Մարինա Ահմեդովա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Մարինա Ահմեդովա
ռուս.՝ Марина Магомеднебиевна Ахмедова
Marina Akhmedova 01.jpg
Ծնվել է1977[1][2]
ԾննդավայրՏոմսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ
Մասնագիտությունլրագրող և արձակագիր
ՔաղաքացիությունFlag of Russia.svg Ռուսաստան
ԱնդամակցությունՌԴ Նախագահին առընթեր քաղաքացիական հասարակության զարգացման և մարդու իրավունքների խորհուրդ
Marina Akhmedova Վիքիպահեստում

Մարինա Մագոմեդնեբիևնա Ահմեդովա (ռուս.՝ Марина Магомеднебиевна Ахмедова, 1977[1][2], Տոմսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս գրող և լրագրող։ Երկու անգամ պարգևատրվել է լրագրության բնագավառում «Կայծ» մրցանակով[3]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ահմեդովան 2018 թվականին

Մարինա Ահմեդովան ծնվել է Տոմսկում։ Ընտանիքն ապրել է փայտե տանը[4]։

Կրթությամբ բանասեր և լեզվաբան է[5]։ Անտուն կենդանիների պաշտպան է։ Տեղափոխվելով Մոսկվա՝ սովորել և աշխատել է մի փոքր հրատարակչական ընկերությունում, որը բժշկական թերթ էր թողարկում բժիշկների և հիվանդների համար։ Բժշկական թերթի խմբագիրը նրան առաջադրանքի է ուղարկել՝ նկատելով իր գրողի տաղանդը։ Դրանից հետո Մարինա Ահմեդովան աշխատել է կեղծանվամբ և սեքսի մասին բազմաթիվ հոդվածներ է գրել[6]։

Մ. Ահմեդովան լրագրության մեջ աշխատանքը շարունակել է «Ընկերության գաղտնիքը» հրատարակչատանը։ Հետագայում 2017 թվականին «Ռուս լրագրող» ամսագրի վերագործարկումից հետո եղել է ռեպորտաժների բաժնի հատուկ թղթակից և գլխավոր խմբագրի տեղակալ[7]։

Իր հոդվածներում Մարինա Ահմեդովան անդրադառնում է բարդ թեմաների, այդ թվում՝ Դաղստանում պատվի սպանությանը, Կովկասում ահաբեկչությանը[8] և թմրամոլությանը[9]։

Մարինա Ահմեդովան որպես ռազմական թղթակից 2014-2015 թվականներին այցելել է Ուկրաինայի արևելքում զինված հակամարտության գոտի[10][11]։

Լրագրությունից բացի զբաղվում է նաև գրական գործունեությամբ։ Պատմվածքների և վեպերի հեղինակ է։ Նրա որոշ գրքեր թարգմանվել են լիտվերեն[12]։

2015 թվականի օգոստոսին Մարինա Ահմեդովայի «Ուկրաինայի դասերը» ռեպորտաժների ժողովածուն ներառվել է Ուկրաինայի տարածքում արգելված գրականության ցուցակում[13]։

2018 թվականի սկզբին Նատալյա Պոկլոնսկայային մեղադրել է հեղինակային իրավունքների խախտման մեջ, քանի որ նա իր հարցազրույցների ժողովածուն թողարկել է առանց հեղինակների և հրատարակիչների հետ համաձայնեցնելու[14]։

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Հանրային միտք» մրցանակի դափնեկիր, 2014[15]։
  • 2 «Կայծ»-ի դափնեկիր (լրագրության մրցանակ), 2012 և 2013 թվականներ[16][17]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Staňková B. Ženskij vzgljad na vojnu (M. Achmedova, Ženskij čečenskij dnevnik): Bakalářská diplomová práceBrno: 2015.
  2. 2,0 2,1 Сводный электронный каталог библиотек Беларуси
  3. «Марина Ахмедова»։ readly։ Վերցված է 2016-01-03 
  4. Марина Ахмедова. Я контактировала с трупами
  5. Селфи на фоне беды
  6. Чанцев А. (2012-06-28)։ «Марина Ахмедова: «Правда часто звучит циничней лжи»»։ Частный корреспондент։ Վերցված է 2016-01-03 
  7. Литературный девичник
  8. М. Ахмедова (2015-12-17)։ «Я не хочу убивать свою дочь»։ Эксперт Online։ Վերցված է 2016-01-03 
  9. Убить Крокодила в себе
  10. Данилова А. (2015-03-18)։ «Марина Ахмедова: Я могу защищать только диктофоном»։ Эксперт Online։ Վերցված է 2016-01-03 
  11. Марина Ахмедова «Спектр. Пресс»
  12. Леннон Э. (2012-03-05)։ «Смерть не выбирают, поэтому главное — чтобы за руку кто-то держал» «Марина Ахмедова: «Смерть не выбирают, поэтому главное – чтобы за руку кто-то держал»»։ Частный корреспондент։ Վերցված է 2016-01-03 
  13. Патриотическая цензура
  14. Поклонскую, издавшую книгу со своими интервью, обвинили в нарушении авторских прав NEWSru.com, 09.02.2018
  15. Давид, повергший Голиафа
  16. «Лауреат двух «Искр»»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-03-04-ին։ Վերցված է 2020-09-30 
  17. «ОБЪЯВЛЕНЫ ФИНАЛИСТЫ «РУССКОГО БУКЕРА»-2012»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2020-09-19-ին։ Վերցված է 2020-09-30