Շենգավիթ հնավայր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Շենգավիթ հնավայրը

Շենգավիթ, պղնձի դարի (էնեոլիթյան) հնավայր Հայաստանում, Երևանի հարավարևմտյան մասում, Հրազդան գետի (այժմ՝ Երևանյան լճի) ձախ ափին, բլրի վրա։

1936-1938 թվականներին Շենգավիթը պեղել է Ե․ Բայբուրդյանը, 1958-1980 թվականներին՝ Ս․ Սարդարյանը։ Շենգավիթի բլուրն ունի 6 հեկտար տարածք, երեք կողմից լանջերը զառիվայր են, հարավային կողմից ծանծաղ ձորակ է։ Բնակավայրը բաղկացած է կացարանների միակցված խմբից, շրջապատված է խոշոր քարերով շարված ամրոցային պարսպով, որն ունի աղյուսե պատերով քառանկյուն աշտարակներ։

Հյուսիսային կողմից կա դեպի գետը տանող ստորերկրյա անցում։ Շենգավիթում բացվել են 4 հաջորդական ժամանակաշրջանների մշակույթ ներկայացնող շինարարական համալիրների շերտեր, որոնք վերաբերում են մ․ թ․ ա․ 4-րդ-2-րդ հազարամյակի սկզբին։

Տները կառուցվել են նախորդ շերտի մնացորդների վրա։ Առաջին շերտի բնակատեղին պատկանում է ուշ նեոլիթին։ Դրան բնորոշ է կավի, հարդի ու ավազի խառնուրդով, բաց դեղնավուն անգոբով պատած մակերեսով, եղևնաձև նախշերով, ելուստավոր շուրթերով կոպիտ խեցին։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 480 CC-BY-SA-icon-80x15.png