Մոնրոյի դոկտրինա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Մոնրոյի դոկտրինա, ԱՄՆ-ի կառավարության արտաքին քաղաքականության ծրագիր, որը հռչակվել է 1823 թվականին, ԱՄՆ-ի նախագահ Զ․ Մոնրոյի (այստեղից էլ՝ անվանումը) կոնգրեսին հղած ուղերձի մեջ։ «Մոնրոյի դոկտրինա»-ի գլխավոր մշակողը պետ․ քարտուղար Ջ․ Ադամսն էր։ «Մոնրոյի դոկտրինա»-ն առաջ էր քաշում աշխարհը ամերիկյան և եվրոպական սիստեմների բաժանելու և փոխադարձաբար միմյանց ներքին գործերին չմիջամտելու սկզբունքները (այստեղից էլ՝ «Ամերիկան ամերիկացիների համար» սկզբունքը), միաժամանակ փորձում էր ԱՄՆ-ի հզորացումը պայմանավորել նոր տարածքների միացմամբ ու նոր նահանգների կազմավորմամբ, որը դրսեվորում էր ԱՄՆ-ի զավթողական նկրտումները Լատինական Ամերիկայում։ XIX դարի և XX դարի սկզբին ԱՄՆ-ն լայնորեն օգտագործել է «Մոնրոյի դոկտրինա»-ն՝ հիմնավորելու համար իր զավթումները լատինա-ամերիկյան (Մեքսիկա, Կուբա, Հայիթի) և այլ երկրներում։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png