«Պավել Կորչագին» (ռուս.՝ «Павел Корчагин»), խորհրդային գունավոր գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել են ռեժիսորներ Ալեքսանդր Ալովը և Վլադիմիր Նաումովը 1956 թվականին Նիկոլայ Օստրովսկու «Ինչպես էր կոփվում պողպատը» գրքի հիման վրա, այդ վեպի երկրորդ էկրանավորումն է:
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 1920-1930 թվականներին: Մահացու հիվանդությամբ անկողնուն գամված Պավել Կորչագինը հիշում է իր մարտական երիտասարդության փառահեղ օրերը՝ հեղափոխական պայքարին մասնակցելու, սպիտակ լեհերի հետ մարտերի, ձմռանը քաղաքը ցրտից և սովից փրկելու համար երկաթուղի կառուցելու, անձնուրաց աշխատանքի և անմարդկային հոգնածության, ռազմական կոմունիզմի դաժան կյանքի և նրա դժվար սիրո մասին: Կորչագինը պատմում է, թե ինչպես է իր կյանքը Կորչագինն աստիճանաբար կորցնում է տեսողությունը, բայց որոշում է ավարտել իր հիշողությունների գրքի վրա աշխատանքը։
Պավել Կորչագինի դերի համար ի սկզբանե հաստատվել է Գեորգի Յումատովը, որը նույնիսկ սկսել է նկարահանվել, մինչև հանկարծակի հիվանդանալը։ Իրավիճակը ռեժիսորներ Ալովին և Նաումովին ստիպել է շտապ փոխարինող փնտրել։ Նրան գտել են հարևան տաղավարում, որտեղ տեղի են ունեցել «Երեք հարյուր տարի առաջ...» ֆիլմի նկարահանումները, որում նկարահանվել է Շչուկինսկի դպրոցի 3-րդ կուրսի ուսանող Վասիլի Լանովոյը։ Գլխավոր դերակատարի փոխարինումը երկարատև վիճաբանության պատճառ է դարձել Յումատովի և Լանովի հետ[1]։ Դերասանները կարողացել են հաշտվել միայն Վլադիմիր Ռոգովոյի «Սպաներ» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ։
Վասիլի Լանովոյը գերազանց է կատարել այս խնդիրը: Իր կատարմամբ նա, ասես, արդիականացրեց քսանականների կոմերիտականների այս դասական կերպարը, նոր կյանք հաղորդեց դրան՝ ոչինչ չկորցնելով գրական կերպարից։
Павел Корчагин // Фильмы Киевской ордена Ленина киностудии им. А. П. Довженко. 1928—1978 / О. Ф. Олейник, Н. А. Филькевич. — К.: Госкино УССР, 1979. — 114 c. — С. 40—41.
.svg){kind=small}
ԽՍՀՄ