Մասնակից:ArmSirius/Սևագրություն 5

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
ArmSirius/Սևագրություն 5

Երջանկություն (ռուս.՝ Счастье), Անտոն Չեխովի պատմվածքը, գրվել է 1887 թվականին։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1887 թվականի հունիսի 6-ին «Նոր ժամանակ» թերթի № 4046 համարում՝ Ան․ Չեխով ստորագրությամբ։

Հրատարակում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Երջանկություն» պատմվածքը գրվել է 1887 թվականին։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1887 թվականի հունիսի 6-ին «Նար ժամանակ» թերթի № 4046 համարում՝ Ան․ Չեխով ստորագրությամբ, 1888 թվականին տպագրվել է Յակով Պոլոնսկիին նվիրված «Պատմվածքներ» ժողովածուում,ումով, մտել է Ա.Ֆ.Մարքսի հրատարակություն: Պատմվածքը գրվել է Չեխովի հարավում ունեցած ուղևորության հիման վրա, ըստ հեղինակի հիշատակության՝ բուժքույր Ագաֆի Կումսկոյի պատմությունների։ Տագանրոգական շրջանում, որը հիշատակվում է պատմության մեջ, Սաուր Մոգիլա գերեզմանի լեգենդներից է:

Չեխովի կյանքի ընթացքում պատմությունը լույս է տեսել գերմաներեն, սերբախորվաթերոն, սլովակերեն և չեխերեն լեզուներով:

Քննադատություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պատմությունը ստացել է ժամանակակիցների խանդավառ արձագանքները։ Գրողի եղբայր Ալ.Պ. Չեխովը հեղինակին գրեց. «Ну, друже, наделал ты шуму своим последним „степным“ субботником. Вещица — прелесть. О ней только и говорят. Похвалы — самые ожесточенные. Доктора возят больным истрепанный № как успокаивающее средство».

Ի․ Ի․ Լևիտան գնահատել է պատմվածքը, ով Չեխովին գրել է․ «…ты поразил меня как пейзажист. Например: в рассказе „Счастье“ картины степи, курганов, овец поразительны»[1].

Однако критик К. Арсеньев отнес рассказ к тем произведениям, которые «слишком бедны и содержанием и отдельными красотами, составляющими иногда главную силу очерков г. Чехова»[2].

В. Гольцев отмечал, что в рассказе «Счастье», пантеистическое мировоззрение принимает у писателя «печальный оттенок»[3].

Расширенный отзыв дал И. В. Джонсон. Он отмечал, что у Чехова период «поверхностного, самодовлеющего юмора» сменила новая фаза «бесстрастного художнического созерцания жизни», напоминающая метод ученого[4].

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անատամ ծերունին և երիտասարդ տղան հովտում պահում են ոչխարների հոտ: Մթնշաղին հայտնվում է ձիավորը։ Նրան տեսնելով ճանաչում են Պանտալեյ անունով միջին տարիքի մի մարդու։ Տարեց հովիվը սկսում է զրույցը և հաղորդում Եֆիմա Ժմենյա դարբինի մահվան մասին լուրը։ Նրա կարծիքով, Եֆիմը ունեցել է կեղտոտ ուժ. լուռ բնույթ էր կրում. ապրում էր միայնակ, եկեղեցի չէր գնում, պանտոկներով տարված չէր, այգում ձմերուկները սուլում էին, իսկ գայլաձուկը ծիծաղում էր: Մի անգամ գյուղում բաց թողեց տհաճ «հիվանդություն», և շատ մարդիկ մահացան։ Պատմողը հիշում է, որ տեսել է եզին վերջինս վերածվել է Припоминает рассказчик, что видел вола, который в Жменя превратился.

Хотели колдуна убить, да старожилы не дали. Беседа о нечисти и небылицах продолжается. Главная досада - покойный умел клады в земле распознавать, но отказывался людям помогать их найти.  Объездчик слушает и соглашается, но взгляд его устремлен вдаль, словно для него все услышанное не новость. Паренек удивляется, и старается страх не показывать. Из повествования становится понятно, что счастье мужицкое как для пожилого пастуха, так и для объездчика, это неожиданное даровое богатство. Старичок даже знает одно тайное место и собирается там копать, но лукаво не упоминает о местонахождении  Пантелею.

Тот в свою очередь вспоминает, что в их краях два сокровища зарыты. Одно казаки спрятали, чтобы властям награбленное в 12 году французское золото и серебро не отдавать. Другое - припрятали разбойники, ограбившие обозы царя Петра.

Наступает утро. Молодой пастух, которого вопросы счастья в его годы не волнуют, спрашивает своего попутчика, что он собирается с находкой делать. Искатель тайников никогда об этом раньше не задумывался.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. И. И. Левитан. Письма, документы, воспоминания. М., 1956, стр. 37
  2. «Вестник Европы», 1888, № 7, стр. 261
  3. «Русская мысль», 1894, № 5, стр. 47
  4. "Ст. «В поисках за правдой и смыслом жизни». «Образование», 1903, № 12

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Чехов А. П. Счастье // Чехов А. П. Полное собрание сочинений и писем: В 30 т. Сочинения: В 18 т. / АН СССР. Ин-т мировой лит. им. А. М. Горького. — М.: Наука, 1974—1982.
  • Voir Dictionnaire Tchekhov, page 36, Françoise Darnal-Lesné, Édition L’Harmattan, 2010, ISBN 978 2 296 11343 5.
  • La Fortune traduit par Édouard Parayre, éditions Gallimard, Bibliothèque de la Pléiade, 1970, ISBN 2-07-010550-4.
  • Anton Tschechow: Der Mensch im Futteral. Erzählungen. Übersetzt von Kay Borowsky. Nachwort von Ludolf Müller. 334 Seiten, Reclam, Stuttgart 1978, ISBN 978-3-15-009901-8.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]