Լույո Բրենտանո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Լույո Բրենտանո
գերմ.՝ Lujo Brentano
Bundesarchiv Bild 146-1986-107-28A, Ludwig Joseph Brentano.jpg
Ծնվել էդեկտեմբերի 18, 1844(1844-12-18)[1][2][3][4]
Աշաֆենբուրգ, Ստորին Ֆրանկոնիա, Բավարիա[5]
Մահացել էսեպտեմբերի 9, 1931(1931-09-09)[5][2][4] (86 տարեկանում)
Մյունխեն, Վայմարյան Հանրապետություն[6]
ՔաղաքացիությունFlag of Germany.svg Գերմանիա
Մասնագիտությունտնտեսագետ, համալսարանի պրոֆեսոր և փիլիսոփա
Հաստատություն(ներ)Վիեննայի համալսարան, Լյուդվիգ Մաքսիմիլիանի Մյունխենի համալսարան, Լայպցիգի համալսարան, Վրոցլավի համալսարան և Հումբոլդտի համալսարան
ԱնդամակցությունՊետերբուրգի գիտությունների ակադեմիա, ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա, Հունգարիայի գիտությունների ակադեմիա, Լինչեի ազգային ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա, Սաքսոնիայի գիտությունների ակադեմիա, Սաքսոնիայի գիտությունների ակադեմիա և Բավարիական գիտությունների ակադեմիա
Ալմա մատերԳյոթինգենի համալսարան, Լյուդվիգ Մաքսիմիլիանի Մյունխենի համալսարան, Հայդելբերգի համալսարան, Հումբոլդտի համալսարան, Վյուրցբուրգի համալսարան և Վեստֆալյան Վիլգելմի համալսարան
Տիրապետում է լեզուներինգերմաներեն[1]
Գիտական ղեկավարԱդոլֆ Վագներ
Եղել է գիտական ղեկավարEmil Lederer?
ՊարգևներԳիտության և արվեստի Բաբարիական Մաքսիմիլիանի շքանշան
ԿուսակցությունԱզատամտության միություն
ՀայրՔրիստիան Բրենտանո
ՄայրԷմիլիե Բրենտանո
Lujo Brentano Վիքիպահեստում

Լույի Բրենտանո (գերմ.՝ Lujo Brentano, դեկտեմբերի 18, 1844(1844-12-18)[1][2][3][4], Աշաֆենբուրգ, Ստորին Ֆրանկոնիա, Բավարիա[5] - սեպտեմբերի 9, 1931(1931-09-09)[5][2][4], Մյունխեն, Վայմարյան Հանրապետություն[6])՝ գերմանացի տնտեսագետ, բարեգործ, սոցիալիզմի և պատմական դպրոցների ներկայացուցիչ տնտեսագիտության մեջ, համալսարանական պրոֆեսոր մի շարք գերմանական քաղաքներում։ Բանաստեղծ Կլեմենս Բրենտանոյի եղբորորդին, Քրիստիան Բրենտանոյի և Էմիլյա Բրենտանոյի որդին, փիլիսոփա և հոգեբան Ֆրանց Բրենտանոյի փոքր եղբայրը։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սովորել է Աուգսբուրգի և Աշաֆենբուրգի գիմնազիաներում և 1861 թ․ տեղափոխվել Դուբլին, որտեղ մեկ տարի շարունակ լսել է համալսարանական դասախոսություններ, որից հետո իրեն նվիրել է քաղաքական տնտեսության, իրավունքի և պատմության ուսումնասիրություններին Մյունխենում, Հայդելբերգում, Վյուրցբուրգում և Հետինգենում։ Մեկ տարվա ընթացքում դարձել է Բեռլինի վիճակագրական վարժարանի անդամ, որի տնօրենը Էնգելն էր։ Վերջինիս Բրենտանոն ուղեկցել էր գիտական ճանապարհորդության Անգլիա, որտեղ առիթ էր ունեցել ծանոթանալու անգլիացի աշխատավորների դրության և հատկապես արհմիությունների հետ։ Այս ուղևորության արդյունքը դարձավ իր «Die Arbeitergilden der Gegenwart» աշխատությունը։

1871 թ․ Բեռլինի համալսարանում ավագ դոցենտ լինելուց հետո՝ 1872 թ․, նորից ուղևորվել է Անգլիա։ Նույն տարում նա ստացել է առաջարկություն Բրեսլավի համալսարանում զբաղեցնել քաղաքական գիտությունների ամբիոնի բացառիկ պրոֆեսորի պաշտոնը, որտեղ 1873 թ․ ընտրվել է շարքային պրոֆեսոր։

Եղել է Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից-անդամ (1895)[7]։

Համարվում է մի շարք գիտական աշխատությունների հեղինակ՝ «Ժամանակակից սոցիալական կարիքների պատճառերի մասին» (1889), «Գյուղատնտեսական քաղաքականություն» (1897) և այլն։ Բրենտանոն նկարագրել է սոցիալական հավասարակշռության հնարավորությունը կապիտալիզմի օրոք, հանդես է եկել որպես գործարանների օրենսդրությունների և արհմիությունների բարեփոխման կողմնակից, պաշտպանել է մենաշնորհը։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]