Կլաուս Բարբիե

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Կլաուս Բարբիե
Klaus Barbie.jpg
հոկտեմբերի 25, 1913(1913-10-25)[1][2][3] - սեպտեմբերի 25, 1991(1991-09-25)[2][3] (77 տարեկանում)
Ծննդավայր Բադ Գոդեսբերգ, Բոն, Քյոլնի վարչական շրջան, Հռենոսի պրովինցիա, Պրուսիայի թագավորություն, Գերմանական կայսրություն
Մահվան վայր Լիոն[4]
Քաղաքացիություն Նացիստական Գերմանիա
Զորատեսակ Waffen-SS
Կոչում Hauptsturmführer
Մարտեր/
պատերազմներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Պարգևներ Երկաթե խաչ

Կլաուս Բարբիե (գերմ.՝ Klaus Barbie, հոկտեմբերի 25, 1913(1913-10-25)[1][2][3], Բադ Գոդեսբերգ, Բոն, Քյոլնի վարչական շրջան, Հռենոսի պրովինցիա, Պրուսիայի թագավորություն, Գերմանական կայսրություն - սեպտեմբերի 25, 1991(1991-09-25)[2][3], Լիոն[4]), գերմանացի ռազմական հանցագործ, որը դատապարտվել է 1947 և 1987 թվականներին: Հայտնի է «լիոնյան մսագործ» և «Լիոնի դահիճ» անուններով:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կլաուսը դպրոցն ավարտում է Թրիերում: Դրանից հետո, 1934 թվականին, նա համալրում է ՍՍ-ի շարքերը, որտեղ ծառայելով հասնում է հաուպտշտուրմֆյուրերի աստիճանի, ինչը հավասարազոր էր կապիտանի կոչմանը: 1937 թվականին Բարբիեն մտնում է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության շարքերը: 1941-ից 1942 թվականներին Հաագայում հրեական հարցերի բաժնի անդամ էր: Բելգիայում նրա ղեկավարությամբ կտտանքների են ենթարկում ավստրիացի գրող Ժան Ամերիին: Հարավային Ֆրանսիայում Վիշիի ռեժիմի հաստատումից հետո, 1942 թվականի նոյեմբերին Բարբիեն որպես գեստապոյի տնօրեն ղեկավարում է Լիոնի IV ոստիկանական բաժանմունքը և անվտանգության ծառայությունը:

Մինչև 1944 թվականը Կլաուս Բարբիեն պատասխանատու էր Դիմադրության շարժման մասնակիցների կտտանքների և սպանությունների համար, այդ թվում և Ժան Մուլենի: Բարբիեին է վերագրվում նաև այլ մեղսագրումներ, այդ թվում և Սեն Ժենի Լավալում զանգվածային սպանությունների իրականացումը, «Իզյոյի երեխաների» արտաքսումը, ինչպես նաև զանգվածային գնդակահարություններ Մոնլյուկի բանտում: Նա գործում էր ծայրահեղ դաժանությամբ ու սառնասրտությամբ: Պատերազմի ավարտից հետո Բարբիեն վերադառնում է Գերմանիա:

1945 թվականից հետո[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հանցագործություններ կատարելու համար Կլաուս Բարբիեն 1947 թվականից Ֆրանսիայում հեռակա կերպով դատապարտվել է մահապատժի: Նույն թվականին նա դառնում է ԱՄՆ-ի գաղտնի հակահետախուզության ծառայության գործակալ[5]: Ամերիկացիների օգնությամբ Բարբիեն 1951 թվականին գաղթում է Ամերիկա՝ Բոլիվիա՝ Կլաուս Ալտման անունով, որտեղ Բոլիվիայի քաղաքացիություն է ձեռք բերում: Ըստ որոշ տվյալների, Չե Գևարայի իշխանության տարիներին Բարբիեն հակապարտիզանական կառավարական ուժերում խորհրդատու է եղել[6][7]:

1980-ից 1981 թվականներին եղել է Բոլիվիայի նախագահ Լուիս Գարսիա Մեսայի անվտանգության խորհրդատու: Մեծ դերակատարում է ունեցել նեոֆաշիստական գարսիամեսիզմի տարածման գործում[8][9]:

1952 թվականի նոյեմբերին Բարբիեն Լիոնում, կրկին հեռակա կարգով, դատապարտվում է մահապատժի՝ խաղաղ բնակչության և Յուրայի լեռներում Դիմադրության շարժման մասնակիցների դեմ հանցագործությունների համար: Եվս մեկ դատավարություն կայանում է 1954 թվականին, որտեղ Բարբիեն կրկին մահվան է դատապարտվում Սեն Ժենի Լավալեում և Մոնլյուկի բանտում կատարած սպանությունների համար:

Ֆրանսիացի լրագրող, նացիստների որսորդ Սերժ և Բեատա Կլարսֆելդ ամուսիններին հաջողվում է 1970-ական թվականներին Բոլիվիայում գտնել Բարբիեին:

Բարբիեի դատավարություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1983 թվականին Կլաուս Բարբիեին Բոլիվիան հանձնում է Ֆրանսիային, որտեղ նրան կանգնեցնում են դատարանի առաջ: Դատավարությունը սկսվել է 1987 թվականի մայիսի 11-ին և ամբողջ աշխարհի ուշադրության կենտրոնում է հայտնվում: 1987 թվականի հուլիսի 4-ին Բարբիեն դատապարտվում է մարդկության դեմ հանցագործություն կատարելու համար: Դատարանը նրան ցմահ ազատազրկման է դատապարտում:

Կլաուս Բարբիեն իր մահկանացուն կնքում է 1991 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ֆրանսիական բանտում՝ քաղցկեղից:

Փաստավավերագրական ֆիլմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 2014 - «Բարբիե» գործողություն, պետության գործը / Opération Barbie, une affaire d'États (ռեժիսոր Բերտրան Դելե / Bertrand Delais)

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Memory, the Holocaust, and French Justice. The Bousquet and Touvier Affairs / edited by Richard J. Golsan ; translations by Lucy Golsan and Richard J. Golsan. Hanover: University Press of New England [for] Dartmouth College, 1996. 217 p.
  • Peter Hammerschmidt: Deckname Adler – Klaus Barbie und die westlichen Geheimdienste. S. Fischer, Frankfurt am Main 2014, ISBN 978-3-10-029610-8.
  • Peter Hammerschmidt: Die Tatsache allein, daß V-43 118 SS-Hauptsturmführer war, schließt nicht aus, ihn als Quelle zu verwenden. Der Bundesnachrichtendienst und sein Agent Klaus Barbie. In: Zeitschrift für Geschichtswissenschaft. (ZfG), 59. Jahrgang, 4/2011. Metropol Verlag, Berlin 2011, S. 333–349. peterhammerschmidt.de
  • Walther Fekl: Affaires Barbie / René Bousquet / Paul Touvier / Maurice Papon. In: Bernhard Schmidt, Jürgen Doll, W. F., Siegfried Loewe, Fritz Taubert (Hrsg.): Frankreich-Lexikon. 2. Auflage. Erich Schmidt, Berlin 2005, ISBN 3-503-06184-3, S. 39 ff.
  • Horst J. Andel: Kollaboration und [[Résistance. Der Fall Barbie. Herbig, München 1987, ISBN 3-7766-1508-7. (Ullstein, Berlin 1995, ISBN 3-548-33199-8)
  • Tom Bower: Klaus Barbie. Lyon, Augsburg, La Paz. Karriere eines Gestapo-Chefs. Berlin 1984, ISBN 3-88022-295-9. (Erstausgabe: Klaus Barbie, the Butcher of Lyons. Michael Joseph, London 1984, ISBN 0-7181-2327-1)
  • Richard J. Golsan (Hrsg.): Memory, the Holocaust, and French Justice. The Bousquet and Touvier Affairs. Dartmouth College, University Press of New England.
  • Eberhard Jäckel u. a. (Hrsg.): Enzyklopädie des Holocaust: die Verfolgung und Ermordung der europäischen Juden. Argon, Berlin 1993, ISBN 3-87024-300-7.
  • Erwin Nippert: Der Henker von Lyon. In: Erwin Nippert: Die Maske des Kunsthändlers. Ereignisse, Tatsachen, Zusammenhänge. Militärverlag der DDR, Berlin 1983. (erw. Auflage. 1985, ISBN 3-327-00830-2; S. 75–121) (ursprünglich Illustrierten-Berichte mit Fotos und Dokumenten)
  • Thomas Schnitzler: Klaus Barbie in Trier – auf den Spuren einer NS-Kriegsverbrecherkarriere: mit einem Anhang autobiografischer Dokumente. In: Neues Trierisches Jahrbuch. 45 (2005), S. 101–126.
  • Paul Dreyfus: Die Resistance. Geschichte des französischen Widerstands. Heyne, München 1979, ISBN 3-453-48050-3. (journalistisch; der Autor erzählt, er habe Barbie 1976 in La Paz gesprochen, Inhalt des angeblichen Gesprächs. S. 90–102)

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Encyclopædia Britannica
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 SNAC — 2010.
  4. 4,0 4,1 4,2 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118653121 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  5. Wolfe Robert (19 September 2001)։ «Analysis of the Investigative Records Repository file of Klaus Barbie»։ Interagency Working Group։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2012-06-26-ին։ Վերցված է 1 May 2009 
  6. «Barbie 'boasted of hunting down Che'» (անգլերեն)։ The Guardian։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-08-17-ին։ Վերցված է 2013-08-06 
  7. «Klaus Barbie» (իտալերեն)։ olokaustos.org։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-08-17-ին։ Վերցված է 2013-08-06 
  8. Bolivia. Transition to Democracy Rex A. Hudson and Dennis M. Hanratty, editors. Bolivia: A Country Study. Washington: GPO for the Library of Congress, 1989.
  9. When it rains it pours: Klaus Barbie was behind a coup in Bolivia in 1980

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]