Լևոն Աբրահամյան (փիլիսոփա)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լևոն Աբրահամյան (այլ կիրառումներ)
Picto infobox auteur.png
Լևոն Աբրահամյան
Ծնվել էմարտի 11, 1928(1928-03-11) (91 տարեկան) Ախալքալաք, Սամցխե-Ջավախեթի մարզ, Վրաստան
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Armenia.svg Հայաստան
Ազգությունհայ
Մասնագիտությունփիլիսոփա
Հաստատություն(ներ)ՀՀ ԳԱԱ փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի և իրավունքի ինստիտուտ, Երևանի պետական համալսարան և Մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտ
Գործունեության ոլորտփիլիսոփայություն
Ալմա մատերՄոսկվայի պետական համալսարան
Գիտական աստիճանփիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1968) և պրոֆեսոր (1972)
Երեխա(ներ)Արամ Աբրահամյան

Լևոն (Լև[1]) Հարությունի Աբրահամյան (մարտի 11, 1928(1928-03-11), Ախալքալաք, Սամցխե-Ջավախեթի մարզ, Վրաստան), հայ փիլիսոփա, փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1968), պրոֆեսոր (1971

Խմբագիր, հրապարակախոս Արամ Աբրահամյանի հայրն է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է մարտի 11-ին, Ախալքալաքում։ Սովորել է Թիֆլիսի թիվ 43 դպրոցում: 1950 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը։ 1950-1956 թվականներին եղել է Մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի հայկական մասնաճյուղի գիտաշխատող, 1955-1971 թվականներին ընդհատումներով՝ ԵՊՀ փիլիսոփայության ամբիոնի դոցենտ, 1956-1958 թվականներին՝ «Կոմունիստ» թերթի ագիտացիայի և պրոպագանդայի բաժնի վարիչ, 1958-1969 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԱ փիլիսոփայության և իրավունքի սեկտորի գիտաշխատող։

1953 թվականին Մոսկվայի համալսարանում պաշտպանել է թեկնածուական, 1968 թվականին՝ դոկտորական ատենախոսություն: 1955 թվականին նրան շնորհվել է դոցենտի, 1971 թվականին՝ պրոֆեսորի կոչում:

1969-1970 թվականներին աշխատել է ԵՊՀ փիլիսոփայության, իսկ 1970-1976 թվականներին՝ դիալեկտիկական մատերիալիզմի և տրամաբանության ամբիոնում: 1976-1978 թվականներին եղել է ԵրՊԻ փիլիսոփայության ամբիոնի պրոֆեսոր, 1978-1987 թվականներին՝ մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի հայկական մասնաճյուղի տնօրենի տեղակալ, 1987-2008 թվականներին՝ ԵՊՀ դիալեկտիկական մատերիալիզմի և տրամաբանության ամբիոնի պրոֆեսոր: 2008 թվականին անցել է կենսաթոշակի:

Հեղինակ է 67 հոդվածի, 14 մենագրության[1]:

Զբաղվել է դիալեկտիկական մատերիալիզմի իմացության տեսության հարցերով։ Աշխատությունները վերաբերվում են տեսական փիլիսոփայության և փիլիսոփայության պատմության հարցերին[2][3]։

Մեծ ներդրում ունի Իմանուել Կանտի աշխատությունների հայերեն թարգմանության և մեկնաբանման գործում:

Նրա ղեկավարությամբ պաշտպանվել է 4 ատենախոսություն[1]:

Երկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Гносеологические проблемы теории знаков, Е., 1965.
  • Кант и проблема знания, Е., 1979.
  • Главный труд Канта, Е., 1981.
  • Лекции по философии, Е., 1996.
  • Письмо о моралистах прошлого, Е., 2001.
  • О филисофских проблемах знаковой теории языка, Е., 2001.
  • Термины философии И. Канта: Словарь. Тигран Мец, 2003 - Всего страниц: 36.[4]
  • Другой Кант, Полигнозис, М., 2004.
  • Беседы о классической филисофии, Е., 2006.
  • Понять филисофа, Е., 2006.
  • Նամակներ մեծ բարոյախոսների մասին, Ե., 2007:
  • Тетрадь Sigma. Размышления на философские темы, Е., 2008.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 Կենսագրական հանրագիտարան, Ե., ԵՊՀ հրատ., 2009, էջ 53:
  2. Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005 
  3. «Ոչինչ չիմանալով՝ հնարավոր չէ մտածել»
  4. Աբրահամյան Լեւոն Հարությունի (2003)։ Термины философии И. Канта: Словарь (ռուսերեն)։ Тигран Мец։ ISBN 9789994100224 
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png