Լևոն Բաշալյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Լևոն Բաշալյան
Լևոն Բաշալյան.jpg
Ծնվել է սեպտեմբերի 241868
Ծննդավայր Սկյութար կամ Ստամբուլ
Վախճանվել է փետրվարի 2, 1943(1943-02-02) (տարիքը 74)
Վախճանի վայր Վիշի
Մասնագիտություն հրապարակախոս
Ազգություն հայ
Քաղաքացիություն Flag of Armenia.svg Հայաստան

Լևոն Բաշալյան (1868, սեպտեմբեր 2, Կոստանդնուպոլիս - 1943, փետրվարի 2, Վիշի, թաղված է Փարիզում), հայ արձակագիր, թարգմանիչ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է Կ. Պոլսում, սովորել Պերպերյան վարժարանում, որն ավարտել է 1886 թվականին և դարձել օգնական խմբագիր «Մասիս» թրաթերթի։ Այնտեղ էլ սկսել է իր գրական-հրապարակախոսական փորձերը։ Հետագայում դարձել է Արփիարյանի խմբագրած «Մասիս» շաբաթաթերթի հիմնական ուժերից մեկը։ Այնտեղ տպագրել է հոդվածներ ռուս գրողների մասին, ինչպես Իվան Տուրգենևի և ուրիշների։ Այս ժամանակվանից էլ սկսել է գրել պատմվածքներ, որոնց նյութը Կ. Պոլսի քաղքենիական կյանքն է։ «Մասիսում» լույս են տեսել նրա «Հմայաթափ», «Դրացուհին», «Այս է եղել» և այլ պատմվածքները։ Հետագայում, երբ 1891 թվականին լույս է տեսնում «Հայրենիք» օրաթերթը, դառնում է նրա խմբագիրներից մեկը, այնտեղ տպագրելով բազմաթիվ հոդվածներ և գեղարվեստական երկեր։ 1895-96-ի կոտորածներից հետո անցել է արտասահման և դարձել 1898-ից Լոնդոնում Արփիար Արփիարյանի խմբագրությամբ լույս տեսնող «Նոր կյանք» պարբերականի օգնական խմբագիրը։ 1901 թվականին եկել է Կովկաս և հաստատվել Բաքվում, որտեղ ծառայել է նավթարդյունաբերական մի ընկերությունում։ Այս շրջանում «Մուրճ» ամսագրի 1901-1902 թվականների համարներում վերատպվել են նրա պատմվածքներից մի քանիսը, ինչպես «Ղալաթիո ռեսթը», «Աղավնիները», «Խաչախճին» և այլն։ 1920 թվականին հեռացել է Բաքվից, այցելել է Կ. Պոլիս, ապա հաստատվել Փարիզում, նորից մղվելով դեպի գրական կյանքը։ պարբերական մամուլում, տարեցույցներում լույս են տեսել նրա մի քանի նոր երկերը։ 1928-1932 թվականներին Փարիզում խմբագրել է «Լա Ֆուայե» պարբերականը ֆրանսերեն լեզվով։

Կյանքի վերջին տարիներին գրել է իր հուշերը «Թրքահպատակի մը արկածները մեծ պատերազմին ատեն» վերնագրով, որը լույս է տեսել 1939 թվականին մամուլում։ 1943 թվականին Փարիզում լույս է տեսել նրա գեղարվեստական ստեղծագործությունների առաջին հատորը՝ գրականագետ Արշակ Չոպանյանի առաջաբանով։ 1945 թվականին նրա ստեղծագործությունները հրատարակվել է նաև Հալեպում, 1965 թվականին՝ Երևանում[1]:

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Գառնիկ Ստեփանյան (1973). Կենսագրական բառարան, հատոր Ա. Երևան: «Հայաստան». էջ էջ 181-182.