Jump to content

Մոնսորոյի ամրոց (թանգարան)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Մոնսորոյի ամրոց
պատկերանիշ
Տեսակմշակութային կենտրոն և պատկերասրահ
Երկիր Ֆրանսիա
ՏեղագրությունՄոնսորո
ՎայրՄոնսորո դղյակ
Կազմված էPark (Chateau de Montsoreau-Museum of contemporary art)?, Jean 2 (Montsoreau)?, Parking lot (chateau de Montsoreau-museum of contemporary art)? և Port (Chateau de Montsoreau-Museum of Contemporary Art)?
Ժանրժամանակակից արվեստ
Հիմնադրվել է2015
ՀիմնադիրPhilippe Méaille?[1][2][3]
Հավաքածուի չափս1200 արխիվային միավոր
47°12′56″N 0°3′44″E / 47.21556°N 0.06222°E / 47.21556; 0.06222
Կայքchateau-montsoreau.com/wordpress/fr/informations-pratiques/​(ֆր.)
Քարտեզ
Քարտեզ

«Մոնսորոյի ամրոց» ժամանակակից արվեստի թանգարան (ֆրանսերեն՝ Château de Montsoreau - musée d'Art contemporain), ժամանակակից արվեստի մասնավոր թանգարան, որը ստեղծել է ֆրանսիացի հավաքորդ Ֆիլիպ Մեհենը։ Այն գտնվում է Լուարայի հովտի համանուն ամրոցում՝ Մոնսորոյում (Մեն և Լուար) և բացվել է 2016 թվականի ապրիլի 8-ին[4][5]։ Թանգարանի հավաքածուն բրիտանական Արվեստ և լեզու արվեստի խմբի աշխատանքների աշխարհի ամենամեծ հավաքածուն է։ Այս խումբը մեծ ազդեցություն է ունեցել կոնցեպտուալ արվեստի առաջացման և զարգացման վրա։ Թանգարանի ամենահայտնի ցուցանմուշներից են Victorine օպերայի ձեռագիր լիբրետոն, ինչպես նաև Mirror Piece և Air-Conditioning show ինստալյացիաները։ Ֆիլիպ Մեհեի հավաքածուն, որը հավաքվել է 1990-ական թվականների սկզբից, երբեմն տրամադրվում է այլ հաստատությունների և մինչև 2017 թվականը մասամբ ցուցադրվել է Բարսելոնայի ժամանակակից արվեստի թանգարանում (MACBA)։

Գտնվելու վայրը

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ժամանակակից արվեստի Մոնսորոյի ամրոց թանգարանը գտնվում է Ֆրանսիայի արևմտյան մասում[6][7][8]։ Այն գտնվում է Լուարայի հովտի կենտրոնում՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից դասակարգված Մոնսորոյի ամրոցի պատերի ներսում[9], Փարիզից 250 կմ արևմուտք[10]։ Պատմական և մշակութային տեսարժան վայր հանդիսացող ժայռը (Mont Soreau), որի վրա կառուցված է ներկայիս ամրոցը, հայտնի է նաև նրանով, որ այնտեղ են գտնվել երկու այլ շինություններ՝ տաճար կամ հռոմեական առանձնատուն Հռոմեական Գալիայի ժամանակաշրջանում և ամրոց, որը կառուցվել է Ֆուլկ Ներայի կողմից 1000 թվականին[11]։ Տուրենի, Անժուի և Պուատուի պատմական նահանգների խաչմերուկում գտնվող ամրոցը դարձել է Անժուի տարածքի պաշտպանության ռազմավարական ամրոցներից մեկը, ինչպես նաև Լուարայի երթևեկության կարգավորման գոտի[12][13][11]։ 1453 թվականին Ժան II դը Շամբը կառուցեց այսօրվա մեր ծանոթ շենքը՝ Վիեն և Լուար գետերի միախառնման վայրում գտնվող ամրոցի տեղում[14]։ Սա Լուարայի հայտնի ամրոցներից միակն է, որը կառուցվել է հենց գետի հունում[15]։

Ճարտարապետություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պլան

Ժամանակակից արվեստի «Մոնսորոյի ամրոց» թանգարանի տարբեր շենքերի հատակագիծը Plan montrant l’implantation des différents bâtiments du château de Montsoreau — musée d’Art contemporain.
Շենքեր Այգիներ և հարակից տարածքներ
3․ Ռեստորան Ժան 2 1․ Ժամանակակից արվեստի թանգարանի «Մոնսորոյի ամրոցի» նավահանգիստ
4․ Հանդերձարան 2․ Ժամանակակից արվեստի թանգարանի «Մոնսորոյի ամրոց» կայանատեղի
5․ Գրախանութ - տոմսարկղ 8․ Այգիներ
6․ Մոնսորոյի ամրոց 9․ Մուտք դեպի այգիներ
7․ Սենեշալ պալատի դարպասը

Լուարայի ամրոց

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լուարայի իսկական ամրոցը՝ Մոնսորոյի ամրոց, որի կառուցման համար անհրաժեշտ էր քանդել հին միջնադարյան ամրոցը՝ ժայռի վրա բնակություն հաստատելու համար, գտնվում է գետի ափին[13][15]։ Այս աշխատանքները, որոնք պատվիրվել կամ խթանվել են Շառլ VII-ի կողմից, տեղի են ունեցել Հարյուրամյա պատերազմի ավարտին[16][14]։ Հին ամրոցները իրենց ռազմական դերից վերածվել են բնակելի օգտագործման։ Գոթական և Վերածննդի արվեստի զարգացման այս կարևոր շրջանը հանգեցրել է այնպիսի շենքերի ի հայտ գալուն, ինչպիսիք են Լանժեի, Շոմոն-սյուր-Լուարի կամ Մոնսորոյի ամրոցները, որոնց տիպաբանությունն ու դասավորությունը մոտ են Վերածննդի կանոններին՝ պահպանելով ռազմական ճարտարապետությանը բնորոշ տարրերը։

Իտալական մեծ տան այս բնակելի բնույթը, ինչպես նաև շենքի կապը ջրի հետ, ավելի ցայտուն է Մոնսորոյիյում, քանի որ Ժան II դը Շամբը, որն այդ ժամանակ Ֆրանսիայի թագավորի դեսպանն էր Վենետիկում, անկասկած ոգեշնչվել էր իր տեսած օրինակներով[16][17]։ Ժան II դը Շամբը, Ժակ Կյորի հետ միասին, թագավորության առաջին լորդերն էին, որոնք հիմնադրեցին իտալական վերածնունդը Ֆրանսիայում[18]։

Գտնվելով Լուարայի հովտի կենտրոնում՝ ամրոցը ներառված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում[15]։ Նրա այցելուները միջազգային և ֆրանսիացի այցելուներ են, ինչպես նաև մոտակա Անժու և Տուրեն քաղաքների տեղացիներ։

Մշտական հավաքածու

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆիլիպ Մեհայի հավաքածուն Արվեստ և լեզու ստեղծագործությունների աշխարհի ամենամեծ հավաքածուն է[19]։ Այն տեղակայված է թանգարանի առաջին երկու հարկերում[20][21][22][23]։ Այս հավաքածուն բաղկացած է բացառապես Արվեստ և լեզու աշխատանքներից[24][25]։ Լոնդոնի «Թեյթ Մոդեռն» պատկերասրահի հետ կնքված համաձայնագիրը թույլ է տալիս հաստատության և Բլումբերգի համատեղ արտադրված ֆիլմը ցուցադրել Մոնսորոյի ամրոցի ժամանակակից արվեստի թանգարանի ցուցասրահներում բացումից անմիջապես հետո։

Արվեստ և լեզու

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Արվեստ և լեզու» կազմակերպությունը բրիտանացի, ամերիկացի և ավստրալիացի նկարիչների խումբ է, որը հիմնադրվել է 1968 թվականին[26][27][28]։ Այն անվանակոչվել է «Արվեստ և լեզու» թերթի անունով[29][30]։ Խմբի կողմից նկարչի կարգավիճակի, արվեստի գործի և նույնիսկ հաստատության վերաբերյալ խորը հարցերը նրանց դարձնում են 20-րդ դարի երկրորդ կեսի արվեստի պատմության ամենաարմատական դեմքերի շարքում[31][32]։ Կոլեկտիվը, որը կանգնած է այն բանի ակունքներում, որը կոչվում է կոնցեպտուալ արվեստ, դեռևս ակտիվ է և ներկայումս ներկայացված է Մայքլ Բոլդուինի, Մել Ռամսդենի կողմից[29]։

«Արվեստ և լեզու» վերնագիրը, թե՛ իր իմաստով, թե՛ դիրքավորմամբ, մնաց անկայուն։ Ըստ արվեստագետների և քննադատների, դա ոչ միայն գեղարվեստական խմբի, այլև գեղարվեստական շարժման կամ գեղարվեստական և գրական պրակտիկայի դիրքավորում է[33][34][35]. մինչդեռ արվեստագետները իրենց մտադրությունը սահմանում էին որպես արվեստագետի հերոսական անհատականությունից հեռանալու փորձ՝ նշելով, որ անհատական ստեղծագործություն գոյություն չունի։ Իմաստը դիտվում է որպես դիսկուրսիվ և քննադատական պրակտիկա, այլ ոչ թե արվեստի և լեզվի միջև կապերի վերլուծություն[23]։

Ի պատասխան կերպարվեստում տեքստի արժեքի մասին հարցին՝ «Արվեստ և լեզու» գրքի արվեստագետներից մեկը ասել է[23].

«Մեկ նկարը հազար բառ արժե» անգլերենի հին կլիշե է։ Փիլիսոփա Դոնալդ Դևիդսոնն այսպիսով ենթադրում է, որ չի կարելի պատկերային պատկերը փոխարինել բանավորով, քանի որ դրանք նույն փոխանակման միավորը չունեն։ Ես համաձայն եմ դրա հետ։ Բայց ի՞նչ անել, եթե նկարը հազար բառ արժե։ Այստեղ կարող է երկիմաստություն լինել։ — Art & Language

Այսպիսով, 1968 թվականին խմբի հիմնադիրները ընտրեցին այս ընդհանուր տերմինը՝ ցույց տալու իրենց անանուն մնալու և իրենց բազմազան գեղարվեստական գործունեությունը նշելու իրենց կամքը։ Ժամանակի ընթացքում մինչև հիսուն արվեստագետ միացավ «Արվեստ և լեզու» կազմակերպությանը, այդ թվում՝ Թերի Ատկինսոնը, Դեյվիդ Բեյնբրիջը, Մայքլ Բոլդուինը, Իան Բըրնը, Չարլզ Հարիսոնը, Ջոզեֆ Կոշուտը, Սոլ Լևիթը, Ֆիլիպ Փիլքինգթոնը, Մել Ռամսդենը, Դեյվիդ Ռաշտոնը, Մայո Թոմփսոնը, Քեթրին Բիգելոուն, Դեն Գրեմը և Լոուրենս Վայները[36][37][38][39]։ 1977 թվականին, երբ The Red Krayola փորձարարական ռոք խմբի ղեկավար Մայո Թոմփսոնը լքեց խումբը, Մայքլ Բոլդուինը, Չարլզ Հարիսոնը և Մել Ռամսդենը մնացին որպես անդամներ[40]։

Աշխատանքներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Mirror Piece

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Mirror Piece-ի աշխատանքը Մայքլ Բոլդուինի տարբեր չափերի հայելիների ինստալյացիա է, որը թվագրվում է 1965 թվականին և առաջին անգամ ցուցադրվել է Քովենտրիում 1966 թվականին[41]։ Այն ներառվել է «Արվեստ և լեզու» հավաքածուում, երբ խումբը ձևավորվեց 1968 թվականին։ Այս աշխատանքի տարբերակները գոյություն ունեն Թեյթ Մոդեռնի և Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահի հավաքածուներում[42][43]։

Victorine

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Victorine» օպերան գրվել է 1981 թվականին «Արվեստ և լեզու» խմբի կողմից։ Երաժշտությունը՝ Մայո Թոմփսոնի («Red Krayola» խմբի ղեկավար)[44]։ «Արվեստ և լեզու» արվեստի խումբը սկսել է գրել «Victorine» օպերան 1980-ականների սկզբին՝ գերմանական հեռուստաալիքի խնդրանքով։ Այն ցանկանում էր նկարահանել օպերայի ներկայացումը 1982 թվականին «Documenta 7»-ի բացման ժամանակ[44]։ Նախագիծը դադարեցվել էր անկարգության պատճառով, բայց չնայած դրան, լիբրետոն ավարտվել էր 1983 թվականին։ Այն առաջին անգամ հրատարակվել է 1984 թվականին «Արվեստ և լեզու» ամսագրում, իսկ տասը տարի անց դրա առաջին ֆրանսերեն թարգմանությունը հրատարակվել է Ժե-դ-Պոմի ազգային պատկերասրահի կողմից, որն այդ ժամանակ ղեկավարում էր Ալֆրեդ Պակեմանը։ Օպերայի ձեռագիրը պահվում է «Մոնսորոյի ամրոց» ժամանակակից արվեստի թանգարանում[44]։

Air-Conditioning Show

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Air-Conditioning Show աշխատանքը առաջին անգամ 1966 թվականին հայտնվել էր որպես տեքստ։ 1967 թվականին Ռոբերտ Սմիթսոնն էր, որ օգնել էր Մայքլ Բոլդուինին հրապարակել աշխատանքը Նյու Յորքի Arts Magazine ամսագրում[45]։ Այս հոդվածում Մայքլ Բոլդուինը ներկայացվում է որպես «գրող և նկարիչ, որը հետաքրքրություն չունի ցուցահանդեսների նկատմամբ»։ Ինստալյացիան առաջին անգամ ցուցադրվել է 1972 թվականին Նյու Յորքի գեղարվեստի դպրոցում Ջոզեֆ Կոշուտի կողմից կազմակերպված ցուցահանդեսում։ «The Independent»-ում հրապարակված հոդվածումքննադատ Չարլզ Դյուանտը նշում է, որ այս աշխատանքը «սկսվում է այն ժամանակներից, երբ Մեծ Բրիտանիայում կերպարվեստը սկսում էր դառնալ ոչ տեսողական, երբ միայն տեսողականը դառնում էր կասկածելի»[46]։ Այս աշխատանքի ձեռագրերը պահվում են Թեյթ Մոդեռն պատկերասրահում, իսկ ինստալյացիան՝ Ժամանակակից արվեստի թանգարանում՝ «Մոնսորոյի ամրոցում»[47]։

Արձագանքներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կառլես Գուերրա

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

MACBA-ում իր կողմից կազմակերպված ցուցահանդեսի կապակցությամբ հրապարակված մամուլի հաղորդագրության մեջ Կարլես Գուերրան նշում է.

Այս հավաքածուն ձևավորվել է ոչ միայն նկարիչների վերաբերմունքի, այլև հնագիտական տեսանկյունից, որից այն կազմվել է։ Art & Language Uncompleted — Կառլես Գերրա

Բարտոմեու Մարին և Ֆաբրիս Էրգոթը

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Art & Language Uncompleted — The Philippe Méaille Collection ամսագրի խմբագրականում MACBA-ի և Փարիզի ժամանակակից արվեստի թանգարանի տնօրեններ Բարտոմեու Մարին և Ֆաբրիս Հերգոտը համատեղ գրում են.

Արվեստի գործերի բազմազան տեսականիով, այդ թվում՝ 80-ականների սկզբի նկարներով և այլ տեսակի գեղարվեստական գործունեությամբ, Ֆիլիպ Մեյի հավաքածուն խուսափում է արվեստագետներին կոնցեպտուալ արվեստի ծաղրանկարների վերածելու ցանկացած մտքից Art & Language Uncompleted - The Philippe Méaille Collection — Բարտոմեու Մարի, Ֆաբրիս Էրգոթ

.

Ստեղծման պատմություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2015 թվականին Ֆիլիպ Մեայեն Մեն և Լուար դեպարտամենտի նախագահի հետ կնքեց 25 տարվա երկարաժամկետ վարձակալության պայմանագիր՝ Մոնսորոյի ամրոցի սեփականության համար։ Մամուլում տեղեկատվության արտահոսքից հետո անմիջապես վեճեր սկսվեցին ֆրանսիական առաջին կարգի ժառանգության օբյեկտը մասնավոր անձին վաճառելու շուրջ[48][49]։ Մոնսորոյի քաղաքապետը նշեց, որ իր քաղաքը պատիվ է համարում Ֆիլիպ Մեայեի և նախագահ Քրիստիան Ժիլեի աշխարհահռչակ ժամանակակից արվեստի հավաքածուն հյուրընկալելու համար ընտրվելը, և որ ինքը և իր թիմը հազվագյուտ հնարավորություն են ստացել իրենց տարածքի համար՝ կրթության և տեսանելիության առումով[50][51]։

Գործունեություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ժամանակավոր ցուցահանդեսներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ժամանակավոր ցուցահանդեսները թույլ են տալիս այցելուներին բացահայտել ժամանակակից արվեստը 1960-ականներից մինչև մեր օրերը։

  • 2016․ Agnès Thurnauer, a History of Painting։[52][53]
  • 2017․ Էթորե Սոթսաս, Designer of the World։[54][55][56]
  • 2018․ Արվեստ և լեզու, Reality (Dark) Fragments (Light)։
  • 2018․ 1968։Sparta Dreaming Athens։
  • 2019. Արվեստ և լեզու, Mappa Mundi։
  • 2019․ Ռոման Զինգներ[57][58]։
  • 2019․ Շառլոտ Մուրման[59], Think Crazy
  • 2020․ Home from home[60]

Միջոցառումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆրանսուա Մորելեի մրցանակ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2016 թվականից ի վեր, «Մոնսորոյի ամրոցը» ժամանակակից արվեստի թանգարանը համագործակցում է Սոմյուրի գրքի և գինու ազգային օրերի հետ՝ ամեն տարի մեկ արվեստի քննադատի և գրողի շնորհելու Ֆրանսուա Մորելեի մրցանակը։

  • 2016․ Քեթրին Միլլեթ, արվեստի քննադատ և artpress գլխավոր խմբագիր։[61]
  • 2017. Միշել Օնֆրեյ, Փիլիսոփա։[62]
  • 2018․ Eric de Chassey, Արվեստի պատմության ազգային ինստիտուտի տնօրեն։
  • 2019․ Bernar Venet, նկարիչ[63]։

Համաժողովներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • 2016. Ջեքսոն Պոլլոքի բարի ներկայացուցչություն. հարցազրույց Վիկտորինա Մյուրանի հետ։
  • 2016․ Ֆիլիպ Մեայե, Forumidable, Արդյունաբերական ստեղծագործականության ազգային դպրոց (ENSCI), Փարիզ։
  • 2016. Արվեստ և լեզու, Ֆիլիպ Մեհեյլե, Գիյոմ Դեսանժ։ ԷՔՍՊՈ ՉԻԿԱԳՈ, ԱՄՆ։[64]
  • 2017․ Christophe Le Gac․ Էթորե Սոթսասի դիզայնով սուպերհերոսներ, Մոնսորոյիյի ժամանակակից արվեստի թանգարան, «Մոնսորոյի ամրոց»։
  • 2017․ Ֆիլիպ Մեհայե, Արվեստի արժեքը, Գեղարվեստի ազգային դպրոց, Փարիզ։
  • 2017․ Fabien Vallos, Chloé Maillet, Louise Hervé, Antoine Dufeu, Arnaud Cohen, Բողոքի ցույց 1517-2017, Ժամանակակից արվեստի թանգարան «Մոնսորոյի ամրոց»։
  • 2018. Alexia Guggémos, Հարցազրույց, Արվեստի պատմություն Դեմերի համար (Առաջին հրատարակություններ), «Մոնսորոյի ամրոց» ժամանակակից արվեստի թանգարան, Մոնսորոյի։
  • 2019. Étienne Candel et Nicolas Lelièvre, Հանդիպում, Պոեզիան մեռա՞ծ է, «Մոնսորոյի ամրոց» ժամանակակից արվեստի թանգարան, Մոնսորոյի։[65]

Անիմացիա

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2017։ Wild Gardens՝ Միրիամ Ռոտշիլդին նվիրված հարգանքի տուրք։

2017 թվականին Լուարայի ափին գտնվող ամրոցի մեկ հեկտար այգիները վերածվեցին վայրի այգիների[66]՝ ի պատիվ Միրիամ Ռոտշիլդի (1908-2005), բուսաբանի, որի հետազոտությունները հեղափոխություն մտցրին ավանդական այգեգործության մեջ՝ կասկածի տակ դնելով «բնական» այգիներ[67][68] ստեղծելու հնարավորությունը։ Նրա կալվածքը Լոնդոնի հյուսիսում գտնվող Աշտոն Ուոլդում իսկական լաբորատորիա էր էկոլոգիական փորձերի և այս «wild gardens» ստեղծման համար, որոնք այժմ այդքան տարածված են։ Մերժելով տեխնոլոգիան, քիմիան և միջամտությունը՝ վայրի այգին նպաստում է տեղական բույսերի միջև հաղորդակցությանը և պահպանում շրջակա կենդանական աշխարհը։

Թանգարանային շաբաթ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2017 թվականից ի վեր «Մոնսորոյի ամրոց» ժամանակակից արվեստի թանգարանը մասնակցում է Museum Week և Թանգարանների գիշերվան։

Օգտատիրոջ քաղաքականություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Մոնսորոյի ամրոց» ժամանակակից արվեստի թանգարանը ակտիվորեն տրամադրում է իր հավաքածուն ֆրանսիական և միջազգային թանգարաններին[69]։

Նույնականացում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Թանգարանագիտություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մոնսորոյի ամրոցի վերականգնման փուլը և մշտական հավաքածուից արվեստի գործերի տեղադրումը ուղեկցվում է թանգարանի ապագա ինքնության ուսումնասիրության փուլով, որը իրականացնում է Գվենաել դե Քերը (նշանաբան և հաղորդակցության գիտությունների դոկտոր)։ Այս ուսումնասիրությունը, որն սկզբնապես իրականացվել է զբոսաշրջային վայրից մշակութային վայր անցնելու ընթացքում առկա հակասությունների վերաբերյալ արտացոլման նպատակով, բացահայտում է ավելի բարդ իրականություն.

«Նախագծի հովանավորների հետ սկզբնական քննարկումները կենտրոնացած էին ժամանակակից արվեստի գիտական հավաքածուի պատմական և զբոսաշրջային ամրոցի մեջ բարդ ինտեգրման խնդրի վրա։ Այս հարցը սահմանափակել էր մտածողությունը անհաշտ հակադրությունների գաղափարով. մշակույթն ընդդեմ զբոսաշրջության, խստությունն ընդդեմ հեդոնիզմի։ Սակայն հանրային հետազոտությունների և սեմինարների ընթացքում պարզ էր դարձել, որ այս հակադրությունը թաքցնում է շատ ավելի հարուստ ներուժ»։

— Գվենաել դե Կերե, Design thinking et sémiologie[81]։

Թանգարանի նոր գրաֆիկական ինքնությունը հաստատվել է 2016 թվականի մարտին, ինչպես նաև թանգարանի կուրատորների ընտրությունը։ Այն կողմնորոշված է Անդրե Մալրոյի «երևակայական թանգարանի» ուտոպիային[82], որը, ըստ նրա, անպայմանորեն մտավոր վայր է[83]։ Այսպիսով, թանգարանը հենվում է իր կոնցեպտուալ արվեստի հավաքածուի և շենքի վրա, որը Ֆիլիպ Մեհայը սահմանում է որպես կյանքի վայր, որտեղ այցելուների ավանդական խորհրդածական հարաբերությունը արվեստի գործի հետ կարող է փոխվել դեպի այցելուների մասնակցությունը արվեստի գործին[84]։

Բարելավում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Մոնսորոյի ամրոցի գտնվելու վայրը գյուղում։

Թանգարանի ինքնությունը սահմանելուց բացի, 2015-2016 ուսումնական տարվա ընթացքում Մոնսորոյիյի նման գյուղում ժամանակակից արվեստի թանգարան ունենալու վերաբերյալ քննարկումներ են տեղի ունեցել «Արվեստ և լեզու» կազմակերպության նկարիչների, Association des bâtiments de France ասոցիացիայի, թանգարանի և Կամոնդո դպրոցի որոշ ուսանողների միջև[85][86]։ Շենքի ներքին ճարտարապետության վերաբերյալ ուսանողների հետազոտության արդյունքները և նախագծի հնարավոր ազդեցությունը գյուղի քաղաքաշինության վրա ներկայացվել են 2016 թվականի հուլիսին կազմակերպված ցուցահանդեսում[87]։ Շենքը գյուղի քաղաքաշինության մեջ վերաինտեգրելու նպատակով թանգարանը վերաձևավորում է իր այգիները՝ դրանք վերաիմաստավորելով որպես գաղափարական նախագիծ և ապահովելով այցելուների և բնակիչների անվճար մուտքը[88]։ 2017 թվականի մայիսին, Լուարայի հովտի բիենալեի ժամանակ (որն այդ տարի նվիրված էր այգիներին[89]), թանգարանը ներկայացրել էր իր այգիների նոր տարբերակը, որը ստեղծվել էր գիտնական և բուսաբան Միրիամ Ռոտշիլդի պատվին։ Հայտնի բուսաբանի հրահանգների համաձայն՝ նրանք այդպիսով ընդգծում են այգու վայրի բնույթը և ձգտում են ստեղծել էկոհամակարգ՝ ի տարբերություն դեկորատիվ այգիների[90]։

Նաև 2017 թվականի մայիսին թանգարանը վերականգնել էր իր մուտքը դեպի Լուար գետ և բացել էր իր նավահանգիստը՝ Ֆիլիպ Մեհայի խոսքերով՝ «գետային նավաստիների հետ համագործակցությամբ գետային մշակութային առաջարկ ստեղծելու և Լուարը վերաիմաստավորելու համար»[91][92][93][94]։

Երկարաժամկետ զարգացում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Մոնսորոյի ամրոց» ժամանակակից արվեստի թանգարանի բացմանը նախորդող վերականգնողական աշխատանքների ընթացքում շրջակա միջավայրի գործոնը հաշվի է առնվել տարբեր ասպեկտներում[95]․

  • ավանդական լուսավորության փոխարինումը լուսադիոդային համակարգերով, որոնք սպառում են ավելի քիչ էներգիա և ավելի էկոլոգիապես մաքուր են[95],
  • տուֆային քարի կրով սպիտակեցում՝ շենքի խոնավության ինքնակարգավորումն ապահովելու համար[96],
  • ամրոցի պատուհանների և տանիքի ջերմամեկուսացում[95],
  • ջեռուցման և օդորակման համակարգի բացակայություն[95]։

Իր գործունեության շրջանակներում թանգարանը նաև ապահովում է ժամանակավոր ցուցահանդեսների հետ կապված թափոնների վերամշակումը և վերօգտագործումը, ինչպես նաև այցելուների շրջանում անցկացնում է ջրի խնայողության իրազեկման արշավներ[95]։

Վեճ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Թանգարանի տեղակայում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ֆիլիպ Մեհայը, որը 15 տարի ապրել է Անժուում, համագործակցում է Մեն և Լուար դեպարտամենտի խորհրդի նախագահի հետ՝ ժամանակակից արվեստի թանգարան ստեղծելու և դրա հավաքածուն դեպարտամենտին պատկանող Մոնսորոյի ամրոցում տեղակայելու ուղղությամբ։ ամրոցի վարձակալության հետ կապված տարբեր փաստաթղթերի վեց ամիս ուսումնասիրությունից հետո[97], մամուլում արտահոսած տեղեկատվությունը հակասություններ է առաջացնում[98]։ Ֆրեդերիկ Բեատցը, որն այն ժամանակ տարածաշրջանային ընտրություններում գլխավորում էր սոցիալիստների ցուցակը, ափսոսանք հայտնել էր, որ Մեն և Լուար դեպարտամենտի «աջերի» մեծամասնությունը «վաճառում էր ընտանեկան զարդերը»։ «Ավելի ցնցող է, - ավելացրել էր ընտրված սոցիալիստը, - որ Ժակ Օքսիետը դեպարտամենտի խորհրդին առաջարկել է Ֆոնտևրոյի աբբայության և Մոնսորոյի ամրոցի միջև գործընկերություն՝ Սամուրի այս ամբողջ ոլորտն ավելի գրավիչ դարձնելու համար»[99]։ 2015 թվականի հունիսի 19-ին, ուրբաթ օրը, Մեն և Լուար դեպարտամենտի խորհրդի նախագահ Քրիստիան Ժիլեն որոշում էր կայացրել և Մոնսորոյի ամրոցի բանալիները հանձնել էր Ֆիլիպ Մեյլին՝ որպես էմֆիտեվզիսի մաս[100]։ Միևնույն ժամանակ, նա սկսել էր խորհրդածել ժամանակակից արվեստի մասին՝ որպես Մեն և Լուար դեպարտամենտի մշակութային և զբոսաշրջային զարգացման առանցքներից մեկը։

Տես նաև

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. ↑ Largest Collection of Radical Conceptualists ART & LANGUAGE Finds a Home in French Chateau: The extraordinary collection will be viewable under one roof for the first time. // Artnet News — Artnet, 2015.
  2. ↑ Philippe Méaille VA EXPOSER sa collection au château de Montsoreau (ֆր.) // Le Quotidien de l'art — Beaux Arts & Cie, 2015. — Iss. 859. — ISSN 2275-4407
  3. ↑ Azimi R. La crise catalane fait fuir les collectionneurs (ֆր.): Le Français Philippe Méaille a décidé de rapatrier ses œuvres confiées au musée de Barcelone // Le Monde / J. Fenoglio, M. Lannelongue — Paris: Société éditrice du Monde, Louis Dreyfus, Jérôme Fenoglio, 2017. — ISSN 0395-2037; 1284-1250; 2262-4694
  4. ↑ «L'Art contemporain réinvente Montsoreau» (ֆրանսերեն). ouest-france.fr. 2016. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 22-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  5. ↑ «Le Château de Montsoreau à l'ère Conceptuelle» (ֆրանսերեն). lemonde.fr. 2016-08. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ օգոստոսի 3-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  6. ↑ Ouest-France (2016 թ․ ապրիլի 9). «L'art contemporain réinvente Montsoreau» (ֆրանսերեն). Ouest-France.fr. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ ապրիլի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 23-ին.
  7. ↑ «Музеи современного искусства во Франции» (ռուսերեն). www.oslo.ru. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  8. ↑ «Замок Монсоро-Музей современного искусства, Франция - узнать где находится, посмотреть фото и панорамные снимки со спутника, получить координаты» (ռուսերեն). time365.info. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  9. ↑ France 3 (2017). «Etonnant patrimoine : Le château de Montsoreau». youtube.com. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 23-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ թվային անուններ: authors list (link)
  10. ↑ «Distance Montsoreau > Paris - Trajet aérien, trajet par route, point médian» (ֆրանսերեն). fr.distance.to. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ փետրվարի 20-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 23-ին.
  11. 1 2 Florian Stalder, 2013, էջ 9
  12. ↑ «ФРАНЦИЯ: ЗАМОК МОНСОРО. Обсуждение на LiveInternet - Российский Сервис Онлайн-Дневников». www.liveinternet.ru. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ ապրիլի 7-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  13. 1 2 Emmanuel Litoux, 2003, էջ 257
  14. 1 2 Mission Val de Loire - UNESCO (2017). «Charles VII et Louis XI - Le val de Loire siège du pouvoir royal». valdeloire.org. UNESCO. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ նոյեմբերի 20-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 23-ին.
  15. 1 2 3 «Quand la peinture sort de sa toile : Art & Language à Montsoreau» (ֆրանսերեն). AOC media - Analyse Opinion Critique. 2018 թ․ հոկտեմբերի 21. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 22-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 23-ին.
  16. 1 2 Florian Stalder, 2013, էջ 15
  17. ↑ «Family tree of Jean DE CHAMBES DE MONTSOREAU II» (անգլերեն). Geneanet. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 24-ին.
  18. ↑ «Renaissance à Venise au Quattrocento». www.atthalin.fr. Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ ապրիլի 21-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 24-ին.
  19. ↑ Uri Bollag (2019). «Past, Present and Future at Château de Montsoreau» (անգլերեն). www.mutualart.com. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ սեպտեմբերի 6-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.
  20. ↑ «MACBA banks on History». Artinamericamagazine.com. 2011. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 27-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  21. ↑ «Largest collection of radical conceptualists Art & Language finds home in a French château». artnet.com. 2015. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ հուլիսի 28-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  22. ↑ «Philippe Méaille installe sa collection au Château de Montsoreau» (ֆրանսերեն). connaissancedesarts.com. 2016. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ հուլիսի 28-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  23. 1 2 3 «Art & Language empêcheurs de tourner en rond» (ֆրանսերեն). artpress. 2016 թ․ դեկտեմբերի 29. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ օգոստոսի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.
  24. ↑ «El Valle del Loira y todas sus novedades para el verano» (իսպաներեն). ELMUNDO. 2017 թ․ հունիսի 12. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 27-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.
  25. ↑ «Государственный музей современного искусства, франция, париж» (ռուսերեն). Галерея. 2019 թ․ հոկտեմբերի 24. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հոկտեմբերի 29-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  26. ↑ КОНЦЕПТУА́ЛЬНОЕ ИСКУ́ССТВО / В. А. Крючкова // Конго — Крещение. — М. : Большая российская энциклопедия, 2010. — С. 174. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 15). — ISBN 978-5-85270-346-0.
  27. ↑ «Образы и роли языка в визуальном искусстве * - PDF Free Download». docplayer.ru. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 1-ին.
  28. ↑ artinfo (2016). «В галерее Sprovieri открылась совместная выставка арт-группы Art & Language и Ильи Кабакова». artguide.com. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ հունվարի 19-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 1-ին.
  29. 1 2 Tate. «Art & Language – Art Term» (անգլերեն). Tate. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ մայիսի 11-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.
  30. ↑ Deutsch, Français, 日本語, 中文, Español, Italiano. «Secret painting, (1967-1968) by Art & Language». www.artgallery.nsw.gov.au. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ օգոստոսի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ բազմաթիվ անուններ: authors list (link)
  31. ↑ «Пять мифов о прекрасном» (ռուսերեն). www.kommersant.ru. 2004 թ․ ապրիլի 5. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 1-ին.
  32. ↑ «Art conceptuel &124; Centre Pompidou» (ֆրանսերեն). www.centrepompidou.fr. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ url-status (link)
  33. ↑ Further Essays on Art & Language, 2001, էջ 236
  34. ↑ Essays on Art & Language, 1991, էջ 5
  35. ↑ «Лекция Ирины Кулик «Art & Language — Guerrilla Girls»». Garage. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ սեպտեմբերի 28-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 1-ին.
  36. ↑ Musée d’art moderne et contemporain Saint-Etienne Métropole (2020 թ․ փետրվարի 25). «Musée d'art moderne et contemporain Saint-Etienne Métropole» (ֆրանսերեն). Navigart.fr. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ փետրվարի 21-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.
  37. ↑ «castillo/corrales». castillocorrales.fr. 2011. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ օգոստոսի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.
  38. ↑ «Язык искусства – английский &124; Антиквар» (ուկրաիներեն). Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ մարտի 21-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 1-ին.
  39. ↑ «Лекция Терри Смита «Контексты кураторства»». Garage. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ օգոստոսի 9-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 1-ին.
  40. ↑ «Exhibition - ART & LANGUAGE UNCOMPLETED» (անգլերեն). MACBA Museu d'Art Contemporani de Barcelona. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ մարտի 25-ին. Վերցված է 2020 թ․ մարտի 25-ին.
  41. ↑ Ann Stephen Mirror Mirror Then and Now. — Брисбен: Institute of Modern Art, 2010. — ISBN 978-1-875792-67-2
  42. ↑ Tate. «'Untitled Painting', Art & Language (Michael Baldwin), 1965» (անգլերեն). Tate. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 5-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  43. ↑ «Mirror piece &124; Ian BURN &124; NGV | View Work» (անգլերեն). www.ngv.vic.gov.au. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հոկտեմբերի 27-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  44. 1 2 3 Further Essays on Art & Language, 2001, էջ 59
  45. ↑ Michael Baldwin Remarks on Air-Conditioning: an extravaganza of blandness(անգլ.) // Arts Magazine. — 1967. — Т. 42.
  46. ↑ «Invisible, Hayward Gallery, London» (անգլերեն). The Independent. 2012 թ․ հունիսի 17. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ նոյեմբերի 5-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  47. ↑ «The Air-Conditioning Show» (անգլերեն). Weird Universe. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ փետրվարի 29-ին. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.
  48. ↑ «Montsoreau-Polémique : faut-il confier le château à un collectionneur ?» (ֆրանսերեն). courrierdelouest.fr. 2015 թ․ հունիսի 18. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ օգոստոսի 2-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  49. ↑ «Le château de Montsoreau cédé à un collectionneur ?» (ֆրանսերեն). ouest-france.fr. 2015 թ․ հունիսի 20. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ սեպտեմբերի 23-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  50. ↑ «Château de Montsoreau, un pied dans la Loire, l'autre dans l'art contemporain» (ֆրանսերեն). angersmag.info. 2015 թ․ հունիսի 20. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հուլիսի 1-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  51. ↑ «De l'art contemporain au Château de Montsoreau» (ֆրանսերեն). ouest-france.fr. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 27-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  52. ↑ «Agnès Thurnauer-Art & Language : une pensée commune de l'art» (ֆրանսերեն). lequotidiendelart.com. 2016. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ օգոստոսի 3-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  53. ↑ «Agnès Thurnauer: a History of Painting». e-flux.com. 2016 թ․ օգոստոսի 3. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ օգոստոսի 3-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  54. ↑ TPG-національний туроператор України. «Франция: «Этторе Соттсасс, мировой дизайнер» в Замке Монсоро &124; TPG Украина» (ուկրաիներեն). TPG - национальный туроператор Украины. Վերցված է 2020 թ․ ապրիլի 2-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ url-status (link)
  55. ↑ «Ettore Sottsass ou la liberté guidant l'artiste» (ֆրանսերեն). lemonde.fr. 2017. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 30-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  56. ↑ «The Met celebrates Ettore Sottsass: the designer who put the fun into function». Financial Review (անգլերեն). 2017 թ․ օգոստոսի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հունվարի 20-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  57. ↑ «Le point de vue de Christophe Le Gac» (ֆրանսերեն). artpress. 2019 թ․ օգոստոսի 1. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ օգոստոսի 5-ին. Վերցված է 2020 թ․ մայիսի 22-ին.
  58. ↑ Karen Chernick (2019 թ․ սեպտեմբերի 20). «The Collector Who Turned a 15th-Century French Castle into a Contemporary Art Destination» (անգլերեն). Artsy. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ սեպտեմբերի 26-ին. Վերցված է 2020 թ․ մայիսի 22-ին.
  59. ↑ Courrier de l'Ouest (2019 թ․ նոյեմբերի 12). «Saumurois. Charlotte Moorman «s'installe » pour quatre mois au château-musée de Montsoreau» (ֆրանսերեն). Courrier de l'Ouest. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հոկտեմբերի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ մայիսի 22-ին.
  60. ↑ «BLOG - Pendant le confinement, 5 idées pour faire découvrir l'art aux enfants» (ֆրանսերեն). Le HuffPost. 2020 թ․ ապրիլի 13. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ մայիսի 21-ին. Վերցված է 2020 թ․ մայիսի 22-ին.
  61. ↑ «Prix François Morellet &124; artpress». artpress (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հուլիսի 28-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 16-ին.
  62. ↑ «Prix François Morellet». Château de Montsoreau-Museum of Contemporary Art website. 2017. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ հունվարի 22-ին.
  63. ↑ «Bernar Venet lauréat du Prix François Morellet 2019». daily.artnewspaper.fr. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ սեպտեմբերի 26-ին. Վերցված է 2020 թ․ մայիսի 22-ին.
  64. ↑ «EXPO CHICAGO 2016 /Dialogues: ART & LANGUAGE Symposium | Conceptual Paradise». 2016 թ․ հոկտեմբերի 12. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 3-ին. Վերցված է 2017 թ․ օգոստոսի 3-ին.
  65. ↑ Anjou. Cinq bonnes raisons de visiter le château de Montsoreau(ֆր.) // Ouest-France.
  66. ↑ «Wild Garden - Hommage à Miriam Rotschild &124; Jardins Val-de-Loire» (ֆրանսերեն). fr. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին. {{cite web}}: Check |url= value (օգնություն)CS1 սպաս․ url-status (link)
  67. ↑ Martin, Douglas (2005 թ․ հունվարի 25). «Miriam Rothschild, High-Spirited Naturalist, Dies at 96». The New York Times. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հունվարի 22-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  68. ↑ Tucker, Anthony (2005 թ․ հունվարի 22). «Obituary: Dame Miriam Rothschild». The Guardian. Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հունվարի 22-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  69. ↑ «Wikiwix's cache» (PDF). archive.wikiwix.com. Արխիվացված օրիգինալից 2020-06-05. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին. {{cite web}}: Cite uses generic title (օգնություն)CS1 սպաս․ bot: original URL status unknown (link)
  70. ↑ Art & Language (Group), Art & Language : made in Zurich : selected editions, 1965-1972 : the Philippe Méaille collection. — Berlin. — 109 pages с. — ISBN 978-3-00-047269-5, 3-00-047269-X
  71. 1 2 The non-objective world : Art & Language - Kabakov. — London. — 119 pages с. — ISBN 0-9541416-1-X, 978-0-9541416-1-5
  72. ↑ «Exhibition - MACBA Collection 31» (անգլերեն). MACBA Museu d'Art Contemporani de Barcelona. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  73. ↑ «Carolina Nitsch Project Room» (անգլերեն). www.artforum.com. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  74. ↑ Didi-Huberman, Georges, Uprisings. — Paris. — 420 pages с. — ISBN 978-2-07-269729-6, 2-07-269729-8, 2-07-019683-6, 978-2-07-019683-8
  75. ↑ «Expo 2017 : "La comédie du langage"» (ֆրանսերեն). Communauté de communes CHINON VIENNE LOIRE. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ սեպտեմբերի 24-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  76. ↑ «Exposition Relevés : la puissance de l'art conceptuel dans les rues d'Arles» (ֆրանսերեն). APAR.TV. 2017 թ․ մայիսի 4. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  77. ↑ Luther und die Avantgarde : zeitgenössische Kunst im alten Gefängnis in Wittenberg mit Sonderpräsentationen in Berlin und Kassel = Contemporary art in the Old Prison in Wittenberg with special presentations in Berlin and Kassel. — Köln. — 368 pages с. — ISBN 978-3-86832-366-5, 3-86832-366-X
  78. ↑ «Art & Language at Rob Tufnell (Contemporary Art Daily)». contemporaryartdaily.com. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  79. ↑ Labomedia. «art & language» (ֆրանսերեն). AAAR. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  80. ↑ «AU CCC OD, une exposition cinquantenaire qui a voyagé sur la Loire» (ֆրանսերեն). 37 degrés. 2017 թ․ սեպտեմբերի 21. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 4-ին.
  81. ↑ «Design thinking et sémiologie: donner du sens à l'innovation» (ֆրանսերեն). https://www.e-marketing.fr/. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 5-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 5-ին. {{cite web}}: External link in |publisher= (օգնություն)
  82. ↑ Gwenaelle De Kerret. «Château de Montsoreau : la naissance d'un musée, sous les auspices de la co-création &124; semiotips» (ֆրանսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ մարտի 28-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 5-ին.
  83. ↑ Encyclopædia Universalis. «MUSÉE IMAGINAIRE» (ֆրանսերեն). Encyclopædia Universalis. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ սեպտեմբերի 29-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 5-ին.
  84. ↑ «Montsoreau : de l'art contemporain au château» (ֆրանսերեն). France 3 Pays de la Loire. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ ապրիլի 23-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 5-ին.
  85. ↑ De futurs designers planchent sur Montsoreau(ֆր.) // Ouest-France.
  86. ↑ «Le château de Montsoreau sujet d'étude pour des étudiants designers...». www.saumur-kiosque.com. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ ապրիլի 23-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին.
  87. ↑ http://ecolecamondo.fr/content/themes/camondo_v2/humans.txt. «Diplômes 2015-2016 exposition Fiction au Château de Montsoreau» (ֆրանսերեն). École Camondo. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ փետրվարի 22-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին. {{cite web}}: External link in |author= (օգնություն)CS1 սպաս․ թվային անուններ: authors list (link)
  88. ↑ Montsoreau. Le château musée ouvrira ses jardins en mai(ֆր.) // Ouest-France.
  89. ↑ Catherine Saint-Jean (2017 թ․ ապրիլի 28). «2017: le Val de Loire met ses somptueux jardins à l'honneur» (ֆրանսերեն). Le Figaro.fr. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 2-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին.
  90. ↑ montsoreau. «Miriam Rothschild Château de Montsoreau-Musée d'art contemporain» (ֆրանսերեն). Château de Montsoreau-Musée d'Art Contemporain. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 15-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին.
  91. ↑ Vanessa Logerais (2017 թ․ մայիսի 28). «Château de Montsoreau, l'art contemporain à portée de fleuve» (ֆրանսերեն). Parangone. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 15-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին.
  92. ↑ «Port du château de Montsoreau - Pays de la Loire» (ֆրանսերեն). Routard.com. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ փետրվարի 22-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին.
  93. ↑ «Château de Montsoreau : Retour sur l'inauguration du port historique». www.saumur-kiosque.com. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ հունիսի 30-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին.
  94. ↑ «Croisière Culturelle» (ֆրանսերեն). www.croisieressaumurloire.fr. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ մարտի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 9-ին.
  95. 1 2 3 4 5 Admin montsoreau. «Notre engagement pour le développement durable». Château de Montsoreau-Musée d'Art Contemporain (ֆրանսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ օգոստոսի 3-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 23-ին.
  96. ↑ «Wikiwix's cache» (PDF). archive.wikiwix.com. Արխիվացված օրիգինալից 2026-01-04. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 23-ին. {{cite web}}: Cite uses generic title (օգնություն)CS1 սպաս․ bot: original URL status unknown (link)
  97. ↑ «Angers : quand le conseil général vend ses biens de famille». France 3 Pays de la Loire (ֆրանսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 29-ին. Վերցված է 2020 թ․ հունիսի 27-ին.
  98. ↑ Montsoreau. Polémique : Faut-il confier le château à un collectionneur privé ? // Ouest-France.
  99. ↑ Le château de Montsoreau cédé à un collectionneur ? // Ouest-France.
  100. ↑ De l'art contemporain au château de Montsoreau // Ouest-France.

Գրականութուն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • Litoux, Emmanuel Congrès archéologique de France - 155e Session (1997) - Touraine - Le château de Montsoreau. — Paris: Société française d'archéologie - Musée des Monuments Français, 2003.
  • Stalder, Florian Fontevraud-l'Abbaye et Montsoreau - Un regard sur le saumurois. — Nantes: 303 éditions, 2013. — ISBN 9782917895122
  • Charles Harrison Conceptual art and painting - Further essays on Art & Language. — Кембридж, Массачусетс: MIT Press, 2001. — ISBN 9780262582407
  • Art & Language Uncompleted - The Philippe Méaille Collection. — Барселона: MACBA editions, 2014. — ISBN 9788492505524
  • Charles Harrison `Essays on Art & Language. — Кембридж, Массачусетс: MIT Press, 1991. — ISBN 9780262083003

Արտաքին հղումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Մոնսորոյի ամրոց (թանգարան)» հոդվածին։
Ստացված է «https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=Մոնսորոյի_ամրոց_(թանգարան)&oldid=10914789» էջից