Պեկա Հավիստո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Պեկա Հավիստո
Pekka Haavisto 2017 07.jpg
 
Կուսակցություն՝ Green League?
Կրթություն՝ Հելսինկիի համալսարան
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ
Ծննդյան օր մարտի 23, 1958(1958-03-23)[1] (62 տարեկան)
Ծննդավայր Հելսինկի, Ֆինլանդիա[1]
Քաղաքացիություն Flag of Finland.svg Ֆինլանդիա
Ի ծնե անուն ֆին.՝ Pekka Olavi Haavisto
 
Կայք՝ pekkahaavisto.com

Պեկա Օլավի Հավիստո (ֆին.՝ Pekka Olavi Haavisto, մարտի 23, 1958(1958-03-23)[1], Հելսինկի, Ֆինլանդիա[1]), ֆինլանդացի պետական քաղաքական գործիչ: 2019 թվականի հունիսի 6-ից արտաքին գործերի նախարար:

«Կանաչ միություն» կուսակցության նախագահ (1993-1995, 2018 թվականի նոյեմբերի 3-ից մինչև 2019 թվականի հունիսի 15-ը), «Կանաչների եվրոպական կուսակցության» նախագահ (2000-2006): Ֆինլանդիայի շրջակա միջավայրի և զարգացման նախարար (1995-1999), Ֆինլանդիայի զարգացման նախարար (2013-2014)[2][3]: 2012 (դուրս է եկել երկրորդ փուլ՝ հավաքելով ավելի քան 1 մլն ձայն) և 2018 թվականներին Ֆինլանդիայի նախագահի թեկնածու[4]:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1958 թվականի մարտի 23-ին Հելսինկիում։

Նա հրավիրված հետազոտող է եղել միջազգային գործերի ինստիտուտում, որը մասնագիտանում է Ռուսաստանում և անվտանգության նոր սպառնալիքների հետ կապված հարցերում: Աշխատել է Բրիստոլի համալսարանում հրավիրված դասախոս` միջազգային բնապահպանական խնդիրների թեմայով։

Պարբերաբար դասախոսություններ է կարդում Հելսինկիի համալսարանում և Օբերամերգաուի ՆԱՏՕ-ի դպրոցում:

Քաղաքական կարիերա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1987-1995 և 2007 թվականներին աշխատել է «Կանաչ միություն» կուսակցության ղեկավարությունում (1993-1995 թվականներին՝ կուսակցության նախագահ):

1995-1999 թվականներին աշխատել է որպես շրջակա միջավայրի և զարգացման նախարար Լիպոնենի առաջին աշխատասենյակում։

2000-2006 թվականներին եղել է Եվրոպական կանաչների կուսակցության նախագահ և ղեկավարել է ՄԱԿ-ի շրջակա միջավայրի ծրագրերը, եղել է UNEP-ի փորձագետ:

2013 թվականի հոկտեմբերի 17-ին նշանակվել է Ֆինլանդիայի զարգացման հարցերով նախարար (զարգացման նպատակով համագործակցության հարցերով նախարար) Կատայնենի կառավարությունում[2][3]։ Նա այդ պաշտոնում փոխարինել է Կանաչների մեկ այլ ներկայացուցչի՝ Հեյդի Հաուտալին, որը 2013 թվականի հոկտեմբերի 11-ին հայտարարել էր իր հրաժարականի մասին՝ 2012 թվականին ստանձնելով պատասխանատվություն Arctia Shipping պետական ընկերության ղեկավարության վրա նախարարության անօրինական ճնշման համար[5][6]։ Ստուբայի կառավարությունում, որը ձևավորվել է 2014 թվականի հունիսին, պահպանել է այդ պորտֆելը, սակայն արդեն նույն տարվա սեպտեմբերին Կանաչ միությունը՝ կապված ԱԷԿ-ի կառուցման համար Fennovoima լիցենզիայի թարմացման Ստուբայի կաբինետի հավանության հետ, դուրս է եկել իշխող կոալիցիայից[7]:

Նախարար նշանակվելու հետ կապված հրաժարվել է մասնակցել 2014 թվականին Եվրախորհրդարանի ընտրություններին և հայտարարել Է 2015 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցելու մտադրության մասին[8]։ Կանաչ միությունը զբաղեցրել է 5-րդ տեղը և ստացել 15 մանդատ։

2018 թվականի նոյեմբերի 3-ին Հելսինկիում կայացած կուսակցական ժողովում ընտրվել է «Կանաչների» կուսակցության նոր նախագահ՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով Տոուկո Աալտոյին։ Նրա միակ մրցակիցը «Կանաչների» խորհրդարանական խմբակցության նախկին ղեկավար Օուտի Ալանկո Կախիլուոտոն էր։ Հաավիստոն ընտրվել է մինչև հաջորդ կուսակցական ժողով[9]։ Ինչպես և նախատեսվում էր, Հավիստոն չի առաջադրել իր թեկնածությունը նոր ժամկետով, և 2019 թվականի հունիսի 15-ին կայացած կուսակցական համագումարում նոր առաջնորդ է ընտրվել Մարիա Օհիսալոն[10]։

2019 թվականի հունիսի 6-ին ԱԳ նախարարի պորտֆելը ստացել է Ռինեի աշխատասենյակում, դեկտեմբերի 10-ին՝ Մարինի աշխատասենյակում։

Նախագահական ընտրություններ (2012)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2011 թվականի լուսանկար

2011 թվականի հունիսի 11-ին Հաավիստոն Կանաչ միություն կուսակցությունից առաջադրվել է որպես 2012 թվականի Ֆինլանդիայի նախագահի ընտրություններում նախագահի պաշտոնի թեկնածու[4]։ 2012 թվականի հունվարի 22-ին նախագահական ընտրությունների առաջին փուլում Հաավիստոն հավաքել է ձայների 18,8 %-ը և երկրորդ փուլ է դուրս եկել ձայների 37 % հավաքած Սաուլի Նինիստոի՝ Ազգային կոալիցիա կուսակցության թեկնածուի հետ[11]։ 2012 թվականի փետրվարի 5-ին տեղի ունեցավ ընտրությունների երկրորդ փուլը, որում հաղթեց Նիյնիստեն, իսկ Հաավիստոն հավաքեց 1 076 957 (37,4 %) ձայն[12]։ Ըստ սոցիոլոգիական հարցման տվյալների, որն անցկացվել է 2012 թվականի մարտին Helsingin Sanomat թերթի պատվերով, Պեկա Հաավիստոյի համասեռամոլությունը դարձել է կարևորությամբ երկրորդ պատճառը, որով ընտրողների երրորդ մասը քվեարկել է Սաուլի Նիինիստեի օգտին [13]։

Նախագահական ընտրություններ (2018)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2017 թվականի լուսանկար

2017 թվականի փետրվարի 12-ին Հաավիստոն Կանաչ միություն կուսակցությունից առաջադրվել է որպես 2018 թվականի Ֆինլանդիայի նախագահի ընտրություններում նախագահի պաշտոնի թեկնածու[14]։ Նրա խոսքով, իր թեկնածության առաջադրման որոշման վրա ազդել է ներկայիս միջազգային իրավիճակը։ Նա անհրաժեշտ է համարում նախընտրական արշավի ժամանակ բարձրացնել համամարդկային արժեքներին, ինչպես նաև Ֆինլանդիայի ապագային և նրա պետական անվտանգությանը վերաբերող հարցեր[15]։ Ընտրությունների ժամանակ Սաուլի Նիինիստեից հետո զբաղեցրել է երկրորդ տեղը՝ հավաքելով ձայների 12,4 %-ը[16]։

Անձնական կյանք, ֆինանսական կարգավիճակ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2002 թվականին ամուսնացել է նույնասեռ Նեքսար Անտոնիո Ֆլորեսի հետ (ծնված 1978 թվականին)[17][18][19]։

2012 թվականի սկզբի դրությամբ Հավիստոն չուներ ոչ արժեթղթեր, ոչ սեփական բնակտարածք, չնայած տարեկան ավելի քան 100 000 եվրո եկամուտին[20]։

Աշխատանքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 https://www.eduskunta.fi/FI/kansanedustajat/Sivut/118.aspx
  2. 2,0 2,1 Хаависто: Размер вознаграждений топ-менеджеров нужно сократить // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 17 октября 2013.(Ստուգված է 17 Հոկտեմբերի 2013)
  3. 3,0 3,1 Новым министром по вопросам развития станет Пекка Хаависто // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 16 октября 2013.(Ստուգված է 17 Հոկտեմբերի 2013)
  4. 4,0 4,1 Haavisto taputettiin presidenttiehdokkaaksi(ֆին.)
  5. Министр Хаутала уходит в отставку // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 11 октября 2013.(Ստուգված է 11 Հոկտեմբերի 2013)
  6. Власти угрожали уволить руководство Arctia Shipping // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 11 октября 2013.(Ստուգված է 11 Հոկտեմբերի 2013)
  7. «Зелёные» выходят из правительства // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 18 сентября 2014.(Ստուգված է 18 Սեպտեմբերի 2014)
  8. Хаависто не собирается баллотироваться в Европарламент // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 3 января 2014.(Ստուգված է 3 Հունվարի 2014)
  9. «Новым председателем «Зелёных» избран Пекка Хаависто»։ Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle։ 2018-11-03։ Արխիվացված է օրիգինալից 2018-11-03-ին։ Վերցված է 2018-11-03 
  10. «Мария Охисало выбрана председателем партии «Зелёный союз»»։ Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle։ 2019-06-15։ Արխիվացված է օրիգինալից 2019-06-15-ին։ Վերցված է 2019-06-16 
  11. Окончательные результаты первого тура президентских выборов // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 22 января 2012.(Ստուգված է 23 Հունվարի 2012)
  12. Саули Ниинистё — 12-й президент Финляндии // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 5 февраля 2012.(Ստուգված է 26 Մարտի 2012)
  13. ХС: Хаависто недобрал голосов из-за своей гомосексуальной ориентации // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 7 марта 2012.(Ստուգված է 7 Մարտի 2012)
  14. «Зелёные выдвинули Хаависто в президенты»։ Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle։ 2017-02-12։ Արխիվացված է օրիգինալից 2017-02-15-ին։ Վերցված է 2017-02-15 
  15. «Пекка Хаависто заявил о желании стать следующим президентом Финляндии»։ Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle։ 2017-02-11։ Արխիվացված է օրիգինալից 2017-02-15-ին։ Վերցված է 2017-02-15 
  16. «Саули Ниинистё переизбран на второй срок»։ Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle։ 2018-01-28։ Արխիվացված է օրիգինալից 2018-01-28-ին։ Վերցված է 2018-01-28 
  17. Linnan kuumat julkkikset(ֆին.)
  18. Pekka Haavisto Suomen kansanedustajat. Eduskunta.(ֆին.)
  19. Супруг кандидата в президенты Хаависто Антонио Флорес: внимание к моей персоне стало для меня сюрпризом // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 30 января 2012.(Ստուգված է 30 Հունվարի 2012)
  20. Ниинистё — самый состоятельный из всех кандидатов // Сайт телерадиокомпании Yleisradio Oy. Служба новостей Yle. — 8 января 2012.(Ստուգված է 10 Հունվարի 2012)

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]