Պավել Դեմիդով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Պավել Դեմիդով
Դիմանկար
Ծնվել էօգոստոսի 6 (17), 1798
ԾննդավայրՍանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն
Մահացել էմարտի 25 (ապրիլի 6), 1840 (41 տարեկան)
Մահվան վայրՄայնց, Հեսսենի մեծ դքսություն
ԳերեզմանՏիխվինսկոե գերեզմանատուն
ՔաղաքացիությունFlag of Russia.svg Ռուսական կայսրություն
ԿրթությունԱնրի IV լիցեյ
Մասնագիտությունձեռնարկատեր, ռազմական գործիչ և քաղաքական գործիչ
ԱմուսինԱվրորա Շերնվալ
Ծնողներհայր՝ Նիկոլայ Դեմիդով, մայր՝ Elisabeta Alexandrovna Stroganova?
Պարգևներ և
մրցանակներ
Սուրբ Վլադիմիրի 2-րդ աստիճանի շքանշան Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշան Սուրբ Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի շքանշան և Սուրբ Հովհան Երուսաղեմցու շքանշան
ԵրեխաներՊավել Դեմիդով
Commons-logo.svg Pavel Nikolaevich Demidov Վիքիպահեստում

Պավել Նիկոլայի Դեմիդով (օգոստոսի 6 (17), 1798, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - մարտի 25 (ապրիլի 6), 1840, Մայնց, Հեսսենի մեծ դքսություն), Դեմիդով ցեղի ռուս գործարար, Ուրալի ամենահարուստ չուգունի գործարանների սեփականատերը, 1831-1834 թվականներին՝ Կուրսկի նահանգապետ։ Հայտնի է հիմնականում որպես մեկենաս և բարերար։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նիկոլայ Նիկիտիչ Դեմիդովի որդին ամուսնացել է բարոնուհի Ելիզավետա Ստրոգանովայի հետ։ Դաստիարակություն և կրթությունը ստացել է Փարիզում՝ Նապոլեոնի վարժարանում (վեց տարվա դասընթաց՝ միջնակարգ դպրոցի մակարդակով)։

1812 թվականին՝ Հայրենական պատերազմի ժամանակ, յունկերը մասնակցել է Բորոդինոյի ճակատամարտին։

1822 թվականի հունվարի 11-ին Կոննո-եգերական գնդի շտաբ-ռոտմիստրով լեյբ-գվարդիայից ընդունվել է Կավալերգարդի գունդը՝ Մոսկվայի ռազմական գեներալ-նահանգապետին առընթեր համհարզ թողնելով գեներալ Գոլիցինի իշխանական հեծելազորը։ 1826 թվականի հունիսի 25-ին տեղափոխվել է ռոտմիստր։

1826 թվականի դեկտեմբերի 27-ին պետական գործերը որոշելու համար ազատվել է ծառայությունից՝ կոլեգիական խորհրդատու աստիճանով։

Այնուհետև 1831 թվականին նա նշանակվել է Կուրսկի քաղաքացիական նահանգապետ և բարձրացել պետական ​​խորհրդականի կոչման, իսկ շուտով՝ փաստացի պետական ​​խորհրդականի կոչման։ Մնացել է նահանգապետի պաշտոնում 3 տարի։ Նրան շնորհվել է պալատականի կոչում՝ «որսապետ պաշտոնում»[1]։

Պ. Վեդենեցկու աշխատանքը՝ հետմահու դիմանկար

Հովանավորելով Ռուսաստանում գիտական ​​գիտելիքների բարգավաճումը և տիրապետելով հսկայական հարստության՝ Դեմիդովը, սկսած 1830 թվականից մինչև իր մահը, ամեն տարի՝ ապրիլի 17-ին՝ կայսր Ալեքսանդր Պավլովիչի ծննդյան օրը, հովանավորել է Գիտությունների ակադեմիային (որը նրան ընտրել է պատվավոր անդամ) 20,000 ռուբլի՝ «Ռուսաստանի լավագույն տարբեր մասերում ստեցծված պարգևների համար» և 5000 ռուբլի՝ «Ակադեմիայի կողմից պսակված ձեռագրերի ստեղծման համար»։ Այսպիսի առատաձեռն նվիրատվության համար Դեմիդովը պարգևատրվել է կայսր Նիկոլայ Պավլովիչի կողմից հատուկ բարեհաճության արտահայտմամբ։

Սկսած 1832 թվականից՝ գիտությունների ակադեմիան Դեմիդովի կողմից նվիրաբերված կապիտալից ամեն տարի նշանակվել է Դեմիդովյան մրցանակներ ականավոր ստեղծագործությունների համար, մեծերը՝ 5000 ռուբլի, իսկ փոքրերը՝ 2500 ռուբլի։ Իր եղբոր՝ Անատոլիի հետ, Պավել Նիկոլաևիչը Սանկտ Պետերբուրգում հիմնել է մանկական հիվանդանոց, որի պահպանման համար նա հատուկ կապիտալ է ներդրել, և բացի այդ խոշոր նվիրատվություններ է արել հաշմանդամների կոմիտեին, աղքատների ապաստարանին, այգեգործության հասարակությանը և այլն։

Տեղադրվել է Նիժնի Տագիլի Վյիսկո-Նիկոլսկայա եկեղեցում։ 1924 թվականից ցուցադրվել է «Գորնոզավոդսկայա Ուրալ» թանգարան-արգելոցում

Մահացել է վաղաժամ՝ սրտի անբավարարությունից[2] 1840 թվականի մարտի 25-ին՝ Մայնցում։ Թաղված է Ալեքսանդրո-Նևսկի Լավրայի Տիխվինի գերեզմանատանը (գերեզմանը չի պահպանվել)։


Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Եղբայրը՝ Անատոլի Դեմիդով (1812-1870)։

Պավել Նիկոլաևիչը ամուսնացած է եղել հայտնի գեղեցկուհի Ավրորա Շերնվալի հետ։ Նրանք ունեցել են Պավել անունով մեկ որդի, որը հորեղբորից ժառանգել է Սան Դոնատոյի իշխանական տիտղոսը։

Ավրորա Օվդովև, ամուսնացել է պատմաբանի որդու՝ Ա. Կարամզինի հետ։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Павел Никол. Демидов // В должности егермейстеров // Придворный штат // Месяцослов и общий штат Российской империи на 1839. Часть первая. — СПб.: Типография при Императорской Академии наук, 1839. — С. 5.
  2. ЦГИА СПб. ф.19. оп.123. д.1. Метрическая запись о смерти П. Н. Демидова.

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Чумаков В. Ю. Демидовы. Пять поколений металлургов России. — М.: ЗАО «Бизнеском». — 2011. — 272 с. — (серия «Великие российские предприниматели», том 2) — ISBN 978-5-91663-088-6
  • Огарков В. В. Демидовы. Их жизнь и деятельность. — СПб., 1891.
  • Ипполитова Г. А. Итальянская глава о Демидовых: Николай Никитич и сыновья. СПб., изд-во Президентской библиотеки им. Б. Н. Ельцина, 2013. — 109 с. с илл.
  • Степанов В. Б. Наместники и губернаторы Курского края. 1779-1917 гг. Исторические очерки. — Курск: Издательство МУП «Курская городская типография», 2005. — 244 с. — ISBN 5-8386-0058-6