Պատրանք (ֆիլմ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պատրանք (այլ կիրառումներ)
Picto infobox cinema.png
Պատրանք
մակեդ.՝ Илузија
ԵրկիրFlag of North Macedonia.svg Հյուսիսային Մակեդոնիա
Ժանրդրամա[1][2]
Թվականսեպտեմբերի 11, 2004[3]
Լեզումակեդոներեն և ալբաներեն[3]
ՌեժիսորՍվետոզար Ռիստովսկի[2]
ՊրոդյուսերՀարոլդ լի Տիչենոր
Սցենարի հեղինակՍվետոզար Ռիստովսկի
Գրեյս Լիա Տրոխե
ԴերակատարներՄուստաֆա Նադարևիչ, Վլադո Յովանովսկի, Նիկոլա Ջուրիշկո և Դեյան Աչիմովիչ
IMDbID 0368962

Պատրանք (մակեդ.՝ Илузија), 2004 թվականին մակեդոնացի կինոռեժիսոր Սվետոզար Ռիստովսկու կողմից նկարահանված գեղարվեստական ֆիլմ։ 2005 թվականին Անկորիջի միջազգային կինոփառատոնում ճանաչվել է լավագույն խաղարկային ֆիլմ, ինչպես նաև ներկայացվել է 2004 թվականի Տոկիոյի միջազգային կինոփառատոնի գրան-պրիի։

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆիլմի համար նախաբան է ծառայում Ֆրիդրիխ Նիցշեի խոսքը. «Հույսն ամենամեծ չարիքն է, որովհետև այն երկարացնում է մարդու տանջանքները»:

Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում Մակեդոնիայի Հանրապետության Վելես քաղաքում 2004 թվականի սեպտեմբերի 8-ից մինչև հոկտեմբերի 23-ի։

Ոչ մեծ քաղաքում՝ երկաթգծի մոտ գտնվող տանն իր ընտանիքի հետ ապրում է տասներկուամյա Մարկոն։ Նրա հայրը՝ Լազոն, հարբեցող է, որ հաճախ ծեծում է կնոջը։ Իսկ Մարկոյի ավագ քույրը՝ Ֆաննին, անառակ կյանք է վարում։ Միաժամանակ Մարկոն խնդիրներ ունի նաև դպրոցում. նրան հալածում են իր դասընկերները՝ ոստիկանության պետ Բլաշկոյի որդու՝ Լևիի գլխավորությամբ։ Մարկոյի ուսուցիչը, որ բարի, բայց վախկոտ մարդ է, փորձում է օգնել տղային, սակայն արդյունքում Մարկոն վաստակում է միայն իր դասընկերների ծաղրանքը։: Նա Մարկոյի համոզում է, թե վերջինս իր տաղանդի շնորհիվ կարող է հաջողության հասնել գրական ստեղծագործությունների մրցույթում, որի հաղթողին տանելու են Փարիզ։ Միաժամանակ ուսուցիչը Մարկոյին համոզում է իր ստեղծագործությունները կարդալ Անկախության օրվա տոնակատարության ժամանակ։

Իրեն շրջապատող դաժան աշխարհից առանձնանալու համար Մարկոն հաճախ է գնում իրենց տան հարևանությամբ գտնվող գնացքների գերեզմանոց, որտեղ ժամանակ է անցկացնում այդտեղ իշխանություններից թաքնվող հանցագործի հետ շախմատ խաղալով։ Այդ մարդը, ում Մարկոն անվանում է «Փարիզ» (անունը հայտնի չէ, նույնպես հայտնի չէ՝ նա ահաբեկիչ է, թե սովորական հանցագործ), տղային սովորեցնում է պաշտպանել ինքն իրեն։ Նա խոստանում է Մարկոյին իր հետ տանել ճանապարհորդության։ Նրա ազդեցությամբ էլ Մարկոն սկսում է խմել, ծխել ու գողանալ։ Իրենց ապագա ճանապարհորդության համար գումար հավաքելու նպատակով նրանք միասին կատարում են մի շարք գողություններ՝ կողոպտելով նաև տեղի ուղղափառ եկեղեցին։ Մարկոյին ձերբակալում են գողացված օծանելիք վաճառելիս, և Լևին, սպառնալով իր հոր ատրճանակով, Մարկոյին ստիպում է միանալ իրենց ավազակախմբին։ Նրանք գիշերը գնում են դպրոց, ավերում տնօրենի սենյակը, այրում դասամատյանը և հեռանում՝ Մարկոյին փակելով այրվող սենյակում։ Մարկոն կարողանում է փախչել, սակայն նրան տեսնում է դպրոցի պահակը։ Տղան ապաստանում է գնացքների գերեզմանոցում, սակայն հայտնաբերում է, որ Փարիզը հեռացել է՝ թողնելով միայն մի փամփուշտ։

Անկախության օրվա տոնակատարության ժամանակ ելույթ է ունենում այլ աշակերտ, ում փոխարեն բանաստեղծությունը գրել էր ուսուցիչը։ Մարկոն, Լևիից գողանալով ատրճանակը, կրակում է ուսուցչի վրա, որ խաբել էր իրեն սին հույսերով։

Դերերում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Մարկո Կովաչևիչ - Մարկո
  • Մուստաֆա Նադարևիչ - գրականության ուսուցիչ
  • Վլադո Յովանովսկի - Լազո, Մարկոյի հայրը
  • Նիկոլա Ջուրիչկո - Փարիզ, իշխանություններից թաքնվող հանցագործ

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆիլմը մասնակցել է մի շարք կինոփառատոնների՝ առաջադրվելով տարբեր անվանակարգերում.

  • 2004 թվական - Տոկիոյի միջազգային կինոփառատոն
  • 2005 թվական - Անկորիջի միջազգային կինոփառատոն[4]
  • 2005 թվական - Զլինի միջազգային կինոփառատոն երեխաների ու պատանիների համար (Zlín International Film Festival for Children and Youth)[5]
  • 2006 թվական - Avanca Film Festival[6]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]