Նամի Միկոյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Նամի Միկոյան
Nami Mikoyan.jpg
Ծնվել էնոյեմբերի 21, 1928(1928-11-21) (90 տարեկան)
ԾննդավայրԹիֆլիս, Վրաստան
Մասնագիտությունգրող, երաժշտագետ, լրագրող, պատմաբան և հրապարակախոս
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Russia.svg Ռուսաստան
ԿրթությունԵրևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա
ԱնդամակցությունԽՍՀՄ ժուռնալիստների միություն
ԱշխատավայրMusic Academy?, Արմենպրես, Հեղինակային իրավունքների համամիութենական գործակալության հայկական հանրապետական բաժանմունք և Q4288177?
Պարգևներ«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալ
ԱմուսինԱլեքսեյ Միկոյան
ԶավակներՍտաս Նամին
Nami Mikoyan Վիքիպահեստում

Նամի Արտեմի Միկոյան (նոյեմբերի 21, 1928(1928-11-21), Թիֆլիս, Վրաստան), պատմաբան-երաժշտագետ, լրագրող, բազմաթիվ հրապարակումների հեղինակ, «Իրենց աչքերով» հիշողությունների գրքի հեղինակ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայրը՝ Գերուկով Արտյոմ. Մայրը՝ Պրիկալոնսկայա Քսենյա. Անունը, Նամի, որը որոշել է նրա հայրը, ով աշխատում է ԳԱԱԻ (Գիտական ավտոմոբիլային և ավտոշարժիչների ինստիտուտում)[1]:

Նամի Արտեմևնան սովորել է մինչև 5 դասարան ք. Թբիլիսի: 1937 թվականին նրա հայրը մահացավ ստալինյան ճնշումների ժամանակ և 1939 թ. Նամիի դաստիարակությունը վերցրել է հորաքույրը՝ Նինան, որն ամուսնու հետ ապրել է Երևանում (Հայաստան): Հորեղբայր — Գրիգորի Հարութունովը (Հարությունյան) 1937 թվականից մինչև 1953 թվականը եղել է Կենտրոնական կոմիտեի քարտուղար: Նամին սովորել է երաժշտական դպրոցի կոնսերվատորիայում:

1946 թվականին ընդունվել է Երևանի կոնսերվատորիա, որն ավարտել է 1951 թվականին երկու ֆակուլտետներով՝ դաշնամուրի ֆակուլտետը գերազանցությամբ և երաժշտագիտական ֆակուլտետը:

Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ, սովորելով դպրոցում, օգնություն է ցուցաբերել հոսպիտալների աշխատանքներին: Պատերազմի ավարտից հետո ստացել է մեդալ Հայրենական պատերազմի ժամանակ ցուցաբերած լավագույն աշխատանքային գործունեության համար:

1950 թվականին ամուսնացել է Ալեքսեյ Անաստասովիչ Միկոյանի հետ, և տեղափոխվել է Մոսկվա:

1957-1960 թթ. սովորել է ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի Արվեստի պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում «Երաժշտության պատմությունը» մեջ:

1951 թվականին ծնվեց Նամիի որդին՝ Անաստասը (Ստաս Նամին), 1954 թ. դուստրը՝ Նինան:

Նամի Արտեմևնան աշխատել է Լենինյան մրցանակների կոմիտեում , որպես երաժշտության ռեֆերենտ: 1961 թվականից աշխատել է որպես ավագ խմբագիր «Սովետական երաժշտություն» ամսագրում: Ամուսնալուծությունից հետո ամուսնու հետ (այնուհետև ամուսնացել է մշակույթի նախարարի տեղակալ Կուխարսկովո [1]), 1965 թ. սկսել է աշխատել թղթակից Հայկական հեռագրական գործակալությունում՝ Մոսկվայում: 1965 թվականին դարձել է ժուռնալիստների Միության անդամ։

1973 թ. սկսել է աշխատել փորձագետ, երաժշտության Համամիութենական գործակալության հեղինակային իրավունքներում: Աշխատել է խմբագիր, դասական երաժշտության բաժնի ամսագրում «Ստաս»:

1989 թ. որպես վարչության անդամ, մասնակցել է Միջազգային հիմնադրամի աշխատանքին։

1991 թվականին ստացել է «Մեդալ խաղաղության ամրապնդման համար», իսկ 1992 թվականին ստացել է «Ոսկե մեդալ խաղաղության հիմնադրամի»:

Ներկայումս մասնակցում է հանձնաժողովի մանկական Հիմնադրամին (Խաղաղության Հիմնադրամի Միջազգային Ասոցիացիա):

1998 թ. «Տերա» հրատարակչությունը հրատարակեց իր «Սիրով և վշտով» հուշագրերի գիրքը:

2000 թվականին հրատարակվեց կազմված Նամի Արտյոմովնայի հիշողությունների ժողովածուն «Գրիգոր Հարությունյանի կյանքն ու գործունեությունը», նվիրված է նրա հորեղբորը՝ Գրիգոր Հարությունյանին։

Լրացված և ընդլայնված «Սիրով և վշտով» գիրքը ստացավ նոր անվանում, որը կոչվում է «Իրենց աչքերով» («Վագրիուս» հրատարակչություն) 2003 թվականին:

2011 թվականին լույս է տեսել 3-րդ հատվածը «Գորոդեց» հրատարկչությունում բազմաթիվ լուսանկարներով:

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Մեդալ 1941-1945 թթ «Քաջարի աշխատանքի համար Մեծ Հայրենական պատերազմում»:
  • Մեդալ «Երկրի ամրապնդման համար»:
  • Ոսկե մեդալ «Երկրի հիմնադրամի համար»:
  • Հայրենական Մեծ պատերազմի հաղթանակի հոբելյանական շքանշաններ:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]