Jump to content

Պիեռ Գասկար

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Պիեռ Գասկար
Ծնվել էմարտի 13, 1916(1916-03-13)[1][2][3][…]
ԾննդավայրՓարիզ
Վախճանվել էփետրվարի 20, 1997(1997-02-20)[1][2][3][…] (80 տարեկան)
Վախճանի վայրԼոն-լե-Սոնիե
Մասնագիտությունլրագրող, սցենարիստ, գրական քննադատ և գրող
Լեզուֆրանսերեն
Քաղաքացիություն Ֆրանսիա
Ուշագրավ աշխատանքներQ3231203?
Պարգևներ

Պիեռ Ֆուրնիե (ֆրանսերեն՝ Pierre Gascar, մարտի 13, 1916(1916-03-13)[1][2][3][…], Փարիզ - փետրվարի 20, 1997(1997-02-20)[1][2][3][…], Լոն-լե-Սոնիե), ավելի հայտնի է իր գրական կեղծանունով՝ Պիեռ Գասկար, ֆրանսիացի լրագրող, գրականագետ, գրող, էսսեիստ և սցենարիստ[4]։

Կենսագրություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պիեռ Գասկարը ծնվել է 1916 թվականին Փարիզում, բանվորական ընտանիքում։ Իր մանկության մի մասն ապրել է Պերիգորդում, երբ մայրն ինստիտուցիոնալացվել է: Նրա խաթարված մանկությունը հետագայում ոգեշնչել է նրան գրել «Սերմը» և «Կյանքի լավագույնը» գործերը[5]: Դպրոցն ավարտելուց հետո վերադառնալով Փարիզ՝ նա ներգրավվել է ձախակողմյան քաղաքականությանը և սկսել է շփվել գրողների հետ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գերմանական ստալագում նրա բանտարկությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել այդ ժամանակաշրջանում նրա գրական կյանքի վրա։ «Մեռյալների ժամանակը» գրքում Գասկարը պատմել է Ուկրաինայի Ռավա-Ռուսկա բանտային ճամբարում որպես գերեզմանափոր աշխատելու ժամանակահատվածի մասին, որի ընթացքում նա զորակոչվել էր այդ տարածքում թաքնված հրեաներին հայտնաբերելու համար[6]:

Պատերազմի ավարտից հետո Գասկարը լրագրող է դարձել։ 1953 թվականին «Գազանները» և «Մեռյալների ժամանակը» գործերի համար Գոնկուրի մրցանակ շահելուց հետո նա որոշել է ամբողջությամբ նվիրվել իր գրական կարիերային: Նրա ստեղծագործությունը, որը բնութագրվում էր բույսերի, կենդանիների և մարդկանց միջև փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությամբ, սկսել է ավելի մեծ գնահատանք ստանալ լայն հասարակության շրջանում: Նա սկսել է գրել կենսագրություններ՝ կենտրոնանալով անհատականությունների վրա, որոնցում նա գտել է իրեն բնորոշ գծեր, ինչպիսիք են գիտելիքի ծարավը, անկախությունը և անհանգստության զգացումը: Նա գրել է մի շարք գործիչների մասին, որոնց թվում են եղել Հումբոլդտը, Բուֆոնը և Բեռնար Փալիսին: Բացի կենսագրական աշխատանքից, նա զբաղվել է բնության ուսումնասիրություններով՝ բանաստեղծական և փիլիսոփայական մոտեցմամբ: Այս տեսակի հիմնական աշխատանքները ներառել են «Նախանշանը», «Աղբյուրները» և «Բույսերի թագավորությունը»[6]:

Ժորժ Ֆրանջուի «Աչքեր առանց դեմքի» (1960) ֆիլմի սցենարը հիմնականում գրել է Գասկարը։ Մյուս գործերը ներառում են պիեսներ, հատկապես «Կորած քայլեր»-ը, պատկերագրքեր և նախաբաններ[4]:

Ֆրանսիական ակադեմիայից Գրան պրի նվաճելուց հետո նա 1994 թվականին արժանացել է Ռոժե Կաիլուայի մրցանակին։ Գասկարը կիսել է Կաիլուայի հիացմունքը բնական աշխարհով, միևնույն ժամանակ պահպանելով ուժեղ կենտրոնացում մարդկային հասարակության հետ դրա հարաբերությունների վրա:

Նա մահացել է 1997թվականին։ Նրա ստեղծագործությունների մեծ մասը հրատարակել է Գալիմար հրատարակչությունը[4]:

Ստեղծագործություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Les Meubles, Gallimard, Paris, 1949 : 260 p. (2-07-022671-9)
  • Le visage clos, Gallimard, Paris, 1951 : 224 p. (2-07-022672-7)
  • Les Bêtes, Gallimard, Paris, Prix Goncourt en 1953, 1978 : 210 p. (2-07-029925-2)
  • Le temps des morts, Gallimard, Paris, 1953, 1998 (Le rêve russe): 176 p. (2-07-022673-5)
  • Chine Ouverte, Gallimard, Paris, 1955 : 188 p. (2-07-022675-1)
  • Les Femmes, Gallimard, Paris, 1955, 1997 : 210 p. (2-07-022676-X)
  • La graine, Gallimard, Paris, 1955 : 216 p. (2-07-022674-3)
  • L'herbe des rues, Gallimard, Paris, 1956 : 216 p. (2-07-022677-8)
  • Les pas perdus, Gallimard, Paris, 1958 : 240 p. (2-07-022680-8)
  • Voyage chez les vivants, Gallimard, Paris, 1958 : 264 p. (2-07-022678-6)
  • La barre de corail & Les aveugles de Saint-Xavier, Gallimard, Paris, 1958 : 232 p. (2-07-022679-4)
  • Soleils, Gallimard, Paris, 1960 : 160 p. (2-07-022681-6)
  • Le fugitif, Gallimard, Paris, 1961 : 320 p. (2-07-022682-4)
  • Les moutons de feu, Gallimard, Paris, 1963 : 336 p. (2-07-022684-0)
  • Le meilleur de la vie, Gallimard, Paris, 1964 : 336 p. (2-07-022683-2)
  • Les Charmes, Gallimard, Paris, 1965 : 280 p. (2-07-022685-9)
  • Histoire de la captivité des français en Allemagne (1939–1945), Gallimard, Paris, 1967: 320 p. (2-07-022686-7)
  • Auto, Gallimard, Paris, 1968 : 108 p. (2-07-027023-8)
  • Les Chimères, Gallimard, Paris, 1969 : 232 p. (2-07-027024-6)
  • L'arche, Gallimard, Paris, 1971 : 240 p. (2-07-027769-0)
  • Rimbaud et la Commune, Gallimard, Paris, 1971 : 192 p. (2-07-035229-3)
  • Le présage, Gallimard, Paris, 1972 : 192 p. (2-07-028270-8)
  • Les sources, Gallimard, Paris, 1975 : 272 p. (2-07-029230-4)
  • Charles VI, le bal des ardents, Gallimard, Paris, 1977 : 280 p. (2-07-029751-9)
  • Le boulevard du crime, Hachette/Massin, Paris, 1980 : 156 p. (2010075129)
  • L'ombre de Robespierre, Gallimard, Paris, 1980 : 336 p. (2-07-028620-7)
  • Les secrets de maître Bernard – Bernard Palissy et son temps, Gallimard, Paris, 1980 : 288 p. (2-07-028391-7)
  • Le règne végétal, Gallimard, Paris, 1981 : 180 p. (2-07-024882-8)
  • Gérard de Nerval et son temps, Gallimard, Paris, 1981 : 336 p. (2-07-023533-5)
  • Buffon, Gallimard, Paris, 1983 : 267 p. (2-07-070007-0)
  • Le fortin, Gallimard, Paris, 1983 : 176 p. (2-07-070008-9)
  • Humboldt l'explorateur, Gallimard, Paris, 1985 : 216 p. (2-07-070570-6)
  • Le diable à Paris, Gallimard, Paris, 1984 : 224 p. (2-07-070257-X)
  • Pour le dire avec des fleurs, Gallimard, Paris, 1988 168 p. (2-07-071385-7)
  • Album Les écrivains de la révolution, Gallimard, Paris, 1989 320 p. (2-07-011160-1)
  • Portraits et Souvenirs, Gallimard, Paris, 1991 : 204 p. (2-07-072202-3)
  • La friche, Gallimard, Paris, 1993 : 168 p. (2-07-073608-3)
  • Montesquieu, Flammarion, Paris, 362 p 1988 (2-08-066178-7)
  • L'homme et l'animal, Albin Michel, 2000, 1986, 1974 (2-22-600093-3)
  • Du côté de chez Monsieur Pasteur, Paris, Odile Jacob, 1986 (978-2-02-009353-8)
  • Aïssé, Paris, Actes sud, 1998, 286 p (2-74-271858-3)
  • Le transsibérien, Paris, Actes sud, 1998, 55 p (2-74-271859-1)
  • Le bestiaire d'Horvat, Paris, Actes sud, 1995, 55 p (2-74-270373-X)
  • Ce difficile accord avec le monde, vertiges du présent, Paris, Arthaud, 1962
  • Normandie, Paris, Arthaud, 1962, (2-70-030216-8)
  • La France, Paris, Arthaud, (2-70-030469-1)
  • La Chine et les chinois, Paris, Arthaud, 1962
  • Chambord, Delpire éditeur, 1962
  • Le cheveu, ouvrage collectif, Nathan, 1998, (978-2-09-754153-6)
  • Genève, Champ Vallon, 1993 (2-90-352835-7)
  • Dans la forêt humaine, Robert laffont, 1992 (2-22-102380-3)
  • Le gros chène, Robert laffont, 1992 (2-22-102381-1)
  • Quartier Latin, la mémoire, La table ronde, 1973, (2-70-030216-8)
  • Toffoli ou la force du destin, Hachette, 1979, 123 p, (2-01-006937-4)
  • Gescogne, Renaissance du livre, 1999, 128 p (2-80-460275-3)

Քննադատական ուսումնասիրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • André Bernold, "Pierre Gascar. Le silence de la résorption", in La Nouvelle revue Française, n°539, December 1997 (reprinted in Soies brisées, Paris, Editions Hermann, 1999, pp. 123–130).
  • EddY Vannerom, "De la steppe au jardin, le végétal dans l'œuvre de Pierre Gascar", in revue MaYak, n°2, Flobecq, Belgique, Autumn 2007.
  1. 1 2 3 4 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 1 2 3 4 Brockhaus Enzyklopädie (գերմ.) — F.A. Brockhaus, 1796.
  3. 1 2 3 4 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija (хорв.) / A. Vujić — LZMK, 2005.
  4. 1 2 3 «Pierre Gascar». Gallimard (ֆրանսերեն). 1973-04-12. Վերցված է 2025-02-03-ին.
  5. ↑ «Pierre Gascar (auteur de Les bêtes)». Babelio (ֆրանսերեն). Վերցված է 2025-02-03-ին.
  6. 1 2 Schoentjes, Pierre (2013). Dambre, Marc (ed.). Pierre Gascar : retour sur Le Temps des morts. Littérature et traduction (ֆրանսերեն). Paris: Presses Sorbonne Nouvelle. էջեր 101–110. ISBN 978-2-87854-756-6. {{cite book}}: no-break space character in |title= at position 14 (օգնություն)
Ստացված է «https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=Պիեռ_Գասկար&oldid=10226887» էջից