Նատալյա Գունդարևա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Նատալյա Գունդարևա
Gundareva.jpg
Ծնվել էօգոստոսի 28, 1948(1948-08-28)[1][2]
ԾննդավայրՄոսկվա, ԽՍՀՄ
Մահացել էմայիսի 15, 2005(2005-05-15)[1][2] (56 տարեկանում)
Մահվան վայրՄոսկվա, Ռուսաստան
ԿրթությունԲորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտ
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Մասնագիտությունդերասանուհի և քաղաքական գործիչ
Ամուսին(ներ)Լեոնիդ Խեյֆեց, Վիկտոր Կորեշկով և Միխայիլ Ֆիլիպով
Պարգևներ և մրցանակներԽՍՀՄ պետական մրցանակ, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան, Համամիութենական Լենինյան Կոմերիտմիության Մրցանակներ, ՌՍՖՍՀ Վասիլև եղբայրների անվան պետական մրցանակ, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ և Բյուրեղապակյա Տուրանդոտ

Նատալյա Գեորգիևնա Գունդարևա (ռուս.՝ Наталья Георгиевна Гундарева, 28 օգոստոսի, 1948, Մոսկվա, ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ – 15 մայիսի, 2005, Մոսկվա, Ռուսաստանի Դաշնություն), կինոյի և թատրոնի ռուս դերասանուհի: 1970-1990 թվականներին խորհրդային կինեմատոգրաֆիայի ամենամեծ ժողովրդականություն վայելող դերասանուհիներից մեկը: ՌՍՖՍՀ ժողովրդական արտիստուհի (1986), ԽՍՀՄ պետական մրցանակի (1984), ՌՍՖՍՀ Վասիլև եղբայրների անվան պետական մրցանակի (1980), Մոսկվայի մրցանակի (1994) և Լենինյան կոմերիտմիության մրցանակի (1978) դափնեկիր: Ռուսաստանի Դաշնության Պետական դումայի առաջին գումարման պատգամավոր (1994-1996):

Եղել է Մոսկվայի Վ. Մայակովսկու անվան թատրոնի առաջատար դերասանուհիներից (1972-2001): Առավել հայտնի են նրա դերերն այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են՝ «Տրուֆալդինոն Բերգամոյից», «Աշնանային մարաթոն», «Միայնակներին հատկացվում է հանրակացարան», «Մանկատան տիրուհին», «Քաղցր կինը», «Մի անգամ՝ քսան տարի անց» և այլն:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վաղ տարիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նատալյա Գունդարևան ծնվել է 1948 թվականի օգոստոսի 28-ին Մոսկվայում: Հայրը՝ Գեորգի Մակարովիչը, որպես ինժեներ աշխատել է սակավալիտրաժ ավտոմեքենաների գործարանում: Մայրը՝ Ելենա Միխայլովնան, աշխատել է որպես ինժեներ-նախագծող, խմբի ղեկավար Առևտրական և արդյունաբերական շենքերի կառուցման կենտրոնական գիտահետազոտական ինստիտուտի նախագծային-կոնստրուկտորական բյուրոյում: Ծնողները բաժանվել են, և Նատալյային դաստիարակել է մայրը[3]:

Թատրոնի նկատմամբ սերը Նատալյային փոխանցվել է մորից, սակայն այն կարծիքին է եղել, թե թատրոնն իր համար չէ: Ութերորդ դասարանում սովորելու ժամանակ նա ընդունվել է Պիոներների պալատ պատանի մոսկվացիների թատրոն: Տասներորդ դասարանում Նատալյա Գունդարևան սկսել է աշխատել կոնստրուկտորական բյուրոյում որպես գծագրող, պատրաստվել է դառնալ նախագծորդ[4]:

Նատալյա Գունդարևայի ընկերը՝ Վիկտոր Պավլովը, համոզել է ընդունվել Շչուկինի ուսումնարան: 1971 թվականին նա ավարտել է Յուրի Կատին-Յարցևի կուրսը, որտեղ սովորել է Կոնստանտին Ռայկինի, Յուրի Բոգատիրյովի, Նատալյա Վառլեյի հետ միասին[4]:

1971 թվականին ուսումնարանի խոստումնալից շրջանավարտին իրենց թատերախմբեր են հրավիրել միանգամից մի քանի մոսկովյան թատրոններ, և Գունդարևան ընտրել է Մայակովսկու անվան թատրոնը, որտեղ խաղացել է մինչև իր կյանքի վերջը: Մի քանի տարի գլխավոր ռեժիսոր Անդրեյ Գոնչարովը երիտասարդ դերասանուհուն առաջարկում էր միայն էպիզոդիկ դերեր:

1974 թվականին Գոնարովն ստիպված է լինում Օստրովսկու «Սնանկ, կամ Մեր մարդիկ են, կհամաձայնվենք» (ռուս.՝ «Банкрот, или Свои люди — сочтёмся») ստեղծագործության բեմադրության մեջ ներառել նոր դերասանուհու Տատյանա Դորոնինայի փոխարեն, ով կատարում էր Լիպոչկայի դերը: Տասը օր փորձերին մասնակցելուց հետո Նատալյա Գունդարևան մասնակցել է ներկայացմանը: Նրա նորամուտը անմիջապես գնահատվել է թատերական Մոսկվայի կողմից[5][6]:

Կինոյում Նատալյա Գունդարևան սկսել է նկարահանվել 1971 թվականին՝ սկզբում կատարելով էպիզոդիկ դերեր:

Կինոյում առաջին նշանակալի դերը, որ ճանաչում է բերել դերասանուհուն, եղել է Անյա Դոբրոխոտովայի դերը Վլադիմիր Ֆետինի «Քաղցր կինը» կինոնկարում: Դրանից հետո կինոռեժիսորները մեկը մյուսի հետևից նրան հրավիրել են նկարահանվելու:

Բեմում, կինոյում կամ հեռուստատեսությունում դերասանուհու գրեթե ոչ մի աշխատանք չի վրիպել քննադատների ուշադրությունից: 1970-ական թվականներին վերջին Նատալյա Գունդարևան արդեն դարձել էր թատրոնի առաջատար դերասանուհիներից մեկը[7]:

1977 թվականին նա ճանաչվել է լավագույն դերասանուհի՝ ըստ «Советский экран» ամսագրի կատարած հարցումների:

Կարիերայի ծաղկում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1979-1984 թվականները դարձել են Նատալյա Գունդարևայի թատերական ու կինեմատոգրաֆիական կարիերայի ծաղկման տարիներ: Գյուղացի կանանց ու կթվորուհի-բուֆետապանների դերերից հետո նա սկսում է մարմնավորել հոգեբանական բարդ, բազմակողմանի կերպարներ: Մեկը մյուսի հետևից թողարկվում են աշխատանքներ, որոնցում նրա դերերը համարվում են դասական:

Նատալյա Գունդարևայի ամենանշանակալի թատերական դերը, ըստ քննադատ Անդրեյ Պլախովի, դարձել է Կատերինա Իզմայլովայի դերը «Մցենսկի գավառ Լեդի Մակբեթը» ողբերգության մեջ[8]: Անդրեյ Գոնչարովը պատրաստվում էր բեմադրել Նիկոլայ Լեսկովի այդ ստեղծագործությունը դեռևս 1950-ական թվականների վերջին Մոսկվայի Մալայա Բրոննայայի դրամատիկական թատրոնում: Ներկայացման փորձեր են արվել, սակայն վերջին պահին ռեժիսորը հետաձգել է ներկայացումը: 1979 թվականին նա կրկին բեմադրել է այն և Կատերինա Լվովնայի գլխավոր դերը վստահել Նատալյա Գունդարևային:

Aquote1.png Ճիշտն ասած, այստեղ հարցը միայն բեմադրությունը չէ, այն ժամանակ չկար Ն. Գունդարևան: Ո՛չ Բրոննայայում, ո՛չ հետո ԳԻՏԻՍ-ում ես կարողացա իրականացնել ոչ Դիկիի, ոչ էլ իմ բեմադրությունը, որի վրա սկսել էի աշխատել. պատճառը դերասանուհու բացակայություն էր, որ կարող էր ստանձնել այդ դերը: Սերգեյին գտնել հնարավոր էր, Կատերինա Լվովնային՝ ոչ:
Aquote2.png

«Մցենսկի գավառի Լեդի Մակբեթը» ներկայացումը դարձել է ամենանշանավորներից մեկը Մայակովսկու անվան թատրոնի պատմության մեջ և հաջողությամբ ներկայացվել է տասներեք տարի:

Նատալյա Գունդարևայի նշանակալի աշխատանքներից է եղել Նինա Բուզիկինայի դերը «Աշնանային մարաթոն» ֆիլմում: Լուրջ ձեռքբերում էր նաև Վալերիայի դերը Ալեքսանդր Վամպիլովի «Բադի որս» պիեսի հիման վրա նկարահանված «Արձակուրդ սեպտեմբերին» հեռուստաֆիլմում (1981, ռեժիսոր՝ Վիտալի Մելնիկով): Սակայն ֆիլմը ճանաչվել է անկումային և էկրան բարձրացել միայն 1987 թվականին:

«Միայնակներին հատկացվում է հանրակացարան» (ռեժիսոր՝ Ս. Սամսոնով) և «Մանկատան տիրուհին» (ռեժիսոր՝ Վ. Կրեմնև) ֆիլմերը, որ թողարկվել են 1984 թվականին, նվիրված են սոցիալական այնպիսի կարևոր թեմաների, ինչպիսիք են միայնակ կանայք ու լքված երեխաները: Արկադի Ինինը, որ գրել է «Միայնակներին հատկացվում է հանրակացարան», Վերա Գոլուբևայի կերպարն ստեղծել է հատկապես Գունդարևայի համար: Դերասանուհու վարպետությունը բարձր է գնահատվել հանդիսատեսի կողմից: Չունենալով սեփական երեխաներ՝ Նատալյա Գունդարևան էկրաններին հաճախ է կատարել մոր, այդ թվում նաև բազմազավակ մոր դերեր, որոնք էլ դարձել են լավագույնները նրա կարիերայում[9]:

Ուշ տարիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1990-ական թվականների սկզբից Նատալյա Գունդարևան ավելի քիչ է նկարահանվել ու խաղացել բեմում՝ գանգատվելով նրանից, որ իրեն ավելի հազվադեպ են առաջարկում հարմար դերեր: Այդ շրջանի նշանակալի աշխատանքներից են լեդի Համիլտոնի դերը «Վիկտորիա՞...» ներկայացման մեջ և իշխանուհի Շադուրսկայայի դերը «Պետերբուրգյան գաղտնիքներ» սերիալում:

Գունդարևան ուշադրություն է դարձրել հասարակական ու քաղաքական գործունեությանը: 1993-1995 թվականներին աշխատել է Պետդումայի «Ռուսաստանի կանայք» ֆրակցիայում[10]:

Դեռ 1980-ական թվականների սկզբին դերասանուհու ընկերներն ու ծանոթներն սկսել են նկատել, որ նա առողջական խնդիրներ ունի: Նատալյա Գունդարևան շատ է ծխել, չնայած բազմիցս փորձել է թողնել: Մի քանի անգամ նրա մասնակցությամբ ներկայացումները հետաձգվել են հիպերտոնիկ հիվանդության նոպաների պատճառով: 1986 թվականին Գունդարևան, ով հաճույքով էր մեքենա վարում, վթարի է ենթարկվել, և ապաքինման համար պահանջվել է գրեթե մեկ տարի[11]:

Թատրոնում Նատալյա Գունդարևայի վերջին աշխատանքը եղել է Լետիսի դերը «Սիրային խմիչք» (1997) ներկայացման մեջ: 1999 թվականին դերասանուհին բավականին նիհարել է և ենթարկվել պլաստիկ վիրահատության[8][12]: Կինոյում իր վերջին դերը Գունդարևան կատարել է 2001 թվականի սկզբին՝ մարմնավորելով Վասիլիսա Սավիչնային «Սալոմե» սերիալում. հանդիսատեսի ուշադրությունը գրավել է Գունդարևայի խիստ փոխված արտաքինը[13]:

Նատալյա Գունդարևան, նվիրված լինելով մեկ թատրոնի և սովոր լինելով որոշակի ավանդույթների, հազվադեպ էր խաղում անտրեպրիզային ներկայացումներում և այլ ստեղծագործական խմբերի բեմադրություններում: 2001 թվականին Օլեգ Տաբակովը նրան առաջարկում է Մոսկվայի Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոնում կատարել Մադլենա Բեժարի դերը Միխայիլ Բուլգակովի «Кабале святош» ստեղծագործության բեմադրության մեջ: Հետաքրքրիր կերպարն ու մեծահամբավ թատերախմբու խաղալու հնարավորությունը գրավել են դերասանուհուն, և նա սկսել է մասնակցել փորձերին: Սակայն նոր կոլեկտիվն իր կանոններն ուներ, և Գունդարևայի համար դժվար էր հարմարվել: Իգոր Կոստոլևսկին նշում է. «Ես հիշում եմ, թե ինչպես էր նա գանգատվում ինձ, երբ փորձերի էր մասնակցում ՄԳԱԹ-ում և չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչուն են փոխում փորձերի ժամերը, ինչու է ամեն ինչ տեղի ունենում ոչ իր ժամանակին»: Արդյունքում պրեմիերայից կարճ ժամանակ առաջ նա հրաժարվում է իր դերից[14][15]:

2001 թվականի հուլիսին Մոսկվայի անօրինակ շոգ էր[16]: Նատալյա Գունդարևան ամառն անցկացնում էր մերձմոսկովյան ամառանոցում՝ Նախագահի գործերի կառավարման «Снегири» առողջարանում: Հուլիսի 18-ի լույս 19-ի գիշերը նա վատ է զգացել և տեղափոխվել հիվանդանոց «ուղեղի արյունամատակարարման խանգարում» ախտորոշմամբ: Դերասանուհուն տեղափոխել են Սկլիֆոսովսկու հիվանդանոց: Ճանապարհին նրա վիճակը կտրուկ վատացել է: Հուլիսի 21-ին դերասանուհին ընկել է կոմայի մեջ, և բժիշկներն արձանագրել են իշեմիկ կաթված: Հուլիսի 27-ին Գունդարևային տեղափոխել են Ն. Բուրդենկոյի անվան նյարդավիրաբուժության գիտագործնական ազգային կենտրոն, նրա վիճակն սկսել է լավանալ: Օգոստոսի 1-ին դերասանուհին գիտակցության է եկել[17]:

Հետզհետե նա ապաքինվել է, սկսել խոսել ու սահմանափակ շարժումներ անել: 2002 թվականի ամռանը Գունդարևան դուրս է գրվել հիվանդանոցից և տեղափոխվել տուն: Տվել է մի քանի հարցազրույցներ, ընդունել ընկերներին: 2002 թվականին «Во имя здоровья» ակցիայի շրջանակներում զբաղվել է բարեգործությամբ և շատ դերասանների օգնել անցնելու բուժման կուրս[18]:

Հետագայում Նատալյա Գունդարևան բեմում չի խաղացել և հանրության առաջ չի հայտնվել: Չնայած բժիշկների ու հարազատների ջանքերին՝ դերասանուհին վերջնական չի ապաքինվել: 2002 թվականին զբոսանքի ժամանակ նա սայթաքել է ու ծոծրակով հարվածել գետնին:

Նատալյա Գունդարևան մահացել է 2005 թվականի մայիսի 15-ին Սբ. Ալեքսեյի հիվանդանոցում: Թաղվել է մայիսի 18-ին Մոսկվայի Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը[19]: Նրա շիրմաքարի հեղինակներն են հայր և որդի Սողոյանները:

Ընտանիք և անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նատալյա Գունդարևան ամուսնացած է եղել երեք անգամ:

  • 1973 թվականին՝ «Զառիթափ» (ռուս.՝ «Обрыв») հեռուստաներկայացման նկարահանումների ժամանակ, Նատալյա Գունդարևան ծանոթացել է հայտնի ռեժիսոր Լեոնիդ Խեյֆեցի հետ, ով տասնչորս տարով մեծ էր դերասանուհուց: Նկարահանումների ավարտից անմիջապես հետո նրանք ամուսնացել են: Լեոնիդ Եֆիմովիչը, ով մինչ ընտանիք կազմելը տուն չուներ և ապրում էր թատրոնում, բնակարան է ստացել: Վեց տարի անց նրանք բաժանվել են: Գունդարևան գանգատվել է, որ ընտանեկան հոգսերը չի կարողանում համատեղել մասնագիտական գործունեության հետ[20]:
  • 1979 թվականին՝ «Մցենսկի գավառի լեդի Մակբեթը» ներկայացման վրա աշխատելու ժամանակ, Գունդարևան ծանոթացել է դերասան Վիկտոր Կորեշկովի հետ: Կարճատև բուռն սիրավեպից հետո նրանք ամուսնացել են, սակայն շուտով բաժանվել են:

Առաջին ու հատկապես երկրորդ ամուսնությունների մասին դերասանուհին չէր սիրում հիշել:

Երկրորդ ամուսնությունից հետո Նատալյա Գունդարևան հարաբերություններ է ունեցել դերասան Սերգեյ Նասիբովի հետ: Նրանք մտերմացել են Մայակովսկու անվան թատրոնում համատեղ փորձերի ժամանակ, և տարիքների տասնամյա տարբերությունը չի խանգարել նրանց սիրավեպին: Շուտով Նասիբովը բաժանվել է կնոջից՝ Եկատերինա Դուրովայից: Գունդարևայի ու Նասիբովի սիրավեպը տևել է երեք տարի: Ս. Նասիբովը ենթադրում է, որ իրենց բաժանման համար մեղավոր է ինքը, քանի որ եղել է երիտասարդ և չի կարողացել գնահատել իր երջանկությունը[21]:

  • 1986 թվականին Նատալյա Գունդարևան ամուսնացել է Միխայիլ Ֆիլիպովի հետ, ով Մայակովսկու անվան թատրոնի դերասան էր 1973 թվականից և նախկինում ամուսնացած էր եղել Յուրի Անդրոպովի դստեր՝ Իրինայի հետ[20]: Այդ ամուսնությունը դերասանուհու համար երջանիկ է եղել և տևել է մինչև նրա մահը:
Aquote1.png Միշան եկավ մեր թատրոն և ընկերացավ թատերական ուսումնարանի իմ նախկին համակուրսեցու հետ. այդպիսով մենք հայտնվեցին նույն ընկերախմբում: Ընկերություն էին անում, կազմակերպում խաղարկումներ... Հետո թատրոնում մենք այնքան միասին աշխատեցինք, որ հասկացանք՝ մենք պիտի ապրենք միասին: Ես նրա հետ ամուսնացա ոչ թե այն պատճառով, որ նա տաղանդավոր է, այլ այն պատճառով, որ դա նա է...
Aquote2.png

Նատալյա Գունդարևան երեխաներ չի ունեցել: Նա ասել է, թե երեխաներին փոխարինել է թատրոնը[18]: Սակայն քառասուն տարեկանում նրա կյանքում հայտնվել է, այսպես կոչված, որդեգիր դուստրը՝ Իրինա Դեգտևան: Գունդարևայի ամուսինը՝ Միխայիլ Ֆիլիպովը, «Նատաշա» վերնագրված իր հուշերի գրքում նրա մասին գրում է.

Aquote1.png Ապրում էր ծերունին պառավի հետ: Նրանք երեխաներ չունեին: Եվ Աստված ուղարկեց նրանց մի դուստր... Ոչ թե Ձյունանուշիկ, ոչ էլ Մատնաչափիկ, այլ ինչպես Մաուգլի՝ մարդու ձագ՝ Իրկային: Մենք երկուսս էլ կապվեցինք նրա հետ, իսկ նա՝ մեզ հետ: Երբ մենք ստացանք այդ Ընկեցիկին, նա տասներեք տարեկան էր, այնպես որ շատ հոգսերից ազատված էինք. նա գիտեր կարդալ, լողալ, և ոչ ոք մեզ դպրոց չէր կանչում վատ առաջադիմության կամ չարությունների համար:
Aquote2.png

Արվեստ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆիլմագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տարի Հայերեն անվանում Բնօրինակ անվանում Դեր
1966 ֆ Хмырь
1972 ֆ Բարև և մնաս բ}րով Здравствуй и прощай Նադեժդա Սերգեևնա
1972 ֆ Մոսկվայում ուղանցմամբ... В Москве проездом… հեռադիտակ վաճառող
1973 ֆ Նշանակում Назначение Մայա Զոլոտկովա
1973 ֆ Փնտրում եմ մարդ Ищу человека Կլավա
1974 ֆ Ծիծաղելի մարդիկ Смешные люди! Մաշունյա
1974 ֆ Աշուն Осень Դուսյա
1974 ֆ Ամենատոթ ամիսը Самый жаркий месяц Տանյա
1974 ֆ Սերգեևը փնտրում է Սերգեևին Сергеев ищет Сергеева տեղկոմի նախագահ
1976 ֆ Քաղցր կինը Сладкая женщина Աննա Դոբրոխոտովա
1976 ֆ Տրուֆալդինոն Բերգամոյից Труффальдино из Бергамо Սմերալդինա (վոկալ՝ Ելենա Դրիացկայա)
1977 ֆ Подранки Տասյա
1977 ֆ Հետադարձ կապ Обратная связь Մեդվեդևա
1978 ֆ Երաշխավորելով կյանք Гарантирую жизнь Օլգա
1978 ֆ Գնալիս գնա Уходя — уходи Մարինա
1978 ֆ Ձեզ սպասում է քաղաքացուհի Նիկանորովան Вас ожидает гражданка Никанорова Կատյա Նիկանորովա
1978 ֆ Հետք հողի վրա След на земле Կլավա
1979 ֆ Արձակուրդ սեպտեմբերին Отпуск в сентябре Վալերիա
1979 ֆ Աշնանային մարաթոն Осенний марафон Նինա Բուզիկինա
1980 ֆ Երևակայական հիվանդ Мнимый больной Բելինա
1980 ֆ Հետաքննությունը վարում են Գիտակները: Գնացել է ու չի վերադարձել Следствие ведут ЗнаТоКи. Ушёл и не вернулся Ալյոնա Միլովիդովա
1980 ֆ Ռուսաստանի սպիտակ ձյունը Белый снег России Նադեժդա
1980 ֆ Մի անգամ՝ քսան տարի անց Однажды двадцать лет спустя Նադյա Կրուգլովա
1980 ֆ Մի խոսք ասեք խեղճ հուսարի մասին О бедном гусаре замолвите слово Ժուժու
1980 ֆ Դուլսինեա Տոբոսկայա Дульсинея Тобосская Ալդոնսա-Դուլսինեա
1980 ֆ Անկոչ ընկեր Незваный друг Աննա Գլուշենկովա
1981 ֆ Ծախված խիծաղ Проданный смех ֆրաու Բեբեր
1982 ֆ Մանկական աշխարհ Детский мир Լյուդմիլա Յակովլևնա
1983 ֆ Միայնակներին հատկացվում է հանրակացարան Одиноким предоставляется общежитие Վերա Գոլուբևա
1983 ֆ Դեռահաս Подросток Տատյանա Պավլովնա
1983 ֆ Հնության ժամկետ Срок давности Նատալյա
1983 ֆ Մանկատան տիրուհին Хозяйка детского дома Ալեքսանդրա Վանեևա
1983 ֆ Ե՛վ կյանք, և՛ արցունքներ, և՛ սեր И жизнь, и слёзы, и любовь խոհարարուհի
1985 ֆ Օդեսայի սխրանքը Подвиг Одессы Գրունյա
1985 ֆ Ձմեռային երեկո Գագրայում Зимний вечер в Гаграх Մելնիկովա, երգչուհի
1985 ֆ Դատավոր Իվանովայի անձնական գործը Личное дело судьи Ивановой Լյուբով Իվանովա
1985 ֆ Прощание славянки Ժենյա
1985 ֆ Արևի երեխաները Дети солнца Մելանյա Նիկոլաևնա
1987 ֆ Ճակատագրի ընտրյալը Избранник судьбы պանդոկապանուհի
1988 ֆ Կլիմ Սամգինի կյանքը Жизнь Клима Самгина Մարինա Պետրովնա Զոտովա (Պրեմիրովա)
1988 ֆ Аэлита, не приставай к мужчинам Աելիտա
1989 ֆ Оно Կլեմանտինկա դե Բուրբոն
1989 ֆ Երկու նետ: Քարե դերի դետեկտիվ Две стрелы. Детектив каменного века Այրի
1989 ֆ Սիրտը քար չէ Сердце не камень Ապոլինարիա Խալիմովա
1990 ֆ Անձնագիր Паспорт Ինգա
1990 ֆ Շնային խնջույք Собачий пир Ժաննա
1990 ֆ Գայթակղություն Բ. Искушение Б. Նատալյա Պետրովնա
1991 ֆ Виват, гардемарины! կայսրուհի Ելիզավետա
1991 ֆ Խենթերը Чокнутые իշխանուհի Օտրեշկովա
1991 ֆ Սիբիրում լքվածը Затерянный в Сибири Ֆաինա
1991 ֆ Тысяча долларов в одну сторону Անֆիսա
1991 ֆ Հավ Курица Ալլա
1991 ֆ Ավետյաց երկինք Небеса обетованные Լյուսկա
1992 ֆ Գարդեմարիններ 3 Гардемарины 3 կայսրուհի Ելիզավետա
1992 ֆ «Չելենջերի» բեկորը Осколок «Челленджера» Զինաիդա
1993 ֆ Ալֆոնս Альфонс Սվետա
1993 ֆ Թագուհու անձնական կյանքը Личная жизнь королевы Ռապա
1993 ֆ «Սատանայի» պատանդները Заложники «Дьявола» Ելենա Սերգեևա
1994 ֆ Պետերբուրգյան գաղտնիքներ Петербургские тайны Տատյանա Լվովնա Շադուրսկայա, իշխանուհի
1995 ֆ Մոսկովյան արձակուրդներ Московские каникулы Դուսյա
1998 ֆ Դրախտային խնձոր Райское яблочко Ռիմա Պետրովնա Կրուտիլինա, տնօրեն
1998 ֆ Ուզում եմ գնալ բանտ Хочу в тюрьму Մաշա
1999 ֆ Քրեական տանգո Криминальное танго
2000 ֆ Սեր.ru Любовь.ru Մարինա
2001 ֆ Ռոստով-պապա Ростов-папа Աննա Գուսարովա
2001 ֆ Սալոմե Саломея Վասիլիսա Սավիչնա

Հեռուստաներկայացումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1973 – Զառիթափ (ռուս.՝ Обрыв) – Մարֆինկա
  • 1975 – Վերադարձ (ռուս.՝ Возвращение) – Սոֆյա
  • 1975 – Պանդոկապանուհին (ռուս.՝ Трактирщица) – Միրանդոլինա
  • 1978 – Կապիտանի դուստրը (Վեպի էջերը) (ռուս.՝ Капитанская дочка (Страницы романа)Եկատերինա Երկրորդ
  • 1986 – Անցում ամառային ժամանակին (ռուս.՝ Переход на летнее время) – Վենցովա

Մուլտֆիլմերի հնչյունավորում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1984 - Կամ թռչում է, կամ գազան
  • 1986 - Հեքիաթ հիմար ամուսնու մասին
  • 1993 - Ծաղրածու Բալակիրևը - Եկատերինա I

Պարգևներ և մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Տարվա լավագույն դերասանուհի ըստ «Советский экран» ամսագրի հարցումների (1977, 1981, 1985)
  • Լենինյան կոմերիտմիության մրցանակ (1978) – ժամանակակիցների կերպարների ստեղծման և կատարողական մեծ վարպետության համար
  • ՌՍՖՍՀ Վասիլև եղբայրների անվան պետական մրցանակ (1980) – Նինա Բուզիկինայի դերը կատարելու համար (ֆիլմ «Աշնանային մարաթոն»)
  • Բուլղարիայի IX միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ (1981)
  • ԽՍՀՄ պետական մրցանակ (1984) – Ա. Սալինսկու «Молва» ներկայացման մեջ Սեդոֆևայի և Ն. Լեսկովի «Մցենսկի գավառի լեդի Մակբեթը» ներկայացման մեջ Կատերինա Լվովնա Իզմայլովայի դերերը կատարելու համար
  • ՌՍՖՍՀ ժողովրդական արստիստուհի (1986)
  • Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության «Նիկա» մրցանակ «Տարվա դերասանուհի» անվանակարգում (1990)
  • «Созвездие» համառուսական փառատոնի «Ալմաստե պսակ» մրցանակ (1990).
  • Մոնրեալի միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ «Կնոջ լավագույն դերակատարում» անվանակարգում (1990)
  • Մոսկվայի մրցանակ (1994)
  • «Բյուրեղապակե Տուրանդոտ» մրցանակ (1996)
  • «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» IV աստիճանի շքանշան (3 փետրվարի, 1998) – թատերական արվեստի զարգացման գործում ունեցած մեծ ներդրման համար[22]
  • «Կուռք» անկախ մրցանակ (1999)
  • Բաքվի «Արևելք-Արևմուտք» միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ – կնոջ լավագույն կերպարի համար (2000)
  • Կոնստանտին Ստանիսլավսկու անվան միջազգային թատերական մրցանակ (2001)
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի մրցանակ գրականության և արվեստի բնագավառում (2002)
  • Կինոյի ռուսական ակադեմիայի «Ոսկե արծիվ» մրցանակ «Տարվա լավագույն դերասանուհի» անվանակարգում «Ռոստով-պապա» ֆիլմի համար (2003)

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 Person Profile // Internet Movie Database — 1990.
  3. Ирина Кравченко Сильная слабая женщина // Gala Биография. — 2007. — № 08. — С. 50-66.
  4. 4,0 4,1 Наталья Старосельская / ЖЗЛ гл-1
  5. Наталья Старосельская / ЖЗЛ гл-2
  6. биография в энциклопедии «Кругосвет» (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  7. Наталья Старосельская / ЖЗЛ гл-3
  8. 8,0 8,1 Андрей Плахов. Умерла Наталья Гундарева / газета «Коммерсантъ» № 86/П (3170) от 16.05.2005 (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  9. Личная тайна Натальи Гундаревой / Комсомольске правда (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  10. 10,0 10,1 Наталья Старосельская / ЖЗЛ гл-4
  11. биография на people.ru (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  12. «Ну и что?! Я такая, какая есть!». Памяти Натальи Гундаревой / АиФ / Валентина Оберемко (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  13. Наталья Гундарева: расплата за успех (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  14. «Мольеру не хватило места» / Вечерний клуб, 14 сентября 2001 года / Глеб Ситковский (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  15. Наталья Старосельская / ЖЗЛ гл-6
  16. Лесные пожары: вторая волна / vesti.ru (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  17. Наталья Старосельская / ЖЗЛ гл-5
  18. 18,0 18,1 Наталья Гундарева. Стало горше оттого, что не стало «сладкой женщины» / 16.05.2005 Правда (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  19. Эксперты установили истинную причину смерти актрисы Натальи Гундаревой / kino.km.ru (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  20. 20,0 20,1 Любовь Натальи Гундаревой / «Комсомольская правда» Анна Велигжанина — 21.08.2003 (Ստուգված է 21 Հոկտեմբերի 2010)
  21. https://www.obovsyom.ru/post/akter-sergey-nasibov-biografiya-lichnaya-jizn-luchshie-filmyi
  22. Указ Президента РФ от 3 февраля 1998 г. № 122

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Старосельская Н. Наталья Гундарева. — М., 2008. — 304 с. — (серия «Жизнь замечательных людей»). — 5000 экз. — ISBN 978-5-235-03112-8
  • Мережко В. Вчера, сегодня, завтра… [: Наталья Гундарева ] // Мой любимый актёр: Писатели, режиссёры, публицисты об актёрах кино [: сб.] / Сост. Л. И. Касьянова. М.: Искусство, 1988. С.371—382.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]