Jump to content

Պատմողական նախադասություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Պատմողական նախադասությունը նախադասության այն տեսակն է, որի միջոցով խոսողը հայտնում է որևէ տեղեկություն, փաստ, իրադարձություն, մտքեր կամ դատողություններ՝ առանց որևէ հատուկ զգացմունքային երանգի կամ հարցական, հրամայական, բացականչական իմաստի։[1][2]

Պատմողական նախադասությունները հիմնականում կիրառվում են որևէ երևույթի, դեպքի, իրադարձության, առարկայի կամ անձի վերաբերյալ տեղեկություն հաղորդելու համար։

Կառուցվածք և առանձնահատկություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պատմողական նախադասություններին բնորոշ են հետևյալ հատկանիշները.

  • Հաղորդական իմաստ: Դրանց հիմնական գործառույթը որևէ տեղեկություն հաղորդելն է։
  • Շեշտադրություն: Շեշտը սովորաբար դրվում է նախադասության վերջին բառի կամ խոսքի հիմնական իմաստը կրող բառի վրա։
  • Հնչերանգ: Պատմողական նախադասություններն արտասանվում են հանգիստ, չեզոք հնչերանգով։
  • Վերջակետ: Գրավոր խոսքում պատմողական նախադասության վերջում դրվում է վերջակետ (.), երբեմն՝ բացականչական նշան (!), եթե այն ուղեկցվում է ուժեղ զգացմունքով (օրինակ՝ «Ինչ հրաշալի օր է՛»):

Պատմողական նախադասությունները կարող են լինել պարզ կամ բաղադրյալ։[3]

  • Այսօր արևոտ եղանակ է։
  • Երեխաները խաղում էին բակում։
  • Գիրքը դրված էր սեղանին։
  • Մենք վաղը կգնանք թանգարան։

Պատմողական նախադասությունների տեսակներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պատմողական նախադասությունները կարող են լինել.

  • Հաստատական: Երբ հաղորդվող տեղեկությունը հաստատվում է։ Օրինակ՝ «Ես սովորում եմ դպրոցում։»
  • Ժխտական: Երբ հաղորդվող տեղեկությունը ժխտվում է։ Օրինակ՝ «Ես դպրոցում չեմ սովորում։»

Դրանք կարող են նաև բաժանվել ըստ շարահյուսական կառուցվածքի.

  • Պարզ նախադասություններ: Ունեն մեկ գերագույն անդամ (ենթակա-ստորոգյալ զույգ)։ Օրինակ՝ «Արևը ծագեց։»
  • Բաղադրյալ նախադասություններ: Ունեն երկու կամ ավելի գերագույն անդամներ։ Օրինակ՝ «Արևը ծագեց, և թռչունները սկսեցին երգել։»[4]
  1. Աբրահամյան, Ա.Ա. (1977). Ժամանակակից հայոց լեզվի քերականություն. Լույս. էջեր Օրինակելի էջեր.
  2. Հայոց լեզվի քերականություն (1960). «Բայ». Հայոց լեզվի քերականություն. Երկու հատորով. Vol. 2. ՀԽՍՀ ԳԱ հրատ. էջեր Օրինակելի էջեր.
  3. Ղարիբյան, Ա.Ս. (1962). Հայոց լեզվի քերականություն (ձևաբանություն և շարահյուսություն). Հայպետհրատ. էջեր Օրինակելի էջեր.
  4. Աղայան, Է.Բ. (1978). Բայեր. Ժամանակակից հայերենի բառաքերականական ուսումնասիրություններ. ՀԽՍՀ ԳԱ հրատ. էջեր Օրինակելի էջեր.