Jump to content

Պասկալ Կինյար

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Պասկալ Քինյար
ֆրանսերեն՝ Pascal Quignard
Ծնվել էապրիլի 23, 1948(1948-04-23)[1][2][3] (78 տարեկան)
ԾննդավայրVerneuil-sur-Avre[4]
Մասնագիտությունգրող և վիպասան
Քաղաքացիություն Ֆրանսիա
Ժանրերպատմազրույց, literary fragment?, տրակտատ և էսսե
Ուշագրավ աշխատանքներThe Roving Shadows?
Անդամակցությունcomité de lecture des éditions Gallimard?
Պարգևներ
Կայքpascalquignard.fr
 Pascal Quignard Վիքիպահեստում

Պասկալ Քինյար ( ֆրանսերեն՝ Pascal Quignard . ապրիլի 23, 1948(1948-04-23)[1][2][3], Verneuil-sur-Avre[4]), ֆրանսիացի արձակագիր, էսսեիստ, թարգմանիչ, Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիր (2002): Լայն ճանաչում ու համբավ է ձեռք բերել առաջին հերթին «Վյուրտեմբերգյան սալոն» (1986), «Շամբորի սանդուղքները» (1989), «Աշխարհի բոլոր առավոտները» (1991) վեպերով։

Կենսագրություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1948 թվականին դասական գրականություն դասավանդողների ընտանիքում. լեզվաբան Չարլզ Բրունոյի թոռն է[16]։ Մեծացել է Հավրում։ Տարվել է երաժշտությամբ և հին լեզուների ուսումնասիրությամբ։

Փիլիսոփայություն է ուսանել Փարիզի X-Nanterre համալսարանում, որտեղ նրան դասախոսել են Էմանուել Լևինասը, Պոլ Ռիկյորը[17]: 1968 թվականից թողել է փիլիսոփայության ուսումնասիրումը։

Քինյարը խորապես հետաքրքրված է երաժշտությամբ. նվագում է թավջութակ, դաշնամուր և երգեհոն։ 1992 թվականին նրա նախաձեռնությամբ Վերսալում հիմնադրվել է բարոկկո օպերայի և թատրոնի միջազգային փառատոնը, որի գործադիր տնօրենը 1992 թվականից մինչև 1994 թվականը եղել է հենց ինքը[18][19]։

Քինյարի ստեղծագործությանը բնորոշ են ոճի նրբագեղությունը, հնագույն մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրությունը, առատորեն ակնարկներ, զուգադրություններ, հղումներ անելը, ինչը վկայում է գրողի արտասովոր էրուդիցիայի մասին[16][20]:

Մատենագրություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վեպեր

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]


Տարին Բնագրի վերնագիրը Հայերեն վերնագիրը Անոտացիա Այլ
1979 Carus CARUS կամ Նա, ով թանկ է իր ընկերների համար
1984 Les Tablettes de buis d’Apronenia Avitia Ապրոնենիա Ավիցիայի աղյուսակները Հինհռոմեական պատրիկուհու օրագրի ոճավորում
1986 Le Salon du Wurtemberg Վյուրտեմբերգյան սալոնը Վիոլա դա գամբա նվագող երաժիշտը ճգնավորի պես փակվում է Վյուրտեմբերգի իր տանը:
1989 Les Escaliers de Chambord Շամբորի սանդուղքները Խաղալիքների սիրահար անտիկվարիուսի և Շամբոր (դղյակ)ի մասին
1994 L’amour conjugal
1994 L’Occupation américaine Ամերիկյան բռնազավթում Վեպ 1950-ական թվականների սիրո մասին
2000 Terrasse à Rome Դարավանդ Հռոմում Ֆրանսիական ակադեմիայի մեծ մրցանակ
2006 Requiem
2006 Villa Amalia Վիլլա Ամալյա Կին կոմպոզիտորի մասին Էկրանավորել է Բենուա Ժակոն՝ Իզաբել Յուպերի հեղինակակցությամբ (2009):
2011 Les Solidarités mystérieuses
2016 Les Larmes
2017 Dans ce jardin qu’on aimait
2022 L’Amour, la Mer

Dernier Royaume / Վերջին արքայություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • I: Les ombres errantes, 2002 թ
  • II: Sur le Jadis, 2002 թ
  • III: Աբիմե, 2002 թ
  • IV: Les paradisiaques, 2005 թ
  • V: Sordidissimes, 2005 թ
  • VI: La barque silencieuse, 2009 թ
  • VII: Les Désarçonnes, 2012
  • VIII: Vie secrete, 1997 թ
  • IX: Mourir de penser, 2014 թ
  • X: L'Enfant d'Ingolstadt, 2018 թ
  • XI: L'Homme aux trois lettres, 2020 թ

Traités / Հատկություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Petits traités, հատոր 1-8, 1990 թ.

Récit / Ասացեք

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Le Lecteur, 1976 թ
  • La Raison, 1990 թ
  • «Աշխարհի բոլոր առավոտները» (Tous les matins du monde, 1991): 18-րդ դարի ֆրանսիացի երաժիշտ Մարեն Մարեի մասին. Էկրանավորում Ժերար Դեպարդյեի մասնակցությամբ:

Նորավեպեր

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Le Petit Cupidon, 2006թ

Հեքիաթներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Ethelrude et Wolframm, 2006թ
  • Le Secret du domaine, 1980 թ
  • L'Enfant au visage couleur de la mort, 2006 թ
  • Triomphe du temps, 2006թ
  • Princesse Vieille Reine, 2015 թ
  • Le Chant du marais, 2016 թ.

Գրական ակնարկներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • «Être du balbutiement: essai sur Sacher-Masoch, 1969 թ. Sacher-Masoch-ի մասին.
  • La Parole de la Délie: essai sur Maurice Scève, 1974 Maurice Scève-ի մասին
  • Michel Deguy, 1975 թ. Միշել Դեգիի մասին.
  • Le Vœu de silence. essai sur Louis-René des Forêts, 1985 թ.
  • La Reponse à Lord Chandos, 2020 թ

Արվեստի մասին

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Cécile Reims grave Hans Bellmer, 2006 թ
  • Une vie de peintre, Marie Morel 2014 թ
  • Babahoum de Mogador, 2014 թ

Այլ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Alexandra de Lycophron, 1971. Переиздание: Lycophron et Zétès, 2010
  • Écho, suivi de Épistolè Alexandroy, 1975
  • Sang, 1976
  • Hiems, 1977
  • Sarx, 1977
  • Les Mots de la terre, de la peur et du sol, 1978
  • Inter aerias fagos, 1979
  • Sur le défaut de terre, 1979
  • Longin, 1985
  • Une Gêne technique à l'égard des fragments, 1986
  • La leçon de musique, 1987
  • «Ալբուցիուս» (Albucius), 1990. հինհռոմեացի էրոտիկ գրողի մասին.
  • Georges de la Tour, 1991. նկարիչ Ժորժ դը Լատուրի մասին
  • La Frontière, 1998
  • Le Nom sur le bout de la langue, 1993. Эссе
  • «Սեքս և վախ» (Le Sexe et l’Effroi, 1994). էսսե անտիկ աշխարհում սեքսի դերի մասին.
  • Les septante, 1994
  • Rhétorique spéculative, 1995
  • La Haine de la musique, 1996. Эссе
  • Vie secrète, 1998
  • Tondo, 2002
  • Écrits de l'éphémère, 2005
  • Pour trouver les Enfers, 2005
  • Quartier de la Transportation (avec Jean-Paul Marcheschi),, 2006
  • La Nuit sexuelle, 2007
  • Boutès, Galilée, 2008
  • Medea, 2011
  • Sur le désir de se jeter à l’eau, avec Irène Fenoglio, 2011,
  • L’Origine de la danse, 2013
  • Leçons de Solfège et de piano, 2013
  • La Suite des chats et des ânes, 2013
  • Sur l’image qui manque à nos jours, 2014
  • Sur l’idée d’une communauté de solitaires, 2015
  • Critique du jugement, 2015
  • Vita e morte di Nitardo, Analogon, 2016.
  • Performances de ténèbres, 2017
  • Une journée de bonheur, 2017
  • La vie n’est pas une biographie, 2019,

Պարգևներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • 2002 թվականի Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիր «Les ombres errantes» գրքի համար;
  • Ֆրանսիական ակադեմիայի գլխավոր մրցանակ վեպի համար (2000) «Տեռասուն Հռոմում»;
  • Քննադատների մրցանակ՝ «Կարուս»-ի համար, 1980 թ.

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. 1 2 BD Gest' (ֆր.)
  2. 1 2 Brockhaus Enzyklopädie (գերմ.) — F.A. Brockhaus, 1796.
  3. 1 2 Babelio (ֆր.) — 2007.
  4. 1 2 Deutsche Nationalbibliothek Record #119490684 // Gemeinsame Normdatei (գերմ.) — 2012—2016.
  5. ↑ https://www.legifrance.gouv.fr/affichTexte.do?cidTexte=JORFTEXT000026871328
  6. ↑ http://www.culture.gouv.fr/Nous-connaitre/Organisation/Conseil-de-l-Ordre-des-Arts-et-des-Lettres/Arretes-de-Nominations-dans-l-ordre-des-Arts-et-des-Lettres/Nomination-dans-l-ordre-des-Arts-et-des-Lettres-septembre-2016
  7. ↑ http://www.lalettredulibraire.com/Palmar%C3%A8s-du-Festival-Livres-Musiques-de-Deauville
  8. ↑ https://www.actualitte.com/article/culture-arts-lettres/pascal-quignard-recoit-le-prix-marguerite-yourcenar-pour-l-ensemble-de-son-oeuvre/98141
  9. ↑ https://www.abc.es/cultura/pascal-quignard-premio-formentor-2023-20230412105248-nt.html
  10. ↑ http://www.lalettredulibraire.com/Palmar%C3%A8s-du-prix-de-la-BnF
  11. ↑ https://actualitte.com/article/126148/prix-litteraires/pascal-quignard-laureat-du-prix-jean-monnet-de-litterature-europeenne-2025
  12. ↑ https://www.claude-arnaud.com/fr/archives/7474
  13. ↑ https://web.archive.org/web/20040908100800/http://www.radiofrance.fr/chaines/france-culture2/dossiers/prixfc2003/prix2002.php
  14. ↑ https://www.transfuge.fr/podcast/
  15. ↑ https://centrejeangiono.com/prix-jean-giono/
  16. 1 2 «Pascal Quignard». Dictionnaire mondial des littératures (ֆրանսերեն). Larousse.
  17. ↑ Baptiste Liger (23/06/2017). «Pascal Quignard: "Prétendre savoir ce qu'est la création, quelle imposture!"». L'Express (ֆրանսերեն).
  18. ↑ John Hamilton. Philology and Music in the Work of Pascal Quignard // Studies in 20th & 21st Century Literature. — 2009. — Vol. 33, no. 1.
  19. ↑ John Rockwell. In France, Baroque Is Suddenly a la Mode // The New York Times. — 1992. — 8 հոկտեմբերի.
  20. ↑ «Pascal Quignard». Larousse (ֆրանսերեն).

Գրականություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Marchetti A. E.a. Pascal Quignard: la mise au silence. Seyssel: Champ Vallon, 2000
  • Lapeyre-Desmaison Ch. Mémoires de l’origine: un essai sur Pascal Quignard. Paris: Les Flohic éditeurs, 2001
  • Pascal Quignard, figures d'un lettré/ Philippe Bonnefis, Dolorès Lyotard, eds. Փարիզ: Գալիլեա, 2005 թ
  • Pautrot J.-L. Pascal Quignard ou le fonds du monde. Amsterdam; New York: Rodopi, 2007
  • Pascal Quignard. Paris: Revue Critique, 2007
  • Kristeva I. Pascal Quignard: la fascination du fragmentaire. Paris: Harmattan, 2008
  • Rabaté D. Pascal Quignard: étude de l’oeuvre. Paris: Bordas, 2008

Արտաքին հղումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Պասկալ Կինյար» հոդվածին։
Ստացված է «https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=Պասկալ_Կինյար&oldid=10453094» էջից