Յոախիմ Գաուկ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Յոախիմ Գաուկ
գերմ.՝ Joachim Gauck
2012-06-05 Bundespraesident Joachim Gauck Berlin.jpg
Ծնվել է հունվարի 24, 1940({{padleft:1940|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:24|2|0}})[1][2] (78 տարեկան)
Ծննդավայր Ռոստոկ, Նացիստական Գերմանիա[3][4]
Քաղաքացիություն Flag of East Germany.svg Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն
Flag of Germany.svg Գերմանիա
Մայրենի լեզու գերմաներեն
Կրոն լյութերականություն
Կրթություն Ռոստոկի համալսարան
Մասնագիտություն քաղաքական գործիչ, պաստոր, ոչ գեղարվեստական գրող, համալսարանի պրոֆեսոր և լրագրող
Ամուսին Գերհիլդ Գաուկ
Ծնողներ հայր՝ Վիլհելմ Յոախիմ Գաուկ, մայր՝ Օլգա Գաուկ
Զբաղեցրած պաշտոններ Գերմանիայի նախագահ[4][5], Stasi Records Agency, Գերմանական Բունդեսթագի անդամ և ԳԴՀ Ժողովրդային պալատի անդամ[4]
Քաղաքական կուսակցություն Նոր ֆորում և անկուսակցական
Պարգևներ և
մրցանակներ
Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic[6] Հանս և Սոֆի Շոլերի մրցանակ Collar of the Order of the White Lion Հաննա Արդենտի մրցանակ Երեք աստղի շքանշան, 1-ին կարգ Պերի արևի օդենի մեծ խաչ «Ստարա պլանինա» շքանշան[7] Էվալդ ֆոն Քլայսթի մրցանակ[8] Երուսաղեմի հրեական համալսարանի պատվավոր դոկտոր[9] Dr. Leopold Lucas Prize Q23787285? Grand Cross Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany Մեծ Խաչ աստղով և ուսի ժապավենով «Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի հրամանատարական խաչ Order of the Cross of Terra Mariana, 4th Class Grand Cross of the Order of Saint-Charles Collar of the Order of the Cross of Terra Mariana Grand Crosses with Collar of the Order of the Falcon Սուրբ Օլավի միաբանության մեծ խաչի ասպետ Բանի շքանշանի Մեծ Խաչի ասպետ Collar of the Order of the Star of Romania Սերովբեների արքայական շքանշան Order of Liberty Order for Exceptional Merits Պատվավոր դոկտոր[10] Պատվավոր դոկտոր[11] Theodor Heuss medal[12] և Reinhard-Mohn-Prize
Ստորագրություն
Joachim Gaucks signature.svg
Joachim Gauck Վիքիպահեստում

Յոախիմ Գաուկ (գերմ.՝ Joachim Gauck, հունվարի 24, 1940({{padleft:1940|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:24|2|0}})[1][2], Ռոստոկ, Նացիստական Գերմանիա[3][4]), գերմանացի քաղաքական գործիչ։ Գերմանիայի դաշնային նախագահ 2012 թվականի մարտի 23-ից։ Բողոքական պաստոր, ԳԴՀ-ի իրավապաշտպան շարժման արաջնորդներից մեկը, եղել է Նոր ընդդիմադիր ֆորումի ակտիվ անդամ և ռեգիոնալ ներկայացուցիչ, և 90-ականների ոչ կոմունիստական միության կողմից ԳԴՀ-ի ժողովրդական պալատի վերջին գումարման պատգամավոր[13]: Միասնական գերմանական պետության ստեղծվելուց հետո 1990-2000 թվականներին եղել է ԳԴՀ-ի պետական պաշտպանության նախարարության արխիվների առաջին կառավարիչ։ Նա եղել է Պրահայի հռչակագիրը, ինչպես նաև կոմունիզմի հանցանքների հռչակագիրը ստորագրողների թվում։

Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Յոախիմ Գաուկը ծնվել է նավապետի ընտանիքում, այնուհետև նրա հայրը դարձավ ծովային աստիճանավոր։ Յոախիմի մայրը եղել է գրասենյակային արժեքավոր աշխատող։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին բրիտանացիները գերի վերցրին նրա հորը, որտեղից վերջինս 1946 թվականի ամռանը վերադարձավ Ռոստոկ։ Նա սկսեց աշխատել Ռոստոկի նավաշինարանում որպես աշխատանքի պաշտպանության տեսուչ։ 1951 թվականին նրան ձերբակալել են արևմտյան երկրների համար լրտեսություն անելու, ինչպես նաև հակասովետական քարոզչության կատարելու մեղադրանքով։ Սակայն բաց դատական պրոցեսի ժամանակ նա չի դատվել, այլ պարզապես «անհետացավ» ու ընտանիքը տեղեկություն չուներ նրա ճակաատագրի մասին մինչև 1955 թվականը, երբ նա ազատ արձակվեց՝ Կոնրադ Ադենաուերի ԽՍՀՄ այցից հետո։ Հոր ձերբակալումն ու բանտարկությունը մեծ ազդեցություն ունեցան Յոախիմի քաղաքական հայացքների վրա։ Արդեն դպրոցում նա չէր թաքցնում իր հակակոմունիստական հայացքները, հստակ հրաժարվելով, մասնավորապես, ընդունվել անկախ գերմանական երիտասարդների պրոկոմունիստական միության շարքերը։ Նա ուզում էր դառնալ լրագրող, բայց հակակոմունիստական հայացքները փակեցին ժուռնալիստիկա սովորելու նրա հնարավորությունը։ Դրա փոխարեն Գաուկը դարձավ Մեկլենբուրգի եկեղեցու բողոքական պաստոր։ Պաստորի գործանեությունը ԳԴՀ-ում եղել է հույժ խոչընդոտ եկեղեցում թշնամություն տիրող ռեժիմի պատճառով, այդ իսկ պատճառով Գաուկը երկար ժամանակ ԳԴՀ-ի պետական պաշտպանության նախարարության կողմից ներկայանում էր որպես հսկողության օբյեկտ։ Դոսյեում Գաուկը բնութագրվեց որպես «անուղղելի հակակոմունիստ»[14]: 1982-1990 թվականներին Գաուկը գլխավորեց Մեկլենբուրգի եկեղեցական խորհրդի աշխատանքը։Bundesarchiv Bild 183-1990-1218-302, Joachim Gauck.jpg

Յոախիմ Գաուկ

Քաղաքական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1989 թվականին Գաուկը դարձավ Նոր ֆորումի, դեմոկրատիկ ընդդիմադիր շարժման անդամ, և ընտրվեց ղեկավարության կազմ։ Նա մասնակցում էր ամենանշանակալից միտինգների մեծամասնությանը և ցուցադրումներին տիրող ռեժիմի դեմ։
  • 1990 թվականի մարտի 18-ին անկախ ընտրություններին, 90-ականների ընդդիմադիր ալյանսի կողմից առաջադրվեց ԳԴՀ-ի ժողովրդական պալտ և ընտրվեց պատգամավոր։ 1992 թվականից նրա պաշտոնը սկսեց կոչվել՝ «Շտազիի արխիվների կառավարման ֆեդերալ լիազոր»: Այդ պաշտոնով նա աշխատեց մինչև 2000 թվականը։
  • 1998 թվականին Գաուկը աջակցեց Գերմանիայում կոմունիզմի Սև գրքի թողարկմանը, գրելով լրացուցիչ գլուխ Գերմանիայի Դեմոկրատիկ Հանրապետության մասին։ Գաուկը Չեխիայի նախկին նախագահ Վացլավ Հավելի հետ եղել է եվրոպական խղճի և կոմունիզմի մասին Պրահայի հռչակագրի ստեղծման նախաձեռնորդ (2008)[15]: Նրա ստորագրությունը դրված է նաև կոմունիզմի հանցանքների հռչակագրի տակ (2010): Այս փաստաթղթերում զետված է կոմունիզմի դատապարտման, կոմունիստական ռեժիմի հանցանքների և այդ հանցանքների մասնակիցների պատժման մասին տեղեկությունների տարածման կոչը[16]:
  • 2010 թվականին իր 70-ամյակի առթիվ Գաուկը արժանացավ հատուկ շնորհավորության ֆեդերալ վարչապետ Անգելա Մերկելից, որը անվանեց նրան «իսկական դեմոկրատիայի ուսուցիչ» և «դեմոկրատիայի և արդարադատության ազատության անդուլ պաշտպան»[17]:

Ներկայումս Գաուկը գլխավորում է Gegen Vergessen կազմակերպությունը, որը պայքարում է ձախ և աջ ծայրահեղականության հետ, հանդես է գալիս ի պաշտպանություն դեմոկրատական արժեքներին և նպաստում է գերմանական պատմության մեջ պատմական ճշմարտության ըմբռմանը երկու տոտալիտար ռեժիմների հարաբերությունների մեջ[18]:

Մասնակցություն նախագահական ընտրություններին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2010 թվականին հունիսի 3-ին Յոախիմ Գաուկն առաջադրեց իր թեկանծությունը Գերմանիայի ֆեդերատիվ նախագահի պաշտոնի համար։ Նրա հիմնական մրցակիցն էր Քրիստիան Վուլֆը, նաև տիրող ռեժիմի քաղաքական առաջնորդները հայտնել են, որ նրանք հարգում են Գաուկին իր կենսագործունեության համար[19]: Միակ կուսակցությունը, որը բացարձակապես չի ընդունել Գաուկի թեկնածությունը, եղել է Գերմանիայի «ձախերի» կուսակցությունը, որը մեկնաբանել է Գաուկի և կանաչների առաջադրումը, ինչպես համագործակցության մերժում, քանի որ ձախերը հանդիսանում են նախկին ՍՄԿԳ-ի ժառանգորդներ և ընդգրկում են ֆրակցիաներ, որոնք ֆեդերալ իշխանությունները համարում են ծայրահեղականություն[20]:

Յոախիմ Գաուկ, 2008 թվական

2010 թվականի հունիսի 30-ի ընրություններին Գաուկը զիջեց Քրիստիան Վուլֆին երրորդ ընտրարշավի փուլում, ստանալով 490 ձայն ի դեմ հակառակորդի 624 ձայներին։ 2011 թվականի դեկտեմբերին, բորբոքված սկանդալից հետո, որը կապված էր Քրիստան Վուլֆի վարկ ստանալու և իր մասին տեղեկատվությունները չհրապարակելու նպատակով անկախ մամուլի վրա ճնշում գործադրելու հետ, Գաուկի անունը կրկին սկսեց արծարծվել որպես հնարավոր փոխզիջում ֆեդերալ նախագահի պաշտոնին, Քրիստիան Վուլֆի պաշտոնաթողության դեպքում։

2012 թվականին փետրվարի 20-ին ֆեդերալ վարչապետ Անգելա Մերկելը հայտնեց, որ պառլամենտական կուսակցությունները համաձայնեցրել են Գաուկի թեկնածությունը ֆեդերալ նախագահի պաշտոնին առաջադրելու համար[21]:

«Յոախիմ Գաուկի գործունեությունը համակված է ազատության և պատասխանատվության կատարելագործունեությամբ, և դա այն է, ինչը ինձ նրա հետ միացնում է, չնայած մեր միջև գոյություն ունեցող տարաձայնություններին», — ասել է Մերկելը։

2012 թվականին մարտի 18-ին Գաուկը ճանաչվեց Գերմանիայի ֆեդերալ նախագահ՝ 1232 ձայնից ստանալով 991-ը։ 2012 թվականին մարտի 23-ին Յոախիմ Գաուկը պաշտոնապես ստանձնեց իր պաշտոնը[22]:

Պարգևատրումներ և պատվավոր կոչումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գաուկը պարգևատրվեց «Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետության առջև վաստակների համար», ինչպես նաև Մեծ սպայական խաչ շքանշանով։

1999 թվականից` Ռոստոկի համալսարանի աստվածաբանական ֆակուլտետի պատվարժան դոկտոր, 2001 թվականից — Ենայի համալսարանի փիլիսոփայական ֆակուլտետի պատվարժան դոկտոր։

Գաուկը Հանսի և Սոֆիա Շոլլի մրցանակաբաշխությանը, 2010 թվական

2010 թվականին Գաուկն արժանացավ Հանսի և Սոֆի Շոլլի գրականության մրցանակի դափնեկիր «Ձմեռը ամռան մեջ» հիշողությունների գրքի համար։

Ընտանիք և անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գաուկն ամուսնությունից ունի չորս երեխա, նրանցից երեքը տեղափոխվել են ԳՖՀ դեռևս 1980-ական թվականներին։ 1991 թվականից Գաուկն ապրում էր իր կնոջից առանձին, այնուամենայնիվ պաշտոնական ամուսնալուծություն չի եղել։ 2000 թվականից նրա ընկերուհին է հանդիսանում բավարական լրագրող Դանիելա Շադտը։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. http://www.index.org.ru/journal/cont14.html

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Person Profile // Internet Movie Database — 1990.
  2. 2,0 2,1 basic data about the members of the Bundestag
  3. 3,0 3,1 3,2 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #119323710 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Bundespräsident Joachim GauckBundespräsidialamt.
  5. Joachim GauckDeutscher Bundestag, 1996.
  6. Dettaglio decoratopresidenza della Repubblica Italiana.
  7. State Gazette — 1879.
  8. http://www.tagesspiegel.de/politik/muenchner-sicherheitskonferenz-joachim-gauck-mit-ewald-von-kleist-preis-ausgezeichnet/19411586.html
  9. http://www3.huji.ac.il/htbin/hon_doc/doc_search.pl?search
  10. Evangelische Fakultät ernennt Joachim Gauck zum Ehrendoktor
  11. Bundespräsident Gauck reist in die Niederlande
  12. https://www.theodor-heuss-stiftung.de/das-archiv/
  13. http://www.mdr.de/fakt/gauck-portraet100_zc-a03b651e_zs-f147184e.html
  14. http://www.msn.com/de-de/nachrichten?cp-documentid=153650764
  15. http://www.taz.de/!5141605/
  16. http://www.sueddeutsche.de/politik/fdp-politiker-zastrow-joachim-gauck-ist-ein-liberaler-wie-wir-1.955188
  17. http://www.spiegel.de/international/germany/the-world-from-berlin-presidential-vote-could-turn-into-a-disaster-for-merkel-a-699175.html
  18. http://www.independent.co.uk/news/world/europe/anti-communist-pastor-who-could-turn-out-to-be-merkels-nemesis-2014041.html
  19. http://www.bild.de/politik/2010/fuer-die-cdu-wuerde-ich-auch-antreten-12786704.bild.html
  20. http://www.sz-online.de/nachrichten/rot-gruen-setzt-auf-joachim-gauck-194426.html
  21. http://www.welt.de/politik/deutschland/article7910610/Ich-bin-weder-rot-noch-gruen-sondern-Joachim-Gauck.html
  22. http://ria.ru/world/20120323/603762457.html