Լևոն Աբրահամյան (փիլիսոփա)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տես՝ Լևոն Աբրահամյան (այլ կիրառումներ)
Picto infobox auteur.png
Լևոն Աբրահամյան
Ծնվել է մարտի 11, 1928(1928-03-11) (91 տարեկան) Ախալքալաք, Սամցխե-Ջավախեթի մարզ, Վրաստան
Ազգություն հայ
Մասնագիտություն փիլիսոփա
Հաստատություն(ներ) ՀՀ ԳԱԱ փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի և իրավունքի ինստիտուտ և Երևանի պետական համալսարան
Գործունեության ոլորտ փիլիսոփայություն
Ալմա մատեր Մոսկվայի պետական համալսարան
Գիտական աստիճան փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1968) և պրոֆեսոր (1972)
Երեխա(ներ) Արամ Աբրահամյան

Լևոն (Լև[1]) Հարությունի Աբրահամյան (1928, մարտի 11, Ախալքալաք), հայ փիլիսոփա, փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1968), պրոֆեսոր (1971

Խմբագիր, հրապարակախոս Արամ Աբրահամյանի հայրն է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է մարտի 11-ին, Ախալքալաքում։ Սովորել է Թիֆլիսի թիվ 43 դպրոցում: 1950 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը։ 1950-1956 թվականներին եղել է Մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի հայկական մասնաճյուղի գիտաշխատող, 1955-1971 թվականներին ընդհատումներով՝ ԵՊՀ փիլիսոփայության ամբիոնի դոցենտ, 1956-1958 թվականներին՝ «Կոմունիստ» թերթի ագիտացիայի և պրոպագանդայի բաժնի վարիչ, 1958-1969 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԱ փիլիսոփայության և իրավունքի սեկտորի գիտաշխատող։

1953 թվականին Մոսկվայի համալսարանում պաշտպանել է թեկնածուական, 1968 թվականին՝ դոկտորական ատենախոսություն: 1955 թվականին նրան շնորհվել է դոցենտի, 1971 թվականին՝ պրոֆեսորի կոչում:

1969-1970 թվականներին աշխատել է ԵՊՀ փիլիսոփայության, իսկ 1970-1976 թվականներին՝ դիալեկտիկական մատերիալիզմի և տրամաբանության ամբիոնում: 1976-1978 թվականներին եղել է ԵրՊԻ փիլիսոփայության ամբիոնի պրոֆեսոր, 1978-1987 թվականներին՝ մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի հայկական մասնաճյուղի տնօրենի տեղակալ, 1987-2008 թվականներին՝ ԵՊՀ դիալեկտիկական մատերիալիզմի և տրամաբանության ամբիոնի պրոֆեսոր: 2008 թվականին անցել է կենսաթոշակի:

Հեղինակ է 67 հոդվածի, 14 մենագրության[1]:

Զբաղվել է դիալեկտիկական մատերիալիզմի իմացության տեսության հարցերով։ Աշխատությունները վերաբերվում են տեսական փիլիսոփայության և փիլիսոփայության պատմության հարցերին[2][3]։

Մեծ ներդրում ունի Իմանուել Կանտի աշխատությունների հայերեն թարգմանության և մեկնաբանման գործում:

Նրա ղեկավարությամբ պաշտպանվել է 4 ատենախոսություն[1]:

Երկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Гносеологические проблемы теории знаков, Е., 1965.
  • Кант и проблема знания, Е., 1979.
  • Главный труд Канта, Е., 1981.
  • Лекции по философии, Е., 1996.
  • Письмо о моралистах прошлого, Е., 2001.
  • О филисофских проблемах знаковой теории языка, Е., 2001.
  • Другой Кант, Полигнозис, М., 2004.
  • Беседы о классической филисофии, Е., 2006.
  • Понять филисофа, Е., 2006.
  • Նամակներ մեծ բարոյախոսների մասին, Ե., 2007:
  • Тетрадь Sigma. Размышления на философские темы, Е., 2008.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 Կենսագրական հանրագիտարան, Ե., ԵՊՀ հրատ., 2009, էջ 53:
  2. Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005 
  3. «Ոչինչ չիմանալով՝ հնարավոր չէ մտածել»
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png