Մարդու իրավունքները Բուլղարիայում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Թեև Բուլղարիան ԵՄ-ին անդամակցել է 2007 թվականին[1], պետության նորմերի պահպանումը մարդու իրավունքների ոլորտում անկատար է. այսպես, նախ, չնայած երկրի ԶԼՄ-ները, ընդհանուր առմամբ, համարվում են օբյեկտիվ և անկախ, Բուլղարիայում բացակայում են օրենքներ, որոնք պաշտպանում են նրանց պետության միջամտությունից։ Երկրորդ կարևոր խնդիրը բանտերի գերբնակվածությունն է։

Ոստիկաններին երբեմն մեղադրում են կալանավորներին ծաղրելու և քննություն վարելու ընթացքում ապօրինի մեթոդներ կիրառելու մեջ։

Երկրի սահմանադրությունը երաշխավորում է դավանանքի ազատությունը, թեև տեղական իշխանությունների կողմից որոշակի կրոնական խմբերի համար հատուկ գրանցման պահանջներ կիրառելու փորձեր են տեղի ունեցել: Դատական իշխանության մարմինների աշխատակիցների դատավարական ուշացումներն ու աշխատանքի անարդյունավետությունն առանձին դեպքերում խնդրահարույց են դարձնում սահմանադրական իրավունքների պաշտպանությունը։

Ոստիկաններին երբեմն մեղադրում են կալանավորներին ծաղրելու և քննություն վարելու ապօրինի մեթոդներ կիրառելու մեջ։

Երկրի սահմանադրությունը երաշխավորում է դավանանքի ազատությունը, թեև տեղական իշխանությունների կողմից որոշակի կրոնական խմբերի համար հատուկ գրանցման պահանջներ կիրառելու փորձեր են տեղի ունեցել: Դատական իշխանության մարմինների աշխատակիցների դատավարական ուշացումներն ու աշխատանքի անարդյունավետությունն առանձին դեպքերում խնդրահարույց են դարձնում սահմանադրական իրավունքների պաշտպանությունը։

Գնչուական փոքրամասնություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երկրում տեղի են ունենում բուլղարական ոստիկանության կողմից գնչուական բնակչության ներկայացուցիչների հետ անպատշաճ վերաբերմունքի բազմաթիվ դեպքեր։ Երկրում գոյություն ունի բուլղարական հասարակության մեջ գնչուների նկատմամբ խտրականության լայն տարածված պրակտիկա, և այս պահին բուլղարական կառավարությունը չի ընդունել գնչուների խտրականության դեմ որևէ օրենք[2]։ Բուլղարիայի պետական անվտանգության աշխատակիցները հաճախ կամայականորեն ձերբակալում և դաժանորեն են վարվում գնչուական ազգության անտեր երեխաների հետ[3]։ Գնչու երեխաների մեծ մասը դպրոց չի հաճախում ինչպես աղքատության, այնպես էլ իրենց մայրենի լեզվով խոսող ուսուցիչների պակասի պատճառով:

Դավանանքի ազատություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սահմանադրությունը նախատեսում է դավանանքի ազատություն, սակայն օրենքը նաև արգելում է չգրանցված խմբերի կողմից կրոնական ծիսակատարությունների հրապարակային կատարումը: Սահմանադրությունը նաև ամրագրում է ուղղափառության կարգավիճակը որպես ավանդական կրոն։ Կան հաշվետվություններ[4][5] կրոնի վրա հիմնված խտրականության մասին։ Հասարակության անհանդուրժողականության դրսևորումները, մասնավորապես ԶԼՄ-ներում, որոշ կրոնական խմբերի նկատմամբ շարունակում են պարբերաբար առաջացող խնդիր լինել։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. HADJIYSKA NEVYANA (2007-01-01)։ «Bulgaria, Romania Join European Union»։ The Washington Post (en-US)։ 0190-8286։ Վերցված է 2017-04-10 
  2. «Human Rights Watch World Report 2001: Bulgaria:Human Rights Developments»։ www.hrw.org։ Վերցված է 2017-04-10 
  3. «Bulgaria. Country Reports on Human Rights Practices»։ February 23, 2001։ Վերցված է March 6, 2015 
  4. «Bulgaria»։ Christian Solidarity Worldwide։ Վերցված է March 6, 2015 
  5. «Pastor Charged with Criminal Child Abuse Over Home Education»։ HSLDA։ June 1, 2012։ Վերցված է March 6, 2015