Մարկո Մինգետի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Մարկո Մինգետի
իտալ.՝ Marco Minghetti
Դիմանկար
Ծնվել էնոյեմբերի 18, 1818(1818-11-18)[1]
ԾննդավայրԲոլոնիա, Պապական մարզ
Մահացել էդեկտեմբերի 10, 1886(1886-12-10)[2][3][4] (68 տարեկան)
Մահվան վայրՀռոմ, Իտալիա
ԳերեզմանCertosa di Bologna[5]
ՔաղաքացիությունFlag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն և Flag of the Kingdom of Sardinia.svg Սարդինիայի թագավորություն
Մասնագիտությունտնտեսագետ, քաղաքական գործիչ և լրագրող
ԱմուսինLaura Acton?
Զբաղեցրած պաշտոններPrime Minister of the Kingdom of Italy?, Prime Minister of the Kingdom of Italy?, minister of Interior of the Kingdom of Sardinia?, minister of Interior of the Kingdom of Italy?, minister of Agriculture, Industry and Trade of the Kingdom of Italy?, minister of Finance of the Kingdom of Italy?, minister of Finance of the Kingdom of Italy?, Սարդինիայի թագավորության պատգամավորների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Իտալիայի թագավորության դեպուտատների պալատի անդամ[6], Q96632086? և ambassador of Italy to Austria-Hungary?
ԿուսակցությունՊատմական աջեր
ԱնդամությունՇվեդիայի թագավորական գիտությունների ակադեմիա
Marco Minghetti Վիքիպահեստում

Մարկո Մինգետի (իտալ.՝ Marco Minghetti, նոյեմբերի 18, 1818(1818-11-18)[1], Բոլոնիա, Պապական մարզ - դեկտեմբերի 10, 1886(1886-12-10)[2][3][4], Հռոմ, Իտալիա), իտալացի պետական և քաղաքական գործիչ, տնտեսագետ, գրող և լրագրող, Իտալիայի 5-րդ վարչապետ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մարկո Մինգետին ծնվել է Բոլոնիա քաղաքում, իր հարազատ քաղաքում ձեռք է բերել ժողովրդական լրագրողի համբավ։

1847 թվականին Հռոմի Պապ Պիոս IX-ը նրան անդամագրել է «Consultà» պետական խորհրդում, որտեղ նա աշխատել է կարդինալ Անտոնելլի աշխատակազմում, սակայն քիչ ժամանակ անց ամբողջ անձնակազմը հրաժարական է տվել։

Այնուհետև Մինգետին ընտրվել է Հռոմի խորհրդի դեպուտատ, պատերազմի ժամանակ վայր է դրել իր լիազորությունները անցնելով զինվորական ծառայության։

1859 թվականին Կամիլլո Բենսո Կավուրի կողմից նշանակվել է Իտալիայի արտաքին գործերի նախարարության գլխավոր քարտուղար։

Վիլլաֆրանկյան հրադադարից հետո հրաժարական է տվել (Կավուրի հետ միասին) և մեկնել է Բոլոնիա, որտեղ մասնակցել է Պեմոնտին միանալուն նվիրված շարժմանը, իսկ միանալուց հետո արդեն գնացել է Թուրին որպես հարազատ քաղաքի դեպուտատ։

1860 թվականին կրկին պաշտոն է ստանում Կավուրի աշխատակազմում, վերջինիս մահից հետո շարունակում է պաշտոնավարել Բետտինո Ռիկասոլի վարչապետ եղած ժամանակ, ապա Լուիջի Կառլո Ֆարինիի թիմում աշխատել է որպես ֆինանսիստ, իսկ Ֆարինիի հրաժարականից հետո արդեն ձևավորում է նախարարների իր կաբինետը։

Շարունակելով Ֆրանսիայի հետ քաղաքական մերձեցումը, Մինգետին պայմանագիր է ստորագրում, համաձայն որի Ֆրանիսան պարտավորվում է մաքրել Հռոմը, իսկ Իտալիան ընդմիշտ հրաժարվի քաղաքիցմ մայրաքաղաքը Թուրինից տեղափոխելով Ֆլորենցիա։ Պայմանագիրը սակայն առաջացրել է մեծամասշտաբ դժգոհություններ, ինչի արդյունքում 1864 թվականին Մինգետիի քաղաքական թիմը քաղաքական անկում է ապրել և նրա կաբինետը լուծարվել է։

Հետագայում Մարկո Մինգետին Լուիջի Ֆեդերիկո Մենաբրեաի վարչապետ եղած ժամանակ նշանակվել է գյուղատնտեսության նախարար։

1870 թվականից մինչև 1873 թվականը եղել է Իտալիայի դեսպանը Ավստրիայում։

Մինգետին համարվում է նաև Իտալիայի լավագույն հռետորներից մեկը։ Մահացել է 1886 թվականին Հռոմում։

1895 թվականի սեպտեմբերի 8-ին Մինգետիի պատվին Հռոմում հուշարձան է տեղադրվել։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1859 — «Della economia pubblica е delle sue attinenze colla morale e col diritto» (Ֆլորենցիա, հր. 1868),
  • 1862 — «De l’organisation administrative du royaume d’Italie» (թարգմանություն իտալերենից, Փարիզ);
  • 1866 — «Saggio di provvedimenti di finanza» (Ֆլորենցիա),
  • 1872 — «Opuscoli letterari ed economici» (Ֆլորենցիա),
  • 1877 — «Le donne italiane nelle belli arti al secolo XV e XVI» (Ֆլորենցիա),
  • 1878 — «Stato e chiesa» (Միլան, ֆրանսերեն թարգմանություն, 1881),
  • 1886
 — «L’avvenire della religione» (Милан),
 — «Il cittadino e lo stato» (Милан).
  • Մարկո Մինգետիի ելույթները նրա մահից հետո հավաքագրվել են Հռոմում (1888—90); նույն տարիներին հրատարակվել է նաև նրա հուշերը «I miei ricor d i» (Թուրին, 1888)։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]