Նեռնստի հավասարում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Նեռնստի Հավասարում, հավասարակշռային էլեկտրոդային պոտենցիալի (Е) և էլեկտրոդային պրոցեսին մասնակցող նյութերի ակտիվությունների (կոնցենտրացիաների) (с) կապն արտահայտող հավասարում։ Իր աղի լուծույթի մեջ ընկղմած մետաղի և լուծույթի միջև առաջացած պոտենցիալների տարբերության արժեքը որոշվում է (Վ․ Նեռնստ, 1888 թվական)՝

  • E=Eo+ RT • lnc/ nF

բանաձևով, որտեղ Eo-ն էլեկտրոդի նորմալ (ստանդարտ) պոտենցիալն է (c= 1 մոլ/լ, E=Eo), R-ը՝ գազային հաստատունը, F-ը՝ Ֆարադեյի թիվը, T-ն՝ բացարձակ ջերմաստիճանը, ո-ը՝ մետաղի իոնի լիցքի փոփոխությունը պրոցեսում։ Եթե էլեկտրոդների վրա ընթանում է аА + bВ↓ + cC+ ․․․ne ↔ mM + pP+ ․․․ օքսիդա-վերականգնման ռեակցիան, ապա էլեկտրոդի պոտենցիալը կլինի՝

  • E=Eo + RT • ln/nF • aaA • acC.../amM • apP,

որտեղ Eo-ն նորմալ (ստանդարտ) պոտենցիալն է, aA, aC, aM, aP․․․՝ ռեակցիային մասնակցող նյութերի ակտիվությունները (իդեալական լուծույթների դեպքում կարելի է փոխարինել համապատասխան կոնցենտրացիաներով), a, b, с․․․, m, p․․․-ն՝ ստեքիոմետրիկ գործակիցները, ո-ը՝ ռեակցիային մասնակցող էլեկտրոնների թիվը։ Պինդ նյութերի ակտիվությունը ընդունվում է 1 և բանաձևի մեջ չի մտնում (aB = 1)։ Նեռնստի հավասարումը ունի տեսական և գործնական կարևոր նշանակություն։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 237 CC-BY-SA-icon-80x15.png