Ուիլյամ Վորդսվորթ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ուիլյամ Վորդսվորթ
Wordsworth on Helvellyn by Benjamin Robert Haydon.jpg
Ծնվել էապրիլի 7, 1770(1770-04-07)[1][2][3][4][5][6][7][8][9]
ԾննդավայրՔոքերմաութ, Allerdale, Կումբրիա, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն[10]
Վախճանվել էապրիլի 23, 1850(1850-04-23)[1][2][3][4][5][6][7][8][9] (80 տարեկանում)
Վախճանի վայրՌայդալ Մաունթ, South Lakeland, Կումբրիա, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն[10]
Մասնագիտությունբանաստեղծ և երգերի հեղինակ
Լեզուանգլերեն[1][10]
ԱզգությունԱնգլիացիներ[10]
ՔաղաքացիությունFlag of the United Kingdom.svg Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն[10]
Flag of Great Britain (1707–1800).svg Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն[10]
ԿրթությունՍուրբ Ջոնի քոլեջ[10]
Ուշագրավ աշխատանքներՊրելյուդիա կամ Բանաստեղծի գիտակցության զարգացում[10]
ԱմուսինMary Hutchinson?[10]
Համատեղ ապրողAnnette Vallon?[10]
ԶավակներԷն-Քերոլայն Վորդսվորթ[10], William Wordsworth?[10] և Dora Wordsworth?[10]
William Wordsworth Վիքիպահեստում

Ուիլյամ Վորդսվորթ (անգլ.՝ William Wordsworth, 1770, ապրիլի 7 - 1850, ապրիլի 23), անգլիացի բանաստեղծ։

Ուիլյամ Վորդսվորթը Ս. Թ. Քոլրիջի հետ հեղինակել է «Քնարական բալլադաներ» (1798) երկհատոր ժողովածուն։ Գրել է «Պրելյուդիա կամ Բանաստեղծի գիտակցության զարգացում» (1798-1805) ինքնակենսագրական պոեմը, բանաստեղծություններ, սոնետներ, «Զբոսանք» (1814) փիլիսոփայական պոեմը[11]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 Encyclopædia Britannica
  3. 3,0 3,1 SNAC — 2010.
  4. 4,0 4,1 Nationalencyklopedin — 1999.
  5. 5,0 5,1 The Peerage — ed. size: 717826
  6. 6,0 6,1 International Music Score Library Project — 2006.
  7. 7,0 7,1 Discogs — 2000.
  8. 8,0 8,1 Internet Speculative Fiction Database — 1995.
  9. 9,0 9,1 Babelio
  10. 10,00 10,01 10,02 10,03 10,04 10,05 10,06 10,07 10,08 10,09 10,10 10,11 10,12 https://www.biography.com/people/william-wordsworth-9537033
  11. Ռընե Ուելլեք, Օսթին Ուորրեն (2008)։ Գրականության տեսություն։ Երևան: Սարգիս Խաչենց։ էջ էջ 472