Լովիս Կորինտ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Լովիս Կորինտ
գերմ.՝ Lovis Corinth
Lovis Corinth Selbstporträt ohne Kragen.jpg
Ի ծնեգերմ.՝ Franz Heinrich Louis Corinth
Ծնվել էհուլիսի 21, 1858(1858-07-21)[1][2][3][4][5] կամ հուլիսի 21, 1958(1958-07-21)[6]
ԾննդավայրGvardeysk, Ռուսաստան[1]
Վախճանվել էհուլիսի 17, 1925(1925-07-17)[7][2][3][8][4][5]
Մահվան վայրԶանդվորտ, Հյուսիսային Հոլանդիա, Նիդերլանդներ, Նիդերլանդներ[7]
ՔաղաքացիությունFlag of Germany.svg Գերմանիա[9]
ԿրթությունՄյունխենի գեղարվեստի ակադեմիա և Ժյուլիանի ակադեմիա
Մասնագիտություննկարիչ, քանդակագործ, համալսարանի պրոֆեսոր, գծանկարիչ, նկարիչ և վիմագրող
Ոճէքսպրեսիոնիզմ
Ժանրդիմապատկեր
Ուշագրավ աշխատանքներQ1029574?, Carmencita?, Q1196013? և Q22693676?
ՈւսուցիչFranz Defregger? և Լյուդվիգ ֆոն Լյոֆց
ԱշակերտներDavid Friedmann?, Sigfride Bille?, Franz Mohr? և Mina Arndt?[10]
ԱնդամակցությունԲեռլինի սեցեսիոն[11]
ԱմուսինCharlotte Berend-Corinth?
Lovis Corinth Վիքիպահեստում

Լովիս Կորինտ (գերմ.՝ Lovis Corinth, հուլիսի 21, 1858(1858-07-21)[1][2][3][4][5] կամ հուլիսի 21, 1958(1958-07-21)[6], Gvardeysk, Ռուսաստան[1] - հուլիսի 17, 1925(1925-07-17)[7][2][3][8][4][5], Զանդվորտ, Հյուսիսային Հոլանդիա, Նիդերլանդներ, Նիդերլանդներ[7]), գերմանացի նկարիչ: Մաքս Լիբերմանի, Լեսեր Ուրիի և Մաքս Սլեֆոգտի հետ համարվում է գերմանական իմպրեսիոնիզմի ականավոր ներկայացուցիչներից մեկը, չնայած նրա վերջին գործերը իմպրեսիոնիզմի ու էքսպրեսիոնիզմի համադրություն են:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մանկություն և կրթություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լովիս Կորինտը ծնվել է Հենրիխ և Վիլհելմինա Կորինտների ընտանիքում, որոնք ունեին կաշեգործական արհեստանոց և բավական մեծ ֆերմերային տնտեսություն: Նա եղել է ընտանիքի միակ ընդհանուր երեխան և մեծացել է մոր նախկին ամուսնությունից առկա հինգ քույր ու եղբայրների հետ:

1866-1873 թվականներին հաճախել է Քյոնիգսբերգի Կնայպհոֆի գիմնազիան` այնտեղ ապրելով մորաքրոջ տանը: 1870 թվականին ֆրանս-պրուսական պատերազմի սկսվելու հետ մորաքրոջ տունը վերածվում է զինվորների հավաքատեղիի: Երբ 1873 թվականին մահանում է Կորինտի մայրը, նա վերադառնում է տուն, որտեղ էլ ավելի ուշ ձևավորվում է նկարիչ դառնալու ցանկությունը:

Որպեսզի որդին նկարչութուն սովորի, Լովիսի հայրը վաճառել է Տապիաուի իր սեփականությունը և նրա հետ տեղափոխվել Քյոնիգսբերգ: Այստեղ նա ընդունվել է Գեղարվեստի ակադեմիա, ուր նկարչության հիմունքներ ու գեղանկարչութան պատմություն է դասավանդել Օտտո Գյունտերը: Գյունտերի և նրա այլ աշակերտների հետ Կորինտը մեկնել է Բեռլին և Թյուրինգիա, որտեղ եղել է Ալբերտ Բրենդելի արվեստանոցում: Կորնտը կենտրոնացել է դիմանկարի ու բնանկարի վրա:

Մյունխեն, Անտվերպեն, Փարիզ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իր ուսուցիչ Գյունտերի խորհրդով 1880 թվականին Կորինտն ընդունվել է Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիա, որն այն ժամանակ Փարիզի ակադեմիայի հետ գեղանկարչության կենտրոն էր համարվում և մեծ դեր էր խաղում քաղաքի մշակութային կյանքում: Լովիս Կորինտը սկզբում սովորել է Ֆրանց Դեֆրեգերի, ապա Լյուդվիգ Լյոֆցի դասարանում: Կորինտի հետ ակադեմիայում ուսանել են Հանս Օլդեն և Բերնթ Գրյոնվոլդը, որոնց հետ բարեկամական հարաբերությունները Լովիսը պահպանել է նաև ուսումնառությունից հետո: Կորինտը հակվում է նատուրալիստական ուղղությանը, որն այդ ժամանակ փորձում էր հակադրվել դասական պատմական գեղանկարչությանը: Կրթության մեջ մեծ տեղ է գրավել նյու գեղանկարչության ուսանումը: Կորինտի վրա ազդեցություն թողած ևս մեկ մանկավարժ եղել է Վիլհելմ Տրյուբները, որի մահվան առիթով 1920 թվականին Կորինտը մահախոսական է գրել:

1882-1883 թվականներին Կորինտը ծառայել է բանակում, ապա մինչ ուսման վերադառնալը հոր հետ ուղևորություն է կատարել Իտալիա, եղել Գարդա լճի շրջակայքում:

1884 թվականին Կորինտը երեք ամիս անցկացրել է Անտվերպենում ուսանելով: Նույն թվականին նրա «Դավադրություն» նկարը միջազգային հաջողություն է ունեցել. այն Լոնդոնի սալոնում արժանացել է բրոնզե մեդալի: Անտվերպենում Կորինտ Լովիսը ստեղծել է իր ամենահայտնի կտավներից մեկը` «Օթելլո մավրը», որում պատկերված է սևամորթ տղամարդ: Հոկտեմբերին Կորինտն ուղևորվել է Փարիզ և ընդունվել Ժյուլիանի ակադեմիա, որտեղ կնոջ մերկ մարմին նկարելու փորձ է ձեռք բերել: Փարիզում լինելը նկարչին առանձնակի հաջողություն չի բերել, և նա Փարիզից վերեդարձել է մեծամասշտաբ քսան նկարներով` մեծ մասամբ նյու ժանրի: Նշանավոր իմպրեսիոնիստների հետ միաժամանակ Փարիզում լինելը, երբ փարիզյան պատկերասրահներում ցուցադրվում էին այդ ժամանակ արդեն մահացած Գյուստավ Կուրբեի և Էդուարդ Մանեի նկարները, ոչ մի ազդեցություն չի թողել Կորինտի արվեստի վրա: Նա ոգեշնչվել է Էռնեստ Մեյսոնիեի, Վիլհելմ Լայբլի և հատկապես Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժի աշխատանքները:

1886 թվականի ամռանը Կորինտը Հանս Օլդեի հետ ուղևորվել է Բալթիկ ծովի ափ` դիմանկարներ ու բնանկարներ նկարելու: 1887 թվականին նա վերադարձել է Քյոնիգսբերգ և նկարել իր հոր դիմանկարը, սակայն այդ նկարը նույնպես չի գնահատվել Քյոնիգսբերգի ակադեմիայի կողմից:

1887 թվականին Լուիս Կորինտը ձմռանը տեղափոխվել է Բեռլին, որտեղ ծանոթացել է Մաքս Կլինգերի, Վալտեր Լեյստիկովի, Կառլ Շտաուֆեր-Բեռնի հետ: Երևի հենց Բեռլինում էլ Կորինտը ստեղծել է իր առաջին ինքնադիմանկարը: Հաջորդ տարի Կորինտը վերադարձել է Քյոնիգսբերգ` իր ծանր հիվանդ հոր մոտ, և հոր մի քանի դիմանկարներ ստեղծել մինչև նրա մահը 1889 թվականի հունվարի 10-ին:

Մյունխեն, 1891-1900 թվականներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կորինտին նվիրված հուշատախտակ Մյունխենում

1890 թվականին Կորինտի «Պիետա» («Իջեցում խաչից») նկարը, որ ներկայացվել էր Փարիզյան սալոնին, մրցանակ է ստացել: Հաջողությունից հուսադրված` Կորինտը 1891 թվականին որոշում է կրկին տեղափոխվել Մյունխեն: Այստեղ նա հաստատվում է Շվաբինգում: Իր լուսամուտից երևացող տեսարանը նկարիչը պատկերել է նույն թվականի իր շատ նկարներում: Նա հետաքրքվել է այն ժամանակ Մյունխենում ճանաչում վայելող պլեներական արվեստով, երբ նկարիչներն իրենց արվեստանոցները լքում էին` սյուժեներ փնտրելով բաց երկնքի տակ: Պլեներական արվեստը հանրաճանաչ դարձրին Մյունխենի մշակութային կյանքի ականավոր դեմքերը` Առնոլդ Բյոկլինը, Մաքս Կլինգերը և Հանս Թոման: Այդ թվականին Կորինտի գլխավոր ստեղծագործությունը դարձավ խոշորամասշտաբ «Դիոգենեսը»: Սակայն Ապակե պալատում կազմակերպված ցուցահանդեսը չի արդարացրել նկարչի սպասումները, ընդհակառակը, արժանացել է խիստ քննադատության` Կորինտին գցելով իր ուժերի հանդեպ տարակուսանքի մեջ: Իր ընկեր Օտտո Էկմանից նա սովորել է օֆորտի արվեստը, և արդեն 1894 թվականին ստեղծվել է օֆորտների «Տրագիկոմեդիա» շարքը, որտեղ զգալի է մոդեռնի և Մաքս Կլինգերի ազդեցությունը:

«Սպանդանոց», 1893

Սկսած 1892 թվականից` Կորինտը ստեղծել է սպանդանոցի թեմայով նկարների շարք, որը մեծ տպավորություն է թողել քննադատների վրա: Նկարները ստեղծված են ռեալիստական ոճով հրահրող թեմայով: Կորինտը կապված է եղել մյունխենյան արվեստի «հեղափոխականների» հետ, որոնք իրենց աշխատանքները չէին ներկայացնում պաշտոնական Ապակե պալատում և հավաքվում էին մյունխենյան նկարիչների «Ալոտրոպիա» ընկերությունում: 1892 թվականին այդ ընկերությունից առանձնացել է Մյունխենի սեցեսիոնը, որում բացի Կորինտից ընդգրկված էին Մաքս Լիբերմանը, Օտտո Էկմանը, Թոմաս Թեոդոր Հայնեն, Հանս Օլդեն, Հանս Թոման, Վիլհելմ Տրյուբները, Ֆրանց ֆոն Շտուկը և Ֆրից ֆոն Ուդեն: Ցուցահանդեսների հարցը լավացնելու նպատակով Կորինտը Էկմանի, Տրյուբների, Հայնեի, Մաքս Սլեֆոգտի, Կառլ Շտրատմանի, Գերման Օբրիստի և Պետեր Բերենսի հետ 1893 թվականին ցանկացել է հիմնել «Ազատ միավորումը»: Այս առիթով Սեցեսիոնում տարաձայնություններ են առաջացել, որի արդյունքում ընկերությունը չի հիմնվել, իսկ այս գործում ներառված նկարիչները հեռացվել են սեցեսիոնից: Իրենց ցուցահանդեսները նրանք կազմակերպել են Շուլտի պատկերասրահում:

«Խաչից իջեցումը» 1895 թվականին դարձել է Կորինտի առաջին գործը, որն իսկապես վաճառվել է: Նույն թվականին այն ներկայացվել է Ապակե պալատի ցուցահանդեսում և արժանացել ոսկե մեդալի: 1895-1900 թվականներին ցուցահանդեսներում ներկայացվել են Կորինտի այլ գործեր ևս, որոնք, սակայն, հասարակության վրա ազդեցություն չեն թողել: Իր ընկերներից մեկի միջոցով Կորինտը ծանոթացել է մյունխենյան «Կողմնակի իշխանություն» գրական խմբակի անդամների հետ. այնտեղ ընդգրկված էին Մաքս Գալբեն, Էդուարդ ֆոն Կայզերլինգը, Ֆրանկ Վեդեկինդը և Օտտո-Էրիխ Գարտլեբենը: 1896 թվականին Կորինտը դարձել է ներկայումս գոյություն ունեցող «Հավատով ամուրներ» (գերմ.՝ In Treue fest) մասոնական օթյակի հիմնադիրներից մեկը, որի համար 1898 թվականին նկարել է «Օթյակի եղբայրներ» նկարը` այնտեղ պատկերելով օթյակի 12 անդամներին: Հետագա տարիներին Կորինտը ստեղծել է ամենահաջող ու հայտնի նկարների շարքերը: Այսպես, 1896 թվականին նա նկարել է իր հայտնի «Դիմանկար կմախքի հետ» նկարը, 1897 թվականին` «Կախարդներ» և «Սուրբ Անտոնիոսի տառապանքները»: 1900 թվականին նա նկարել է «Սալոմեն», որի հետ մեծ հույսեր է կապել, սակայն մերժվել է Մյունխենի սեցեսիոնի ցուցահանդեսին մասնակցելուց: Փորձելով հաղթահարել անհաջողությունը` Կորինտը որոշել է լքել Մյունխենը և տեղափոխվել Բեռլին: Այնտեղ Լեյստիկովը, ում հետ նա պահպանել էր լավ հարաբերություններ, Մաքս Լիբերմանի և Պաուլ Կասիրերի հետ հիմնել է Բեռլինի սեցեսիոնը: 1900 թվականի հուլիսին «Սալոմեն» հայտնվում է Բեռլինի սեցեսիոնի երկրորդ ցուցահանդեսի ուշադրության կենտրոնում, և ինչպես Կորինտն է նշում, այն դառնում է Բեռլինի «խոշոր մեծությունը»: Բացի «Սալոմեից» այս ցուցահանդեսին ներկայացվել են նաև «Սուսաննան և երկու ծերունիները», «Դրոշմ» նկարները: Լեյստիկովի շներհիվ` Կորինտը ստանում է դիմանկարի իր առաջին պատվերները:

Բեռլինյան շրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1901 թվականի աշնանը Լովիս Կորինտը տեղափոխվել է Բեռլին և դարձել Բեռլինի սեցեսիոնի անդամ: Նույն թվականին նրա «Պերսևս և Անդրոմեդա» նկարը ցուցադրցել է սեցեսիոնի ցուցահանդեսում Վինսենթ վան Գոգի, Վիլհելմ Լայբլի և Առնոլդ Բյոկլինի նկարների կողքին: Լեյստիկովը նրան օգնել է Կլոպշտոկշտրասե (գերմ.՝ Klopstockstraße) արվեստանոցի հարցում, որտեղ 1901 թվականի հոկտեմբերի 14-ին բացվել է գեղարվեստի դպրոց: Նրա առաջին աշակերտուհին դարձել է Էրիխ Լասեն: Դպրոցը շահույթ է բերել, իսկ Կորինտի նկարները մեծ հաջողության են արժանացել:

Արդեն դեկտեմբերին Պաուլ Կասիրերը կազմակերպել է Կորինտի նկարների հատուկ ցուցահանդես, իսկ մեկ տարի անց Կորինտն ընտրվել է սեցեսիոնի կառավարման կազմում: «Բանաստեղծ Պետեր Հիլեի դիմանկարը» Կորինտի այլ աշխատանքների հետ` «Սամուելն անիծում է Սավուղին», «Գրացիաներ» և «Ինքնադիմանկար մոդելի հետ», ցուցադրվել է սեցեսիոնի` 1902 թվականի ցուցահանդեսին: Բացի Կորինտի աշխատանքներից` այս ցուցահանդեսում ներկայացվել են Էդուարդ Մանեի և Էդվարդ Մունկի աշխատանքներից, իսկ Հիլեի դիմանկարը ձեռք է բերել Բրեմենի Կունստհալեն:

1903 թվականի մարտի 26-ին Լովիս Կորինտն ամուսնացել է Շառլոտ Բերենդի հետ, որը վերցրել է կրկնակ ազգանուն` Բերենդ-Կորինտ: Նույն թվականի հոկտեմբերի 13-ին լույս աշխարհ է եկել նրանց որդին` Թոմաս Կորինտը, և ընտանիքը տեղափոխվել է Հենդելշտրասե (գերմ.՝ Händelstraße): Վեց տարի անց` 1909 թվականի հունիսի 13-ին, լույս աշխարհ է եկել նրանց դուստրը` Վիլհելմինան:

1903 թվականի ամենամյա ցուցահանդեսին Կորինտը ներկայացրել է իր «Աղջիկը ցլի հետ» և «Ոդիսևսի պայքարը մուրացկանի հետ» նկարները, 1904 թվականին ստեղծվել են «Տինի Զենդերս» և «Իջեցում դագաղի մեջ» նկարները: Նույն թվականին Կասիրերն իր պատկերասրահում կազմակերպել է Պոլ Սեզանի ցուցահանդեսը, որը Կորինտի վրա մեծ տպավորություն է թողել: 1906 թվականին Կորինտը սկսել է իր գրական առաջին մեծ գործը` «Ինքնակենսագրությունը», որի վրա աշխատել է ընդհուպ իր մահը 1925 թվականին: Նկարչի մահից հետո նրա այրին հրատարակել է այդ գիրքը: Այդ նույն թվականին Կորինտը ստեղծել է մի շարք հայտնի ու տպավորիչ նկարներ` «Իջեցում խաչից», «Զևսի մանկությունը», «Լոգանքից հետո», ինչպես նաև «Ռուդոլֆ Ռիտները Ֆլորիան Գեյերի կերպարում»: 1907 թվականին ստեղծվել են «Սամսոնի գերեվարումը», «Մեծ տառապանքներ», «Ինքնադիմանկար բաժակով», ինչպես նաև մեծ բանավեճերի առիթ հանդիսացած «Պառկած մերկը»:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118522140 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Lovis Corinth
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 SNAC — 2010.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Internet Speculative Fiction Database — 1995.
  6. 6,0 6,1 Library of Congress AuthoritiesLibrary of Congress.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 Коринт Ловис // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  8. 8,0 8,1 8,2 Lovis Corinth — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7, 978-0-19-989991-3
  9. Շվեդիայի Ազգային թանգարանի նկարիչների ցանկ — 2016.
  10. https://teara.govt.nz/en/biographies/3a21/arndt-hermina
  11. https://sammlung.staedelmuseum.de/de/person/berliner-secession