Նետոչկա Նեզվանովա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Նետոչկա Նեզվանովա
Неточка Незванова
Տեսակգրական ստեղծագործություն
Ժանրվեպ և վիպակ
ՀեղինակՖեոդոր Դոստոևսկի
ԵրկիրՌուսաստան
Բնագիր լեզուռուսերեն
Հրատարակություն1849
ՆախորդՆմանակը
ՀաջորդՍտեպանչիկովո գյուղն ու դրա բնակիչները
Netochka Nezvanova

Նետոչկա Նեզվանովա, XIX դարի ռուս գրող Ֆեոդոր Միխայլովիչ Դոստոևսկու անավարտ վեպը, որը հեղինակը հետագայում վերափոխել է պատմվածքի:

Ստեղծման պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1847 թվականի սկզբներին Դոստոևսկին պատրաստվել էր գնալ Իտալիա, որտեղ պլանավորել էր «Սովրեմեննիկ» ամսագրի համար վեպ գրել: 1846 թվականի հոկտեմբերի 7-ին եղբորը՝ Միխայիլին գրած նամակում գրողը հայտնել է, որ նախատեսված ստեղծագործության առաջին մասը պլանավորել է գրել Իտալիայում և արտասահմանից ուղարկել՝ ամսագրում տպագրելու: Վեպի երկրորդ մասը Դոստոևսկին մտադիր էր գրել նույն վայրում և անձամբ ներկայացնել վերադառնալուց անմիջապես հետո: Հեղինակը հույս է ունեցել, որ աշնանը կհասցնի գրելու ևս երկու մաս և ավարտել վեպը: «Ե՛վ սյուժեն (նախաբանը), և՛ միտքը իմ գլխում է», - պատմել է Դոստոևսկին եղբորը: Հոկտեմբերի վերջին գրողը կրկին հայտնել է մտահղացված վեպի մասին, որը մտադրվել էր գրել ողջ հաջորդ տարին, որպեսզի ավելի ուշ հրատարակվեր «Խեղճ մարդիկ» վեպի և «Նմանակը» վիպակի հետ միասին: Դոստոևսկին մտահղացված նոր ստեղծագործության հետ 1846 թվականի աշնանը «թարմ, հեշտ ու հաջող» աշխատել է «Տանտիրուհին» ստեղծագործության վրա՝ չնայած նրան, որ նոր վեպի գաղափարը ավելի էր հափշտակել գրողին[1]:

Նոյեմբերի 26-ին եղբորը գրած նամակում Դոստոևսկին հայտնել է «Սովրեմեննիկ» ամսագրի հետ աշխատանքների դադարեցման և «Հայրենական գրառումներ»[2] ամսագրի հետ սերտ կապերի հաստատման մասին՝ Նեկրասովի հետ վիճելու պատճառով. «Ես վերջնականապես գժտվել եմ «Սովրեմեննիկ»-ի հետ՝ ի դեմս Նեկրասովի: Միևնույն ժամանակ Կրաևսկին, ուրախացած այդ առիթով, ինձ գումար տվեց և դրանից բացի խոստացավ, որ մինչև դեկտեմբերի 15-ը իմ փոխարեն կվճարի բոլոր պարտքերը: Դրա փոխարեն մինչև գարուն ես կաշխատեմ նրա համար»[1]:

Այդ ժամանակ գրողը աշխատել է «Տանտիրուհին» ստեղծագործության վրա, որը, ինչպես ինքն է բնորոշել, «աշխատանք է սուրբ արվեստի համար, սուրբ աշխատանք, մաքուր, սրտի պարզությամբ, որը երբեք այդպես չէր թրթռացել ու չէր շարժվել» Դոստոևսկու մոտ, և որը գրողը ծրագրել էր ավարտել 1847 թվականի հունվարին: Այս աշխատանքը վերջնականապես ընդհատել է «Նետոչկա Նեզվանովա» վեպի գաղափարը, որի անվանումը առաջին անգամ ի հայտ է եկել 1846 թվականի դեկտեբերի 17-ին[2]: Ֆինանսական դժվարությունների պատճառով Դոստոևսկին չէր կարողացել մեկնել արտասահման, ինչպես պլանավորել էր նախօրոք[1]:

Հենց նույն նամակից (1846 թվականի դեկտեբերի 17) հետևել է, որ Դոստոևսկին պլանավորել էր առաջին մասի աշխատանքները ավարտել արդեն 1847 թվականի հունվարի 5-ին, քանի որ «պարտավորվել է հանձնել Կրաևսկուն»: Այդ ժամանակ հեղինակը պլանավորել էր գրել վեպ՝ բաղկացած երեք մասից, որի հաջողությունը կապել է ընթերցողների հետ. «Ինձ անընդհատ թվում է, որ ես գործընթաց եմ սկսել մեր ամբողջ գրականության, ամսագրերի, գրաքննադատների հետ, և «Հայրենական գրառումներ» ամսագրում իմ՝ երեք մասից կազմված վեպով ես այս տարի ևս հաստատում եմ իմ առաջնայնությունը՝ ի հեճուկս իմ չկամեցողների»[1]: 1847 թվականի առաջին կեսին գրված նամակները պատմում են Դոստոևսկու՝ ստեղծագործության վրա ակտիվ աշխատանքի և նրա՝ վեպը աշնանն ավարտելու հույսերի մասին: «Այն (վեպը) կեզրափակի տարին, ժամանակին կկատավի բաժանորդագրումը, և գլխավորը, եթե այժմ չեմ սխալվում, տարվա մեծարժեք գործը կլինի»[3]: Այնուամենայնիվ, այլ ստեղծագործությունների վրա աշխատանքները շեղել են գրողին վեպի աշխատանքներից[4]: Այնուամենայնիվ, այդ ժամանակ զուգահեռ աշխատանքներ է տարվել «Տանտիրուհին» երկի վրա, որի շուտափույթ ավարտի մասին հայտնել է Դոստոևսկին 1847 թվականի հոկտեմբերի 9-ին գրած նամակում[2]: 1847 թվականին «Նետոչկա Նեզվանովա» վեպը այդպես էլ չի ավարտվել[4]:

1848 թվականին Պետրաշևսկու խմբակի հավաքների ժամանակ (նա հաճախել է մինչև 1848 թվականի նոյեմբեր ամիսը) Դոստոևսկին հատվածներ է կարդացել «Նետոչկա Նեզվանովա» վեպից: Պյոտր Սեմյոնով-Տյան-Շանսկու հուշերի հիման վրա հեղինակի ստեղծագործության հետազոտողները կարծում են, որ տարվա կեսին ստեղծագործության մեծ մասը արդեն գրված է եղել: Բացի այդ, վեպի առաջին ունկնդիրները նշել են, որ հաղորդված տարբերակը եղել է «ավելի հագեցած, քան այն տպագրվել է» հետո[4]: Վեպի սևագիր տարբերակներում վեպը պատմվել է հեղինակի կողմից, բայց արդեն ամսագրային տարբերակով պատմողը Նետոչկան էր, իսկ վեպը ձեռք է բերել «Մի կնոջ պատմություն» ենթավերնագիրը: Բացի դրանից, փոխվել է մտահղացված ստեղծագործության սյուժեն և ծավալը: Երեք հրապարակված հատվածները վերնագրվել են հետևյալ կերպ՝ «Մանկություն», «Նոր կյանք», «Գաղտնիք», որոնք դարձել են միմյանցից ավելի անկախ՝ պահպանելով պատկանելությունը վեպին : Ընդհանուր առմամբ ծրագրվել էր ավելի քան վեց մաս[4]:

1849 թվականի հունվարի 8-ին Պետերբուրգի գրաքննության կոմիտեի կողմից թույլատրվել է վեպի առաջին մասի տպագրությունը: Առաջին անգամ տպագրվել է «Հայրենական գրառումներ» ամսագրի 1849 թվականի առաջին համարում [5]: 1849 թվականի փետրվարի 1-ին Դոստոևսկին Կրաևսկուն խոստացել էր, որ 1849 թվականի հուլիսին տպագրված կլինեն վեպի «առաջին վեց մասերը»: Վերանայումից հետո հեղինակը վեպից կրճատել է մեկուկես տպագրված թերթ[4]: Փետրվարի 10-ին հավանության է արժանացել երկրորդ մասի տպագրությունը, որը լույս է տեսել «Հայրենական գրառումներ» ամսագրի երկրորդ համարում: Արդեն փետրվարի 15-ին Դոստոևսկին խոստացել էր ներկայացնել երրորդ մասը՝ հույս ունենալով դրա դիմաց ստանալ 100 ռուբլի[6]: Սակայն նույնիսկ մարտի վերջին հեղինակը հասցրել է ավարտել միայն երկու գլուխներից առաջինը : Հույս ունենալով երրորդ մասն ամբողջությամբ տպագրել ամսագրի ապրիլյան համարում՝ Դոստոևսկին սկսել է մաս առ մաս այն ուղարկել խմբագրություն, բայց չի հասցրել ավարտել: 1849 թվականի մարտի 31-ին Կրաևսկուն գրած նամակում գրողը խոստացել էր ապրիլի 10-ին ներկայացնել արդեն չորրորդ մասը, իսկ ապրիլի 15-ին՝ հինգերորդը: Բայց արդյունքում գրողը ոչինչ չէր ուղարկել, իսկ ապրիլի 23-ին ձերբակալվել էր[7]: 1849 թվականի ապրիլի 30-ին թույլատրվել էր տպագրել անավարտ վեպի երրորդ մասը՝ առանց Դոստոևսկու ստորագրության[5]: Երրորդ մասը հրատարակվել է «Հայրենական գրառումներ» ամսագրի մայիսյան համարում (1849 թվական)[7]:

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նետոչկա Նեզվանովայի կյանքը ներկայացվում է 8 տարեկանից մինչև 17 տարեկանը: Սկզբում աղջիկը ապրում էր մոր և խորթ հոր` Եֆիմովի հետ պետերբուրգյան մեծ տան ձեղնահարկի խցիկում: Խորթ հայրը տաղանդավոր ջութակահար էր, բայց միևնույն ժամանակ մեծամիտ, կոպիտ ու անպարկեշտ մարդ էր, որն ապրում էր «չարագործ» կնոջ հաշվին, ով իբր թե կործանել էր իր տաղանդը: Չհասկանալով նրանց անկեղծ փոխհարաբերությունը` Նետոչկա Նեզվանովան ամուր կապվում է «հոր» հետ և երազում հիվանդ մոր մահից հետո նոր ու երջանիկ կյանք սկսել նրա հետ կարմիր վարագույրներով առանձնատանը, որը երևում էր նրանց պատուհանից: Օգտվելով Նետոչկա Նեզվանովայի կույր սիրուց՝ Եֆիմովը ստիպում է նրան խաբել մորը և տալ իրեն վերջին կոպեկները՝ հանրահայտ ջութակահար Ս-ցայի համերգի տոմս գնելու համար: Ցնցված մայրը հենց այդ երեկո մահանում է: Խորթ հայրը, խելագարության մոլուցքի մեջ, հեռանում է Նետոչկա Նեզվանովայի հետ՝ վերջինիս մանկական երազանքին ընդառաջ գնալով: Սակայն հետո լքում է նրան, թողնում փողոցում: Նետոչկա Նեզվանովայի հետագա կյանքը անցնում է «կարմիր վարագույրներով տանը», ուր նրան ընդունում են խղճահարությունից դրդված: Իսկ հետո ապրում է Ալեքսանդրա Միխայլովնայի մոտ, ով ուրախությամբ ստանձնում է «որբի» մոր դերը և մեծ ջանքեր է նվիրում նրա դաստիարակությանը: Հասակ առած Նետոչկա Նեզվանովան մուտք է գործում տնային գրադարան, ծանոթանում վեպերին, որոնց «կախարդական նկարները» նրան տանում են հեռու իր շուրջը տիրող «մռայլ միապաղաղությունից»: Ունենալով «հրաշալի» ձայն՝ 16 տարեկանից սկսում է սովորել կոնսերվատորիայում: Դիպվածը օգնում է նրան ներթափանցել տան գաղտնիքի մեջ. մի գրքի մեջ նա գտնում է ոմն Ս. Օ.-ի վաղուց մոռացված նամակը՝ հասցեագրված Ալեքսանդրա Միխայլովնային: Նրանց «անմեղ» սերը դառնում է «չարության ու ծիծաղի» առարկա հանրության համար: Ամուսինը «պաշտպանում» է կնոջը, սակայն այդ ժամանակից ի վեր բարոյապես տանջում է իր «մեծահոգությունից» ճնշված կնոջը: Նետոչկա Նեզվանովան նրա նկատմամբ տածում է բացահայտ ատելություն, վերջինս էլ փորձում է զրպարտել նրան կնոջ աչքերում՝ սիրեկանի հետ նամակագրական կապ ունենալու մեջ մեղադրելով: Բուռն տեսարանի պահին նա չի խնայում կնոջ զգացմունքները, որին ի պատասխան Նետոչկա Նեզվանովան ուղղակիորեն բացահայտում է նրա կեղծավորությունը և պատրաստվում է հավիտյան լքել նրանց տունը:

Գործող անձինք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վեպի գործող անձանցից մեկը հանդիսանում է Օվրովը՝ Պյոտր Ալեքսանդրովիչի օգնականը: Պահպանված ոչ մեծ ձեռագիր հատվածի հիման վրա Դոստոևսկու ստեղծագործության ուսումնասիրողները եկել են այն եզրահանգման, որ սկզբնապես տվյալ գործող անձը՝ Օվրովը, ստեղծվել է որպես հերթական «երազող», ում դերը պետք է լիներ բավականաչափ ծանրակշիռ: Հեղինակի վաղ մտահղացումից պարզ է դառնում, որ հատկապես այդ հերոսն է Նետոչկայի փոխարեն գտել անծանոթի՝ իր բնավորությանը մոտ ու հասկանալի «եղբայրական երկու սրտերի միության» գաղափարով նամակը: Սոլոմինան ենթադրել է, որ Դոստոևսկին մտահղացել է բարդ փոխհարաբերություններ Օվրովի և Նետոչկայի միջև: Վերջնական տարբերակում, սակայն, Օվրովի կերպարը չի բացահայտվել: Ստեղծագործությունը ավարտվել է Օվրովի և Նետոչկայի առաջին հանդիպումով[4]:

Քննադատություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տառապող երեխայի թեման մշտապես է Դոստոևսկու ստեղծագործության մեջ: Նետոչկա Նեզվանովան շատ առումներով «ազատագրված» կանանց կերպարի նախատիպն է, ինչպիսիք են Նատաշա Իխմենևան («Նվաստացվածներն ու անարգվածները»), Դունյա Ռասկոլնիկովան («Ոճիր և պատիժ»), Ագլայա Եպանչինան («Ապուշը»), Կատերինա Նիկոլաևնա Ախմակովան («Դեռահասը») և այլք:

Ծանոթագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Соломина Н. Н. Примечания // Ф. М. Достоевский. Полное собрание сочинений в тридцати томах / под ред. А. С. Долинина и Е. И. Кийко. — Ленинград: Наука, 1972. — Т. 2. — 528 с. — 200 000 экз.
  • Фридлендер Г. М. Примечания // Ф. М. Достоевский. Полное собрание сочинений в тридцати томах / под ред. Г. М. Фридлендера. — Ленинград: Наука, 1972. — Т. 1. — 520 с. — 200 000 экз.
  • Фридлендер Г. М. Примечания // Ф. М. Достоевский. Полное собрание сочинений в 15 томах / под ред. Н. Ф. Будановой. — Ленинград: Наука, 1988. — Т. 2. — С. 562-576. — 592 с. — 500 000 экз.
  • Мочульский К. В. Достоевский. Жизнь и творчество. Париж, 1947
  • Нечаева B.C. Ранний Достоевский (1821—1849). М., 1979.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]