Կորվին ամրոց

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Coa Illustration Elements Building Castle.svg
Կորվին ամրոց
HunyadCastle.jpg
Տեսակ դղյակ
Տեղագրություն Հունեդոարա[1]
Հասցե Str. Curtea Corvineștilor 1-3, municipiul Hunedoara[1]
Վարչական միավոր Հունեդոարա և Hunedoara County[1]
Երկիր Ռումինիա[2][1]
Կառուցված 1458
Ճարտարապետական ոճ Գոթական ճարտարապետություն
Կայք castelulcorvinilor.ro
Կոորդինատներ: 45°44′57.7608001″ հս․ լ. 22°53′18.078000100002″ ավ. ե. / 45.749378000028° հս․. լ. 22.88835500002777934° ավ. ե. / 45.749378000028; 22.88835500002777934
Կորվին ամրոցը գտնվում է Ռումինիաում
Կորվին ամրոց
Castle of Hunedoara Վիքիպահեստում

Կորվին ամրոց (ռում.՝ Castelul Corvinilor, հունգ.՝ Vajdahunyadi vár), Հունյադի ավատատիրական տան տոհմի բնակատեղի, Տրանսիլվանիայի հարավում՝ ժամանակակից ռումինական Հունեդոարա քաղաքում: Մատվեյ Կորվինի հայրը՝ Յանոշ Հունյադին, այն կառուցել է 15-րդ դարում Զլաշտե գետակի մոտ վեր խոյացած ժայռի վրա:

Ամրաշինական կառույցի առաջին ձեռագիր հիշատակումը պատկանում է 14-րդ դարին: Այն ժամանակ ամրոցն օվալաձև էր, միակ պաշտպանական աշտարակը գտնվում էր հյուսիսային թևում, իսկ հարավային կողմից այն փակում էր քարե պատը: 1409 թվականին մարտական ծառայությունների համար Վայկ Հունյադին՝ Յանոշ Հունյադիի հայրը, ամրոցը և նրան հարակից հողը նվեր է ստանում Հունգարիայի թագավոր Սիգազմունդից:

Յանոշ Հունյադին իրականացրեց վերակառուցման երկու փուլ և ամրոցի ու նրա հարակից հողատարածքի ընդլայնում: Առաջին փուլը 1441-1446 թվականներին էր, և այդ ժամանակ կառուցվեցին յոթ աշտարակներ՝ չորս կլոր և երեք եռանկյուն: Երկրորդ փուլը 1446-1453 թվականներին էր. հենց այդ ժամանակ հիմնեցին մատուռը, կառուցեցին հիմնական դահլիճները և օժանդակ կառույցներով հարավային թևը:

Յանոշի մահից հետո ամրոցն անցավ նրա որդի Մատյաշին (Մատվեյ Կորվինին): Նրա հրամանով հյուսիսային թևում կառուցվեց սյունասրահ (հայտնի «Մատյաշի սյունասրահ» անունով), ավարտին հասցվեց մատուռը և շարունակվեցին ամրոցի զարդարման աշխատանքները: Այդ ժամանակ ամրոցը դարձավ Արևելյան Եվրոպայի համար բացառիկ կառույց, որի տեսքում համատեղված էին ուշ գոթիկայի և վաղ Վերածննդի տարրեր:

Հունյադիները ամրոցին տիրեցին մինչև 1508 թվականը, ինչից հետո կառույցը փոխեց 22 տիրոջ: 17-րդ դարում ամրոցի պատմությունը կապված է Գաբոր (Գաբրիել) Բեթլենի հետ, ում ղեկավարությամբ կատարվեցին այն ժամանակվա պահանջներին համապատասխան ներքին և արտաքին որոշ վերափոխություններ: Հայտնվեց սպիտակ աշտարակը, տեղադրեցին հրետանային հարթակը և կառուցեցին Բեթլենի պալատը, որը դարձավ միջին և ուշ Վերածննդի ոճերի համատեղության օրինակ: Կառուցվեց նաև աշտարակ նոր մուտքի համար:

18-րդ դարում ամրոցն դարձավ Հաբսբուրգների հարստության սեփականությունը, ովքեր այն դարձրեցին պղնձի արդյունահանումը և երկաթյա իրերի պահպանումը կոորդինացնող վարչական կենտրոն (1724-1854):

Մանր փոփոխությունների և աննշան վերակառուցումների շարքից հետո, 1854 թվականին ամրոցում փայտե ճարտարապետական մասերը ոչնչացնող հրդեհ է տեղի ունենում: Վերականգնողական աշխատանքները շարունակվում են մինչև 1868-ից մինչև 1874 թվականները: Դրանց արդյունքում տանիքն ամբողջությամբ փոխվում է կղմինդրյա տանիքով, իսկ Բեթլենի պալատի կողքին կառուցվում է նեոգոթիկայի ոճի ճակատ:

1956-1968 թվականներին անցկացվում է ևս մեկ վերականգնողական աշխատանքների շարք, իսկ 1974 թվականին ամրոցը որպես թանգարան բացվում է այցելուների համար: Զբոսաշրջիկներին ամրոց են բերում հսկայական կամուրջով, նրանց ցուցադրում են ասպետական խնջույքների ընդարձակ դահլիճը և երկու աշտարակները, որոնցից մեկը կրում է վանական Յոհան Կապիստրանի անունը, իսկ երկրորդը՝ «Մի վախեցիր» ռոմանտիկ անունը:

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]