Հայկական առածներ և ասացվածքներ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Հայկական առածներ և ասացվածքներ, Առածները և ասացվածքները ժողովրդական կենդանի խոսակցական բանաձևային ասույթներ են՝ բաղկացած որոշակի թեմա և իմաստ արտահայտող բառերից։ Դրանք ժողովրդի դարավոր կենսափորձից բխող սեղմ ու պատկերավոր, իմաստալից ընդհանրացումներ են սոցիալական կյանքի, բարքերի, կենցաղի վերաբերյալ։ Առածը այլաբանական ստեղծագործություն է, որի բուն իմաստն արտահայտվում է անուղղակի, միջնորդավորված, մինչդեռ ասացվածքն իրականությունն արտահայտում է ուղղակի։

Հայկական առածներ

Աղվեսի վկան իր պոչն է։

Ամեն բանի վերջն է գովելի։

Ամեն մարդ կրակն իր ձվածեղի տակ է քաշում։

Ամեն բարև տվող բարեկամ չէ։

Ամառը որ պառկես հովեր, ձմեռը կսատկեն կովեր։

Ամառվա փուշը, ձմեռվա նուշը։

Այծն այծի համար լավ է, քան մի հոտ ոչխարը։

Անճարը կերել է բանջարը։

Անտեր ոչխարը գայլը կուտի։

Աշխատանքը սև է, հացը՝ սպիտակ։

Աչքե տես, բերնե կարոտ։

Աջով տուր, որ ձախով վերցնես։

Առածն անխոցելի է։

Ասա ով է ընկերդ, ասեմ ով ես դու։

Աստված սարը տեսնում է, ձյունը դնում։

Անտեր ոչխարը գայլը կուտի։

Աշխարհի շինողն ու քանդողը լեզուն է։

Աշխարհն աշխատավորինն է։

Աչքե տես, բերնե կարոտ։

Աշխարհն արոտ, մենք մեջը կարոտ։

Ասաա ով է ըկերդ, ասեմ ով ես դու։

Արագ եմ քայլում, ասում են՝ ծուռ է, կամաց եմ քայլում, աում են՝ կույր է։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբանական տարբերակը վերցված է «Հայկական հարց» հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC BY-SA icon 80x15.png