Մենախոսություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սերգեյ Եսենինի ձայնի ձայնագրությունը։ Խլոպուշայի մենախոսությունը Եսենինի "Պուգաչով" պոեմից

Մենախոսություն, մոնոլոգ (մոնո․․․ և հունարեն`λόγοςխոսք), գեղարվեստական երկի մեջ հերոսի ինքնարտահայտման ձև (ի տարբերություն երկխոսության՝ դիալոգի), երբ նա համեմատաբար լայն ընդգրկումով բացահայտում է իր հոգեվիճակը, շրջապատող իրադրությունը։ Մենախոսությունը բնորոշ է թատերգությանը, քնարերգությանը, արձակին։ Առավել հատկանշական է դրամատիկական գործերին (Ուիլիամ Շեքսպիրի «Համլետ»«Լինել, թե չլինել» հատվածը)։ Մենախոսության բնույթ ունեն քնարական շատ բանաստեղծություններ (Պետրոս Դուրյան, «Տրտունջք», Սերգեյ Եսենին, «Սև մարդը» և այլն)։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 456 CC-BY-SA-icon-80x15.png