Պիեռ Բոնապարտ Նապոլեոն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Պիեռ Բոնապարտ Նապոլեոն
PierreBonaparte.jpg
 
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ
Ծննդյան օր հոկտեմբերի 11, 1815(1815-10-11)[1][2][3][4]
Ծննդավայր Հռոմ, Պապական մարզ[1]
Վախճանի օր ապրիլի 7, 1881(1881-04-07)[1][5][6][3][4] (65 տարեկանում)
Վախճանի վայր Վերսալ, Ֆրանսիա[1]
Գերեզման Cimetière des Gonards
Թաղված Cimetière des Gonards
Դինաստիա Բոնապարտներ
Քաղաքացիություն Flag of France.svg Ֆրանսիա և Flag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Հայր Լյուսեն Բոնապարտ
Մայր Alexandrine de Bleschamp
Ամուսին Eleonore Justine Ruflin
Զավակներ Ժաննա Բոնապարտ և Roland Bonaparte
 
Պարգևներ

Պատվավոր լեգիոնի շքանշանի սպա

Պիեռ Նապոլեոնի Բոնապարտ (ֆր.՝ Pierre-Napoléon Bonaparte; 11 октября 1815, Рим7 апреля 1881, Версаль) Տղան էր իշխան Լյուսիեն Բոնապարտի և իր երկրորդ կնոջ՝ Ալեքսանդրինա դե Բլեսչշանի[7]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պիեռ Նապոլեոն Բոնապարտը դեռևս մանկուց աչքի է ընկել խիզախ, վճռական խառնվածքով ու արկածախնդրությամբ։ 15 տարեկան հասակում փախել է տանից, որպեսզի միանա իր զարմիկներին, Նապոլեոն-Լյուդովիկին և Լուիին՝ Ռոմագայի ապստամբներին։ Բայց նրան վերադարձնում են տուն և որոշ ժամանակ հետո ուղարկում Միացյալ Նահանգներ՝ հորեղբոր մոտ։ Այստեղ նա մտերմանում է հանրապետական գեներալ Սանտանդերի հետ, ով նրան նշանակում է հեծելազորի հրամանատար և ուղարկում Կոլումբիա։ Վերադառնալով Իտալիա Պիեռ Բոնապարտը դավադրություն է սկսում Հռոմի Պապի դեմ և ստիպված է լինում լքել երկիրը։ Ամերիկայում, Կորֆույում և ուրիշ վայրերում տարբեր բուռն արկածներից հետո ֆրանսիական իշխանությունը հրաժարվում է ընդունել նրան զինվորական ծառայության։ Նա բնակություն է հաստատում Լոնդոնում, որտեղ ապրում է մինչև հեղափոխություն՝ 1884 թվականը[8]։

Վերադառնալով Ֆրանսիա ընտրվում է խորհրդարան հարելով հանրապետականների և ձախ հայացքների տեսակետները, քվեարկում է հոգուտ սոցիալիստական օրինագծերի։ Երկրորդ կայրության տարիներին հեռանում է քաղաքականությունից և կորցնում արժեքը։ Կյանքի համար վաստակում էր գրական խարդախությամբ։

1894 թվականին նա ուղարկվում է Ֆրանսիական Ալժիր, բայց չհարմարվելով զինվորական կանոնավոր ծառայությանը լքում է բանակը և առանց թույլատրության վերադառնում է Ֆրանսիա, որտեղ զինված ուժերի նախարարը զրկում է նրան պարտականություններից։ Շուտով նա առաջադրում է իր թեկնածությունը օրենսդրական ժողովում և մտնում որպես Կորսիկայի ներկայացուցիչ։ 1851 թվականի դեկտեմբերի 2-ի հեղաշրջումից հետո, ինչին Պիեռ Բոնապարտը կողմնակից չեր, սկսում է վարել արդար մարդու կյանք, բայց շուտով հաշտվում է տեղի ունեցած իրադարձություններին, Նապոլեոն III-ից ստանում է «prince et altesse, ayant rang à la cour» կոչում և օգտվում նրա դրամապանակից։ Նապոլեոն III նրան չի ընդունում ոչ միայն իր famille civile, չի վստահում նաև ոչ մի պաշտոնում, իրենից էլ հեռու է պահում[9]։

1867 թվականին առանց կայսեր թույլտվության Բրյուսելում ամուսնանում է հասարակ աշխատողի աղջկա՝ Յուստինա Էլեոնորա Ռյուֆլենի հետ։ Նրա հետ ապրել է մինչ ամուսնությունը ունենալով երկու երեխա՝ Ռոլանան և Ժաննան[10]։

1870 թվականին վեճի ժամանակ կրակում է հայտնի լրագրող Վիկտոր Նուարի վրա ու արդարացվում[10]։

Մահացել է անորոշության մեջ, հուղարկավորվել Գոնար գերեզմանատանը։ Նրա տղան՝ Ռոլան Բոնապարտը եղել է Ֆրանսիական Աշխարհագրական Ընկերության նախագահը, իսկ թոռնուհին՝ Մարի Բոնապարտը Ֆրեյդի օգնականը։



Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #116237643 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. SNAC — 2010.
  3. 3,0 3,1 The Peerage
  4. 4,0 4,1 http://www.treccani.it/enciclopedia/pietro-bonaparte_(Dizionario_Biografico)/
  5. Sycomore / Assemblée nationale
  6. Find A Grave — 1995. — ed. size: 165000000
  7. «Бонапарты»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
  8. «Бонапарты»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
  9. «Бонапарты»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
  10. 10,0 10,1 «Бонапарты»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907