Հայկական առածներ և ասացվածքներ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Հայկական առածներ և ասացվածքներ, Առածները և ասացվածքները ժողովրդական կենդանի խոսակցական բանաձևային ասույթներ են՝ բաղկացած որոշակի թեմա և իմաստ արտահայտող բառերից։ Դրանք ժողովրդի դարավոր կենսափորձից բխող սեղմ ու պատկերավոր, իմաստալից ընդհանրացումներ են սոցիալական կյանքի, բարքերի, կենցաղի վերաբերյալ։ Առածը այլաբանական ստեղծագործություն է, որի բուն իմաստն արտահայտվում է անուղղակի, միջնորդավորված, մինչդեռ ասացվածքն իրականությունն արտահայտում է ուղղակի։

Հայկական առածներ

Աղվեսի վկան իր պոչն է։

Ամեն բանի վերջն է գովելի։

Ամեն մարդ կրակն իր ձվածեղի տակ է քաշում։

Ամեն բարև տվող բարեկամ չէ։

Ամառը որ պառկես հովեր , ձմեռը կսատկեն կովեր։

Ամառվա փուշը , ձմեռվա նուշը։

Այծն այծի համար լավ է , քան մի հոտ ոչխարը։

Անճարը կերել է բանջարը։

Անտեր որխարը գայլը կուտի։

Աշխատանքը սև է , հացը՝ սպիտակ։

Աչքե տես , բերնե կարոտ։

Աջով տուր , որ ձախով վերցնես։

Առածն անխոցելի է։

Ասա ով է ընկերդ , ասեմ ով ես դու։

Աստված սարը տեսնում է , ձյունը դնում։

Անտեր ոչխարը գայլը կուտի։

Աշխարհի շինողն ու քանդողը լեզուն է։

Աշխարհն աշխատավորինն է։

Աչքե տես , բերնե կարոտ։

Աշխարհն արոտ , մենք մեջը կարոտ։

Ասաա ով է ըկերդ , ասեմ ով ես դու։

Արագ եմ քայլում , ասում են ՝ ծուռ է, կամաց եմ քայլում , աում են ՝ կույր է։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբանական տարբերակը վերցված է «Հայկական հարց» հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png