Jump to content

Հանրապետականներ (Ֆրանսիա)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Հանրապետականներ
ֆրանսերեն՝ LES REPUBLICAINS[1]
պատկերանիշ
Տեսակկուսակցություն
Երկիր Ֆրանսիա
ԱռաջնորդBruno Retailleau?
ՀիմնադիրՆիկոլա Սարկոզի
Հիմնադրվածմայիսի 30, 2015
Գաղափարախոսությունպահպանողականություն[2] և Գոլիզմ[3]
Քաղաքական հայացքաջական[4]
Պաշտոնական գույն(եր)կապույտ
ՇտաբՎոժիրար փողոց
Միջազգային պատկանելությունԵվրոպական ժողովրդական կուսակցություն[5] և Կենտրոնական ժողովրդավարական ինտերնացիոնալ
ՆախորդԺողովրդական շարժման միություն
Կայքrepublicains.fr
 Les Républicains Վիքիպահեստում

Հանրապետականներ (ֆրանսերեն՝ Les Républicains), ֆրանսիական աջ կենտրոնամետ քաղաքական կուսակցություն։ Այն գրանցվել է 2015 թվականի մայիսի 30-ին՝ «Ժողովրդական շարժման միություն» կուսակցության անվանափոխության և կանոնադրության փոփոխության արդյունքում։ Կուսակցության առաջին առաջնորդը Նիկոլա Սարկոզին էր, որը Ֆրանսիայի Հանրապետության նախագահն էր 2007-2012 թվականներին[6][7][8]։

Կուսակցությունը անդամակցում է Կենտրոնական ժողովրդավարական ինտերնացիոնալին, Միջազգային դեմոկրատական միությանը և Եվրոպական ժողովրդական կուսակցությանը։

Կուսակցության անվանում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կուսակցության նոր անվանումը դժգոհությունների տեղիք է տվել[9]։ Այսպիսով, փաստաբան Քրիստոֆ Լևեվակը գրում է «Մենք բոլորս հանրապետականներ ենք» վերնագրով խնդրագիր[10], և 2015 թվականի մայիսի 5-ին նա դատի տվեց կուսակցության անդամներին՝ չեղարկելու «Հանրապետականներ» (Les Républicains) ապրանքանիշը, որը Ժողովրդական շարժման միությունը գրանցել էր 2015 թվականի դեկտեմբերի 5-ին։ 2015 թվականի մայիսի 26-ին Փարիզի առաջին ատյանի դատարանը մերժել է ձախակողմյան չորս քաղաքական կուսակցությունների հայցերը, քանի որ որևէ վնաս չէր ապացուցվել[6][7][11]։

Ֆրանսիացի պատմաբան Ֆրանսուա Յուգնենը ուշադրություն է հրավիրել այն փաստի վրա, որ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին «հանրապետություն» բառն ավելի հաճախ օգտագործվում էր ձախակողմյան, քան աջակողմյան քաղաքական միավորումների անվանումներում՝ Ժյուլ Ֆերիի և Ժյուլ Գրևիի «Ձախ հանրապետականներ» և Լեոն Գամբետայի «Հանրապետական ​​միություն»։ Այնուհետև, 20-րդ դարում, «հանրապետություն» բառը սկսել են ավելի շատ օգտագործել աջերը՝ սկսած «Հանրապետական ​​ֆեդերացիայից», մինչդեռ ձախերը նախընտրում են «սոցիալիզմ» բառի ածանցյալները։ Քաղաքական սպեկտրի աջ կողմը վերջապես գրավել է իշխանությունը 1958 թվականին, երբ գեներալ Շառլ դը Գոլը ստեղծել է «Նոր Հանրապետության համար միություն» կուսակցությունը, որը հետագայում վերափոխվել է «Հանրապետության համար միավորում» կուսակցության, «Հանրապետության համար դեմոկրատների միության», որը դարձել է ներկայիս Հանրապետական ​​կուսակցության նախորդը[12]։

Ազգային ժողովում կուսակցության խմբակցության նախագահ Քրիստիան Ժակոբը ցանկություն է հայտնել, որ խմբակցությունը չնշվի LR հապավումով, այլ միայն Les Républicains լրիվ անվամբ: Ի պատասխան՝ խորհրդարանական մյուս խմբակցությունները նույնպես պահանջել են իրենց նշանակելու համար օգտագործել միայն իրենց լրիվ անունները, որոնք պարունակում են հանրապետական ​​կամ ժողովրդավարական բառերը[13]։ Սակայն գործնականում, LR հապավումն արդեն լայնորեն օգտագործվել է լրատվամիջոցներում, չնայած կուսակցությունն ինքը նախընտրում է Les Rep (Հանրապետություններ) կրճատ անվանումը[14][15]։

Վերլուծաբանները կարծում են, որ կուսակցությունն ունի աջ կենտրոնամետ հայացքներ[8]։ Դրա հիմնական գաղափարախոսական կետերն են գոլիզմը[16][17][18], պահպանողականությունը[19], Քրիստոնեական ժողովրդավարությունը[18], տնտեսական լիբերալիզմը[18]։

Կուսակցությունն ինքնին առանձնացնում է իր համար ամենակարևոր 8 արժեքները՝ ազատություն, աշխատանք, աշխարհիկություն, արդարություն, զարգացում, պատասխանատվություն, արժանիք և հեղինակություն[20]։

Կուսակցությունը ստեղծվել է «Միություն հանուն ժողովրդական շարժման» կուսակցության անվանափոխության և կանոնադրության փոփոխության արդյունքում, որն էլ իր հերթին ձևավորել են 2002 թվականի նոյեմբերի 17-ին՝ Ժակ Շիրակի և Ալեն Ժյուպեն 2002 թվականի ապրիլի 23-ին ստեղծված Միություն հանուն նախագահական մեծամասնության վերափոխման արդյունքում[8]։

Նիկոլա Սարկոզին 2014 թվականին

Կուսակցության անվանման և կանոնադրության փոփոխությունը Նիկոլա Սարկոզիի 2014 թվականի ներքին ընտրությունների ժամանակ տված խոստումներից մեկն էր, որոնք նա հաղթել է։ Քննարկումից հետո կուսակցության նոր անվանումը ընտրվել է «Հանրապետականներ»[21][22]։ 2015 թվականի ապրիլի 14-ին կուսակցության փոխնախագահ Նատալի Կոսչուսկո-Մորիզեն նոր կանոնադրության նախագիծը ներկայացրել է Նիկոլա Սարկոզիին, ապա՝ քաղաքական բյուրոյին։ Այս կանոնադրությունը, ի թիվս այլ բաների, նախատեսում է, որ կուսակցությունը 2017 թվականի նախագահական ընտրություններից առաջ անցկացնի բաց նախնական ընտրություններ, որոնցում կընտրվի կուսակիցների ամենամեծ վստահությունը վայելող թեկնածուն, ինչպես նաև՝ վարչությունների ղեկավարների ընդհանուր ընտրություններ[23]։

2015 թվականի մայիսի 5-ին նոր անվանումն ընդունել է կուսակցության քաղաքական բյուրոն, ապա՝ մայիսի 28-ին՝ կուսակցության անդամները առցանց քվեարկությամբ՝ 83,28% մեծամասնությամբ և 45,74% մասնակցությամբ[24]։ Կուսակցության նոր կանոնադրությունը նույնպես ընդունվել է քվեարկածների 96,34%-ի մեծամասնությամբ, իսկ նոր քաղաքական բյուրոյի կազմը՝ 94,77%-ի[25]։ Կուսակցության անվանափոխության մասին պաշտոնապես հայտարարվել է 2015 թվականի մայիսի 30-ին Փարիզում կայացած համագումարում՝ մոտ 10․000 մարդու ներկայությամբ[26]։ Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելը բարեկամության և աջակցության ուղերձ է հղել կոնգրեսում հավաքվածներին[24]։

Ստեղծման պահին «Հանրապետականները» ամենամեծ ընդդիմադիր կուսակցությունն էր և երկրորդը Ֆրանսիայում (Սոցիալիստական ​​կուսակցությունից հետո): 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ի դրությամբ կուսակցությունն ուներ 175․900 անդամ, ինչը տարվա համեմատ նվազել է 3․100-ով[27]։

Կուսակցությունը իր նախորդից ժառանգել է Ազգային ժողովի 199 մանդատ (577-ից)[28], սենատում 144 տեղ (348-ից)[29], 19 տեղ Եվրոպական խորհրդարանում (Ֆրանսիայի պատվիրակներին հատկացված 74 տեղից)[30]։

Տարածաշրջանային 2015 թվականի ընտրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Առաջին ընտրությունները, որոնց մասնակցել է վերափոխված կուսակցությունը, տարածաշրջանային ընտրություններն էին, որոնք անցկացվել են երկու փուլով՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 3-ին և 14-ին։ Շրջանների մեծ մասում հանրապետականները մասնակցել են դրանց՝ որպես «Աջերի և կենտրոնի միություն» նախընտրական կոալիցիայի մաս (ֆրանսերեն՝ Union de la droite et du centre) և չեն կարողացել ստանալ ձայների մեծամասնություն[31]։

Սակայն, երկրորդ փուլից հետո հանրապետականները մեծամասնություն են ստացել Ֆրանսիայի մետրոպոլիտենի 13 շրջաններից 7-ում, ինչպես նաև Ռեյունիոն արտասահմանյան շրջանում։ Երեք այլ արտասահմանյան շրջաններում հանրապետականները չեն կարողացել որևէ տարածաշրջանային ներկայացուցչություն նվաճել։

Անցած ընտրությունների մանրամասն արդյունքները.[Ն 1]

Տարածաշրջան Ցանկի լիդեր Ստացված ձայների տոկոսը Վերջնական տեղը Ստացված տեղը
1-ին փուլ 2-րդ փուլ
Բրետանի Մարկ լե Ֆուր 23,46 % 29,72 % 2 18-ից 83 [32]
Բուրգունդիա – Ֆրանշ-Կոնտե Ֆրանսուա Սովադ 24 % 32,89 % 2 25-ից 100 [33]
Գրանդ Էստ Ֆիլիպ Ռիշեր 25,83 % 48,4 % 1 104-ից 169 [34]
Լուարի երկիր Բրունո Ռետայո 33,49 % 42,7 % 1 54-ից 93 [35]
Իլ դը Ֆրանս Վալերի Պեկրես 30,51 % 43,8 % 1 121-ից 209 [36]
Կորսիկա Ժոզե Ռոսսի 13,17 % 27,07 % 3 11-ից 51 [37]
Նոր Ակվիտանիա Վիրջինի Քալմել 27,19 % 34,06 % 2 47-ից 183 [38]
Օքսիտանիա Դոմինիկ Ռեյնիեր 18,84 % 21,32 % 3 25-ից 158 [39]
Նորմանդիա Էրվե Մորին 27,91 % 36,43 % 1 54-ից 102 [40]
Օվերն-Ռոն-Ալպեր Լորան Վոկիե 31,73 % 40,61 % 1 113-ից 204 [41]
Օ դը Ֆրանս Քսավիեր Բերտրան 24,96 % 57,77 % 1 116-ից 170 [42]
Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ Քրիստիան Էստրոզի 26,48 % 54,78 % 1 81-ից 123 [43]
Կենտրոնում` Լուարայի հովիտ Ֆիլիպ Վիժիե 26,25 % 34,58 % 2 20-ից 77 [44]
Արտասահմանյան տարածաշրջաններ
Գվադելուպա Լորան Բերնիե 4,49 % - - 0-ից 41 [45]
Գվիանա Ռեմի Լուի Բուդոկ 3,08 % - - 0-ից 51 [46]
Մարտինիկա Բա Պեյ-ա Ան Շան 14,32 % - - 0-ից 51 [47]
Ռեյունյոն Դիդիե Ռոբերտ 40,36 % 52,69 % 1 29-ից 45 [48]

Նախագահական ընտրություններ 2017

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նախնական ընտրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նախագահական ընտրությունների միասնական թեկնածու որոշելու համար կուսակցության ղեկավարությունը, մի քանի փոքր դաշնակից քաղաքական միավորումների հետ համատեղ, որոշել է առաջին անգամ անցկացնել նախնական ընտրություններ։ Քվեարկությանը կարող էին մասնակցել Ֆրանսիայի բոլոր քաղաքացիները, ովքեր գրանցված էին որպես ընտրողներ 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ին կամ ովքեր նախագահական ընտրությունների ժամանակ կլինեին 18 տարեկան։ Քվեարկության ժամանակ ընտրողները պետք է վճարեին 2 եվրո, որը պետք է ծախսվեր նախնական ընտրությունների ֆինանսավորման վրա (եթե բավարար գումար չլիներ, կուսակցությունը կծածկեր դեֆիցիտը, եթե ավելի շատ գումար հավաքվեր, այն կօգտագործվեր ընտրարշավի համար), ինչպես նաև ստորագրեին հետևյալ տեքստը. «Ես կիսում եմ աջերի և կենտրոնի հանրապետական ​​արժեքները և կողմ եմ իշխանափոխությանը՝ Ֆրանսիայի վերածննդի համար»[49]։ Ընտրությունները տեղի են ունեցել 2 փուլով՝ 2016 թվականի նոյեմբերի 20-ին և 27-ին։ Երկրորդ փուլ անցան ամենաշատ ձայներ ստացած 2 թեկնածուները[50]։

Քվեարկության առաջին փուլին մասնակցել է յոթ թեկնածու։ Ձայները բաշխվել են հետևյալ կերպ[51].

ԹեքնածուՁայների քանակըՁայների տոկոսը
Ֆրանսուա Ֆիյոն1 890 26644,1 %
Ալեն Ժյուպե1 224 85528,6 %
Նիկոլյա Սարկոզի886 13720,7 %
Նատալի Կոսչյուսկո-Մորիզետ109 6552,6 %
Բրունո Լե Մեր102 1682,4 %
Ժան-Ֆրեդերիկ Պուասոն62 3461,4 %
Ժան-Ֆրանսուա Կոպե12 7870,3 %
Դատարկ և անվավեր9 883
Ընդամենը4 298 097100 %

Երկրորդ փուլ են անցել ամենաշատ ձայները ստացած Ֆրանսուա Ֆիյոնը և Ալեն Ժյուպեն։ Երկրորդ փուլում ձայները բաշխվել են հետևյալ կերպ.[51]

ԹեքնածուՁայների քանակըՁայների տոկոսը
Ֆրանսուա Ֆիյոն2 904 24666,5 %
Ալեն Ժյուպե1 464 07533,5 %
Դատարկ և անվավեր12 977
Ընդամենը4 381 298100 %

Նախնական ընտրությունների արդյունքում Ֆրանսուա Ֆիյոնը դարձել է աջ և կենտրոնամետ թեկնածու։

Ընտրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ընտրություններից անմիջապես հետո Ֆրանսուա Ֆիյոնը, ով հաղթել է նախնական ընտրություններում, նախագահական քարոզարշավի բացարձակ ֆավորիտն էր. հարցումները նրան տալիս էին 23%-ից 29% առաջին փուլում և 67% երկրորդ փուլում (Մարին Լե Պենի դեմ)[52]։ Սակայն, 2016 թվականի հունվարի 25-ին «Le Canard enchaîne» երգիծական շաբաթաթերթը հրապարակել է մի հոդված, որի համաձայն Ֆիյոնը 1988-ից 2002 թվականներին իր կնոջը՝ Պենելոպեին, ֆիկտիվ կերպով աշխատանքի է վերցրել որպես խորհրդարանական օգնական, ինչի արդյունքում նրան անօրինական կերպով պետական ​​բյուջեից վճարել են ավելի քան կես միլիոն եվրո։ Հրատարակության համաձայն՝ մադամ Ֆիյոնը 2012 թվականի մայիսից մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերը «Ռևյու դե Դյո Մոնդ» ամսագրից ստացել է ավելի քան հարյուր հազար եվրո՝ որպես գրական խմբագիր իր ենթադրյալ աշխատանքի համար[53]։ Այնուհետև սկանդալը մեծանում է՝ ձեռք բերելով նոր մանրամասներ, այնպես որ մարտի 1-ին դատախազությունը հետաքննություն է սկսում նրա դեմ, սակայն Ֆիյոնը հրաժարվում է զիջել իր տեղը որպես թեկնածու երկրորդ տեղը գրաված Ալան Ժյուպեին, չնայած նրա վարկանիշը կտրուկ անկում է ապրել քարոզարշավի սկզբից ի վեր[54][55]։ Արդյունքում, Ֆիյոնի շատ դաշնակիցներ հրաժարվում են աջակցել նրան[56]։ Արդյունքում, 2017 թվականի ապրիլի 23-ին կայացած քվեարկության առաջին փուլում հանրապետական ​​թեկնածու Ֆրանսուա Ֆիյոնը ստացել է ձայների ընդամենը 20.01%-ը, զբաղեցրել է երրորդ տեղը (Էմանուել Մակրոնից և Մարին Լե Պենից հետո) և դուրս է մնացել նախագահական պաշտոնի համար հետագա մրցավազքից[57]։ Ապրիլի 23-ի երեկոյան ընտրությունների արդյունքների հրապարակումից անմիջապես հետո Ֆիյոնը ճանաչել է իր պարտությունը և կոչ է արել քվեարկել Էմանուել Մակրոնի օգտին[58]։

Նախագահական ընտրությունների երկրորդ փուլում տարած հաղթանակից հետո «Հանրապետականների» մրցակից և «Առաջ» շարժման առաջնորդ Էմանուել Մակրոնը Ազգային ժողովին է ներկայացնում իր վարչապետի թեկնածությունը՝ հանրապետական, Ալեն Ժյուպեի մտերիմ գործընկեր, Ազգային ժողովի անդամ և Հավրի քաղաքապետ Էդուար Ֆիլիպը։ 2017 թվականի մայիսի 15-ին նրա թեկնածությունը հաստատել է Ազգային ժողովը[59]։ Հանրապետական ​​շատ բարձրաստիճան գործիչներ (օրինակ՝ Նատալի Կոսչյուսկո-Մորիզեն, Քրիստիան Էստրոզին և Ժան-Լուի Բորլուն) կողմ են նախագահական մեծամասնությանը[60]։ Էդուարդ Ֆիլիպը իր կառավարության կարևոր պաշտոններում նշանակում է մի քանի «Հանրապետականների»՝ Բրունո Լե Մերին՝ որպես էկոնոմիկայի նախարար, իսկ Ժերալ Դարմանենին՝ որպես լրատվամիջոցների նախարար, սակայն նրանք նույն օրը հեռացվում են կուսակցությունից[61]։

Խորհրդարանական ընտրություններ 2017

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2017 թվականի հունիսի 11-ին կայացած Ազգային ժողովի ընտրությունների առաջին փուլից հետո հանրապետականները ստացել են ձայների ընդհանուր 15,77%-ը՝ զբաղեցնելով երկրորդ տեղը նախագահական մեծամասնություն կազմող «Առաջ, Հանրապետություն» կուսակցությունից հետո։ Երկրորդ փուլում՝ հունիսի 18-ին, կուսակցությունը կարողացել է նվաճել 577 մանդատներից 113-ը՝ զբաղեցնելով նաև երկրորդ տեղը նախագահի կուսակցությունից հետո, որը ստացել է 308 խորհրդարանական մանդատ[62]։

2017 թվականի հունիսի ընտրություններից հետո ձևավորվել է Ֆիլիպի երկրորդ կառավարությունը, սակայն երկարատև ներքին պայքարից հետո Հանրապետականների քաղաքական բյուրոն 2017 թվականի հոկտեմբերի 31-ին որոշել է կուսակցությունից հեռացնել այն անձանց, ովքեր միացել էին ներկայիս կառավարությանը, ինչպես նաև նախագահ Մակրոնի քաղաքականությանը աջակցող խորհրդարանականներին՝ Էդուար Ֆիլիպին, Ժերալդ Դարմանին, Սեբաստիան Լեկորնյուին, Թիերի Սոլերին և Ազգային ժողովի «կառուցողական աջ» խմբակցության ղեկավար Ֆրանկ Ռիստերին[63]։

Եվրոպական ընտրություններ 2019

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2019 թվականի մայիսի 25-ին և 26-ին Ֆրանսիայում տեղի են ունեցել Եվրախորհրդարանի ընտրություններ, որոնց արդյունքները աջ կենտրոնամետների համար ամենացածրն էին 1979 թվականից ի վեր. ստանալով ձայների 8.5%-ը՝ «հանրապետականները» զբաղեցրել են չորրորդ տեղը (թեկնածուների ցուցակը գլխավորում էր Ֆրանսուա-Քսավիե Բելլամին): Նախորդ ամենավատ արդյունքը 1999 թվականի ընտրություններն էին, երբ «Հանրապետության համար միավորումը» հաղթել է ընտրողների 12,82%-ը[64]։ Հանրապետականներին անհաջողություն էր սպասվում նույնիսկ պատմականորեն նրանց ամրոց համարվող շրջաններում. օրինակ՝ Փարիզի 16-րդ շրջանում, որտեղ Ֆրանսուա Ֆիյոնը 2017 թվականին հավաքել էր 58,45% ձայն, այժմ կուսակցությանը աջակցում էր ընտրողների ընդամենը 24,22%-ը (46,1%-ը քվեարկել էր իշխող «Առաջ, Հանրապետություն» կուսակցության օգտին)[65]։

Ընտրությունների արդյունքները

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նախագահական ընտրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Նախագահական ընտրությունների արդյունքները
Տարեթիվ Թեկնածու 1-ին փուլ 2-րդ փուլ Արդյունք
Ձայներ % Տեղ Ձայներ % Տեղ
2017 Ֆրանսուա Ֆիյոն 7 212 995 20,01 3-е Չկա տվյալ Չի հասել 2-րդ փուլ
2022 Վալերի Պեկրես 1 679 001 4,79 Decrease 5-е Չկա տվյալ Չի հասել 2-րդ փուլ

Խորհրդարանական ընտրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Խորհրդարանական ընտրություններ
Տարեթիվ Լիդեր 1-ին փուլ 2-րդ փուլ Մանդատներ +/− Տեղը

(մանդատում)

Կառավարություն
Ձայներ % Ձայներ %
2017 Ֆրանսուա Բարուեն 3 573 427 15,77 4 040 203 22,23
112 / 577
Decrease 82 Decrease 2-րդ Ընդդիմություն
2022 Քրիստիան Յակոբ 2 370 811 10,42 1 447 838 6,98
61 / 577
Decrease 51 Decrease 4-րդ Ընդդիմություն
2024 Էրիկ Սիոտի 2 104 918 6,57 1 474 721 5,41
61 / 577
[Ն 2]
0 4-րդ Նախագահական փոքրամասնություն

Եվրոպական ընտրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Տարեթիվ Լիդեր Ձայներ % Տեղ Մանդատներ +/− Ֆրակցիա
2019[Ն 3] Ֆրանսուա-Քսավիեր Բելլամի 1 920 407 8,48 4-րդ
7 / 79
Նոր ԵԺԿ
2024[Ն 4] 1 783 965 7,24 5-րդ
6 / 81
Decrease 1

Կազմակերպչական կառուցվածք

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կուսակցության գործունեությունը կառավարում է Քաղաքական բյուրոն, որը ներառում է.

  • շարժման նախագահ և փոխնախագահ
  • գլխավոր քարտուղար
  • ազգային գանձապահ
  • Քաղաքական բյուրոյի 80 անդամներ, որոնց ընտրում է կուսակցության Ազգային խորհուրդը 2.5 տարի ժամկետով
  • Երիտասարդ հանրապետականների (կուսակցության երիտասարդական թև) 3 ներկայացուցիչ
  • Հանրապետության նախկին նախագահներ, ներկա և նախկին վարչապետներ
  • Ազգային ժողովի նախագահներ, կուսակցական խմբերի նախագահներ Ազգային ժողովում, Սենատում և Եվրախորհրդարանում
  • Եվրոպական ժողովրդական կուսակցության նախագահ և փոխնախագահ (Ֆրանսիա)
  • նախկին կուսակցության նախագահներ

Կառավարության և Եվրոպական հանձնաժողովի անդամները, որոնք կուսակցության անդամներ են, բայց ոչ քաղաքական բյուրոյի անդամներ, կարող են մասնակցել դրա նիստերին, բայց չունեն քվեարկելու իրավունք[66]։

Կուսակցության նախագահներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Անուն Լիազորությունների ամսաթվեր Նշումներ
Николя Саркози Նիկոլա Սարկոզի 2015 թվականի մայիսի 30 2016 թվականի օգոստոսի 23 Ֆրանսիայի նախկին նախագահ։ Ժողովրդական շարժման միության նախագահ 2004-2007 և 2014-2015 թվականներին։ Հրաժարական է տվել 2016 թվականի նախնական ընտրություններին մասնակցելուց հետո։ Ընտրվել է կուսակցության հիմնադիր համագումարում[67]։
Лоран Вокье Լորան Վոկիե
(պարտականությունների կատարող)
2016 թվականի օգոստոսի 23 2016 թվականի նոյեմբերի 29 Կուսակցության գործադիր փոխնախագահ։ Ազգային ժողովի անդամ և Օվերն-Ռոն-Ալպ շրջանի նախագահ։
Бернар Аккуайе Բեռնար Ակոյեր 2016 թվականի նոյեմբերի 29 2017 թվականի դեկտեմբերի 10
Лоран Вокье Լորան Վոկիե 2017 թվականի դեկտեմբերի 10 2019 թվականի հունիսի 2 Հաղթեցլ է ընտրություններում՝ հավաքելով 74.64% ձայն, ընդդեմ Ֆլորենս Պորտելիի ստացած 16.11%-ի և Մաել դե Կալանի ստացած 9.25%-ի (հանրապետականների 42.46%-ը մասնակցել է քվեարկությանը)[68]։
Жан Леонетти Ժան Լեոնետի 2019 թվականի հունիսի 2 2019 թվականի հոկտեմբերի 13 Եվրոպական ընտրություններում կուսակցության անհաջողության պատճառով Լորան Վոկիեի հրաժարականից հետո նա դարձել է կուսակցության փոխնախագահի պաշտոնակատար մինչև նոր նախագահի ընտրությունը[69]։
Кристиан Жакоб Քրիստիան Յակոբ 2019 թվականի հոկտեմբերի 13 2022 թվականի հունիսի 30 2019 թվականի հոկտեմբերի 13-ին նա ընտրվել է կուսակցության նախագահ՝ ստանալով ձայների 62.58%-ը ուղղակի ընտրությունների առաջին փուլում[70]։

2022 թվականի հունիսի 30-ին նա հրաժարական է տվել կուսակցության պարտություններից հետո նախագահական և խորհրդարանական ընտրություններում[71]։

Анни Женевар Աննի Ջենևար 2022 թվականի հուլիսի 4 2022 թվականի դեկտեմբերի 11 2022 թվականի հուլիսի 4-ին, որպես կուսակցության փոխնախագահ, նա դարձել է կուսակցության նախագահի պաշտոնակատար Քրիստիան Յակոբի հրաժարականից հետո մինչև նորի ընտրությունը[72]։
Эрик Сьотти Էրիկ Սիոտի 2022 թվականի դեկտեմբերի 11 2024 թվականի սեպտեմբերի 30 2022 թվականի դեկտեմբերի 11-ին նրան ընտրել են կուսակցության անդամները անցկացված ուղղակի քվեարկության երկրորդ փուլում՝ 53.7% ձայներով հաղթելով Բրունո Ռետայոյին[73]։
Կոլեգիալ ղեկավարություն
  • Ֆրանսուա-Քսավիեր Բելլամի
  • Աննի Ջենեվար
  • Միշել Տաբարո
  • Դանիել Ֆակել
2024 թվականի սեպտեմբերի 30 2025 թվականի մայիսի 18
Брюно Ретайо Բրունո Ռետայո 2025 թվականի մայիսի 18 2025 թվականի մայիսի 18-ին նա հաղթել է ներկուսակցական ընտրություններում[74]։

Գլխավոր քարտուղարներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Անուն Լիազորությունների ամսաթվեր Նշումներ
Лоран Вокье Լորան Վոկիե 2015 թվականի մայիսի 30 2015 թվականի նոյեմբերի 15 Ժողովրդական շարժման միության գլխավոր քարտուղար 2014 թվականի դեկտեմբերից։ Պահպանել է իր նախկին պաշտոնը կուսակցության վերակազմակերպումից հետո։ Ազգային ժողովի անդամ և Օվերն-Ռոն-Ալպ շրջանի նախագահ։
Эрик Вёрт Էրիկ Վյորթ 2015 թվականի նոյեմբերի 15 2016 թվականի նոյեմբերի 29 Նշանակել է Նիկոլա Սարկոզին, թողել է իր պաշտոնը նախնական ընտրություններից հետո։ Ազգային ժողովի անդամ և նախկին նախարար։
Бернар Аккуайе Բեռնարդ Ակույեի 2016 թվականի նոյեմբերի 29 2017 թվականի դեկտեմբերի 13 Նշանակել է Ֆրանսուա Ֆիյոնը նախնական ընտրություններում տարած հաղթանակից հետո։ Նախկին պատգամավոր և Ազգային ժողովի նախագահ։
Анни Женевар Աննի Ջենևար 2017 թվականի դեկտեմբերի 13 2019 թվականի հոկտեմբերի 23 Ազգային ժողովի անդամ, ընտրված կուսակցության նոր նախագահ Լորան Վոկիեի նախաձեռնությամբ[75]։
Орельян Пради Օրելիեն Պրադիե 2019 թվականի հոկտեմբերի 23 2023 թվականի հունվարի 18 2019 թվականի հոկտեմբերի 23-ին կուսակցության նոր նախագահ Քրիստիան Յակոբը հայտարարել է իր թիմի կազմը, որի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնը զբաղեցրել է Ազգային ժողովի պատգամավոր Օրելան Պրադին[76]։
Анни Женевар Աննի Ջենևար 2023 թվականի հունվարի 18 ներկա ժամանակ 2023 թվականի հունվարի 18-ին «Հանրապետականների» նոր նախագահ Էրիկ Սիոտին հայտարարել է իր թիմի կազմը, որի մեջ էին մտնում Ժենևարը՝ որպես գլխավոր քարտուղար, և Օրելիեն Պրադին՝ որպես փոխնախագահներից մեկը[77]։
  1. ↑ Ընտրությունների ժամանակ օգտագործված շրջանների ժամանակավոր անվանումների փոխարեն տրվում են 2016 թվականին ուժի մեջ մտած վերջնական անվանումները։
  2. ↑ Օգոստոսի 31-ին կուսակցության 17 անդամներ լքել են կուսակցությունը՝ ստեղծելով UDR-ը։
  3. ↑ Նրանք մասնակցել են միասնական ցուցակով՝ LC-ի և CPNT-ի հետ, որոնք ստացել են 8 մանդատ։
  4. ↑ Մասնակցել է միասնական ցուցակով՝ LC-ի հետ, որը ստացել է 6 մանդատ։

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. ↑ SIRENE (ֆր.)
  2. ↑ https://www.mediapart.fr/journal/france/141019/les-republicains-sont-l-un-des-partis-conservateurs-les-plus-en-perdition
  3. ↑ https://www.lejdd.fr/politique/lr-le-maire-dorleans-annonce-quitter-les-republicains-car-la-position-du-parti-est-devenue-illisible-133602
  4. ↑ https://www.la-croix.com/France/les-republicains-lr-parti-droite#voirplus
  5. ↑ https://www.appf.europa.eu/appf/en/european-people-s-party/products-details/20201022CPU32631
  6. 1 2 Юрий Сафронов (2015 թ․ մայիսի 26). «Суд разрешил Саркози переименоваться. Партия «Союз за народное движение» получит имя «Республиканцы»» (ռուսերեն). Новая газета. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 8-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  7. 1 2 Алексей Тарханов (2015 թ․ մայիսի 31). «Никола Саркози приватизировал республику. Его партия теперь будет называться «республиканцами»» (ռուսերեն). Коммерсантъ. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 8-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  8. 1 2 3 «Les Républicains» (ֆրանսերեն). Encyclopédie Larousse. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ հոկտեմբերի 17-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  9. ↑ Ludovic Vigogne (2015 թ․ մայիսի 26). «Les Républicains : le nom qui fâche» (ֆրանսերեն). L'Opinion. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 25-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  10. ↑ Christian Léguevaques (2015 թ․ ապրիլի 19). «Nous sommes les républicains» (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ նոյեմբերի 17-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  11. ↑ «L'UMP pourra bien s'appeler Les «Républicains », estime le tribunal des référés de Paris» (ֆրանսերեն). Francetv info. 2015 թ․ մայիսի 26. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  12. ↑ Carl Meeus François Huguenin : «La droite fait-elle main basse sur la République ?»(ֆր.) // Le Figaro Magazine : журнал. — semaine du 22 mai 2015. — С. 163—165.
  13. ↑ «Sur demande des Républicains, les groupes à l'Assemblée perdent leurs sigles» (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ հունիսի 2. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ հոկտեմբերի 1-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  14. ↑ «Groupe Les républicains (LES-REP)» (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ հոկտեմբերի 26-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  15. ↑ Martine Chevalet (2015 թ․ հունիսի 4). «Les nouveaux Républicains agitent l'Assemblée» (ֆրանսերեն). Le Parisien. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 22-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  16. ↑ «L'UMP devient «Les Républicains»» (ֆրանսերեն). France Inter. 2015 թ․ ապրիլի 15. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 24-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  17. ↑ Aurélie Abadie (2015 թ․ ապրիլի 17). ««Les Républicains » : comment Sarkozy veut dépasser la logique de parti» (ֆրանսերեն). Les Échos. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ հունիսի 29-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  18. 1 2 3 Juan Pedro Quiñonero (2015 թ․ մայիսի 31). «Sarkozy apela a las esencias republicanas para reconquistar el poder» (իսպաներեն). ABC. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 24-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  19. ↑ Ingrid Melander (2015 թ․ հունիսի 2). «Hollande and Sarkozy are battling for the French Presidency — but France doesn't want either of them» (անգլերեն). Business Insider. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ հունիսի 14-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  20. ↑ «Valeurs» (ֆրանսերեն). Les Républicains. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  21. ↑ Emmanuel Galiero (2014 թ․ ապրիլի 14). «UMP/Les Républicains : les avantages et les dangers d'un nouveau nom» (ֆրանսերեն). Le Figaro. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ նոյեմբերի 5-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  22. ↑ Alain Auffray (2014 թ․ ապրիլի 14). ««Les Républicains », un hold-up sémantique» (ֆրանսերեն). Libération. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ օգոստոսի 9-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  23. ↑ Laëtitia Béraud (2015 թ․ ապրիլի 14). «L'UMP se dote des statuts du nouveau parti baptisé «Les Républicains »» (ֆրանսերեն). 20 minutes. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ նոյեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  24. 1 2 Pauline Théveniaud (avec Olivier Beaumont) (2015 թ․ մայիսի 30). «Congrès des «Républicains » : «Un jour de renaissance », pour Sarkozy» (ֆրանսերեն). Le Parisien. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 21-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  25. ↑ Olivier Bossut avec AFP (2015 թ․ մայիսի 29). «Au revoir l'«UMP », bonjour «Les Républicains » !» (ֆրանսերեն). Le Parisien. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 21-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  26. ↑ Alexandre Lemarié et Matthieu Goar (2015 թ․ մայիսի 30). «Sarkozy met les Républicains en ordre de bataille pour 2017» (ֆրանսերեն). Le Monde. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ նոյեմբերի 20-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  27. ↑ «Sarkozy n'arrive pas à empêcher la chute des adhésions chez Les Républicains» (ֆրանսերեն). France TV Info. 2015 թ․ սեպտեմբերի 22. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ նոյեմբերի 17-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  28. ↑ «Groupes politiques» (ֆրանսերեն). Assembleee nationale. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 11-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  29. ↑ «Liste des sénateurs par groupes politiques» (ֆրանսերեն). Sénat. Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հոկտեմբերի 17-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 5-ին.
  30. ↑ «Les Républicains (FR)» (անգլերեն). EPP Group in the European Parliament. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ սեպտեմբերի 18-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  31. ↑ Geoffroy Clavel (2015 թ․ դեկտեմբերի 7). «Résultats des élections régionales: l'alliance de la droite et du centre perd le premier tour» (ֆրանսերեն). Le Huffington Post. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 10-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 12-ին.
  32. ↑ «Bretagne». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  33. ↑ «Bourgogne - Franche-Comté». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  34. ↑ «Alsace - Champagne-Ardenne - Lorraine». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  35. ↑ «Pays de la Loire». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  36. ↑ «Île-de-France». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  37. ↑ «Corse». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  38. ↑ «Aquitaine - Limousin - Poitou-Charentes». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  39. ↑ «Languedoc-Roussillon - Midi-Pyrénées». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  40. ↑ «Normandie». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  41. ↑ «Auvergne - Rhône-Alpes». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  42. ↑ «Nord-Pas-de-Calais - Picardie». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  43. ↑ «Provence-Alpes-Côte d'Azur». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  44. ↑ «Centre-Val de Loire». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  45. ↑ «Guadeloupe». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  46. ↑ «Guyane». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  47. ↑ «Martinique». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  48. ↑ «La Réunion». Résultats Élections Régionales 2015 (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2015 թ․ դեկտեմբերի 14. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ դեկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ դեկտեմբերի 14-ին.
  49. ↑ Je partage les valeurs républicaines de la droite et du centre et je m’engage pour l’alternance afin de réussir le redressement de la France.
  50. ↑ «Les règles». Primaires de la droite et du centre (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ սեպտեմբերի 21-ին.
  51. 1 2 «Primaire de la droite : le candidat Fillon déjà gagnant de la présidentielle dans les sondages». linternaute (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հունիսի 6-ին. Վերցված է 2017 թ․ մայիսի 31-ին.
  52. ↑ Clarisse Martin (2016 թ․ դեկտեմբերի 7). «Présidentielle 2017 : Fillon et Le Pen au second tour, selon un sondage». RTL (ֆրանսերեն). Վերցված է 2024 թ․ հոկտեմբերի 21-ին.
  53. ↑ Isabelle Barré, Hervé Liffran et Christophe Nobili. Pour Fillon, Penelope est un bon filon // Le Canard enchaîné. — 2017. — № 5022 (25 հունվարի). — P. 3.
  54. ↑ «Fillon, parrainages pour la présidentielle… suivez l'actualité politique». Le Monde (ֆրանսերեն). 2017 թ․ մարտի 2. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 2-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  55. ↑ «Affaire Penelope Fillon : la popularité de François Fillon en baisse dans les sondages». Europe 1 (ֆրանսերեն). 2017 թ․ հունվարի 27. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մայիսի 20-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  56. ↑ «Le compteur des lâcheurs de Fillon». Libération (ֆրանսերեն). 2016 թ․ մարտի 9. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ մարտի 5-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  57. ↑ «Résultats présidentielle 2017 - France». Le Monde (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ ապրիլի 9-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  58. ↑ Tristan Quinault Maupoil (2017 թ․ ապրիլի 23). «François Fillon reconnaît sa défaite et appelle à voter pour Emmanuel Macron». Le Figaro (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  59. ↑ «Edouard Philippe, le député-maire Les Républicains du Havre, est nommé Premier ministre». Franceinfo (ֆրանսերեն). 2017 թ․ մայիսի 15. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հունիսի 8-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  60. ↑ Nicolas Enault (2017 թ․ մայիսի 18). «NKM, Estrosi, Borloo… Le compteur des femmes et des hommes politiques de droite prêts à suivre Emmanuel Macron». Franceinfo (ֆրանսերեն). Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  61. ↑ «Bruno Le Maire et Gérald Darmanin exclus des Républicains». Midi Libre (ֆրանսերեն). 2017 թ․ մայիսի 17. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 15-ին.
  62. ↑ «Résultat législatives 2017 : les résultats définitifs, le bilan». lintern@ute (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ հունիսի 18-ին. Վերցված է 2017 թ․ հունիսի 19-ին.
  63. ↑ Sébastien Tronche (2017 թ․ հոկտեմբերի 31). «Après des semaines d'imbroglio, LR finit par exclure Edouard Philippe et les Macron-compatibles en 15 minutes chrono» (ֆրանսերեն). Europe 1. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ նոյեմբերի 7-ին. Վերցված է 2017 թ․ նոյեմբերի 9-ին.
  64. ↑ «Elections européennes 2019 : avec 8,5 % des voix, les Républicains s'effondrent» (ֆրանսերեն). Le Monde. 2019 թ․ մայիսի 26. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ օգոստոսի 18-ին. Վերցված է 2019 թ․ օգոստոսի 18-ին.
  65. ↑ «Elections européennes 2019 : Les Républicains dans la tempête, Wauquiez sous pression» (ֆրանսերեն). Le Monde. 2019 թ․ մայիսի 27. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ օգոստոսի 18-ին. Վերցված է 2019 թ․ օգոստոսի 18-ին.
  66. ↑ «Bureau politique» (ֆրանսերեն). Les Républicains. 2015 թ․ մայիսի 10. Արխիվացված է օրիգինալից 2015 թ․ նոյեմբերի 6-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  67. ↑ «Organigramme» (PDF) (ֆրանսերեն). Les Républicains. Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2016 թ․ մարտի 16-ին. Վերցված է 2015 թ․ նոյեմբերի 3-ին.
  68. ↑ «Avec un score supérieur à Sarkozy en 2014, Wauquiez évite les procès en illégitimité» (ֆրանսերեն). Le Monde. 2017 թ․ դեկտեմբերի 11. Արխիվացված օրիգինալից 2017 թ․ դեկտեմբերի 11-ին. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 11-ին.
  69. ↑ Marion Mourgue (2019 թ․ հունիսի 2). «Laurent Wauquiez démissionne de la présidence des Républicains» (ֆրանսերեն). Le Figaro. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունիսի 2-ին. Վերցված է 2019 թ․ հունիսի 3-ին.
  70. ↑ Julie Carriat (2019 թ․ հոկտեմբերի 14). «Christian Jacob élu président des Républicains dès le premier tour» (ֆրանսերեն). Le Monde. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հոկտեմբերի 13-ին. Վերցված է 2019 թ․ հոկտեմբերի 14-ին.
  71. ↑ «Christian Jacob quitte la tête de LR vendredi» (ֆրանսերեն). Le Figaro. 2022 թ․ հունիսի 30. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունիսի 30-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 1-ին.
  72. ↑ Sophie Courageot (2022 թ․ հուլիսի 1). «Les Républicains : la députée du Doubs Annie Genevard prend les rênes par intérim de la présidence du parti» (ֆրանսերեն). France 3. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ դեկտեմբերի 4-ին. Վերցված է 2022 թ․ դեկտեմբերի 4-ին.
  73. ↑ «Eric Ciotti élu président du parti Les Républicains» (ֆրանսերեն). Le Monde. 2022 թ․ դեկտեմբերի 11. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ դեկտեմբերի 15-ին. Վերցված է 2022 թ․ դեկտեմբերի 15-ին.
  74. ↑ Marie-Pierre Bourgeois (2025 թ․ մայիսի 19). «"C'est tout sauf gagné": après sa large victoire, Bruno Retailleau met le cap avec prudence vers 2027» (ֆրանսերեն). BFM TV. Վերցված է 2025 թ․ մայիսի 20-ին.
  75. ↑ Jérémy Chevreuil (2017 թ․ դեկտեմբերի 13). «Laurent Wauquiez donne du galon à la députée du Doubs Annie Genevard» (ֆրանսերեն). France 3. Արխիվացված է օրիգինալից 2017 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 15-ին.
  76. ↑ «Le jeune Aurélien Pradié promu secrétaire général de LR» (ֆրանսերեն). L'Express. 2019 թ․ հոկտեմբերի 23. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ հունիսի 2-ին. Վերցված է 2021 թ․ մայիսի 29-ին.
  77. ↑ Ludovic Vigogne (2023 թ․ հունվարի 18). «LR: Eric Ciotti dévoile son équipe» (ֆրանսերեն). L'Opinion. Արխիվացված օրիգինալից 2023 թ․ ապրիլի 20-ին. Վերցված է 2023 թ․ ապրիլի 20-ին.
Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Հանրապետականներ (Ֆրանսիա)» հոդվածին։