Լիխտենշտայնի լեռներ

Ռետիկոն լեռնաշղթայի ճյուղավորումները զբաղեցնում են Լիխտենշտայնի իշխանության տարածքի ավելի քան կեսը[1]: Լեռնային շրջանների սակավաթիվ բնակչությունը զբաղվել է զբոսաշրջիկների սպասարկմամբ (ամառային և ձմեռային մարզաձևերի երկու հանգստավայր) և գյուղատնտեսությամբ[2]։
Երկրի լեռնային մասում տեղակայված են մի քանի լեռնաշղթաներ և դրանց միջև ընկած հովիտներ (Վալոնա, Վալորշ, Զամինա, Լավենա, Մալբուն)[3]։ Լեռներում եղել են բազմաթիվ առվակներ և մի քանի արագահոս գետեր, առանձնացվել են երեք խոշոր միջլեռնային հովիտներ, որոնք բոլորն էլ պատկանել են Զամինա գետի ջրհավաք ավազանին[4]։
Ֆալկնիս լեռը և երկրի ամենաբարձր գագաթը՝ Գրաուշպիցը (2599 մ), գտնվում են Շվեյցարիայի հետ սահմանին։ Նաֆկոպֆ, Աուգշտենբերգ, Օքսենկոպֆ, Գալինակոպֆ, Գարզելլի և Դրայ Շվեստերն գագաթներով բարձր լեռնաշղթայով անցնում է Ավստրիայի հետ սահմանը։ Իսկ հյուսիսում գտնվող ավելի ցածր

արևելյան լեռնաշղթաները փոխարինվել են բլրապատ նախալեռներով[3]։
Լեռների ստորին լանջերը ծածկվել են ալպյան ծաղիկներով և մշտադալար անտառներով, դրանց գագաթները՝ ձյունով[4]։ Անտառները տարածվում են ծովի մակարդակից 800-ից 1800 մ բարձրության վրա, անտառի սահմանն անցնում է 2000 մետր բարձրությամբ, Լիխտենշտայնի մոտ 30 լեռնագագաթներ գերազանցել են այդ մակարդակը[5][6]։

Լիխտենշտայնի լեռների մի մասը գրականության մեջ հիշատակվում է տարբեր ձևերով: Օրինակ՝ Դրայ-Կապուցիներ տեղանունը (գերմ.՝ Drei Kapuzine, բառացի՝ «Երեք կապուցին») եղել է քիչ հասկանալի[7], իսկ Հինտեր-Գրաուշպիցը հաճախ անվանվել է Շվարցհորն[8]:
Լիխտենշտայնի լեռների ցուցակ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Լիխտենշտայնի 2023 թվականի վիճակագրական տեղեկագրի համաձայն՝ հաշվառվել է 1450-ից 2599 մետր բարձրությամբ 43 լեռ: Ցանկում չեն ներառվել այն լեռները, որոնց գագաթները գտնվում են Լիխտենշտայնի սահմաններից դուրս (նույնիսկ եթե լեռան մի մասը տարածվում է Լիխտենշտայնի տարածքում, ինչպես Ռաուեր-Բերգի կամ Մաուրերբերգի դեպքում), ինչպես նաև ցածրադիր Էշներբերգը:
Ծանոթագրություններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- ↑ Лихтенштейн // Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов. — М. : Большая российская энциклопедия, 2004—2017.
- ↑ P. J. Kindle, F. Allemann Liechtenstein // Encyclopedia of European and Asian Regional Geology / E.M. Moores, Rhodes W. Fairbridge. — Springer Dordrecht, 1997. — P. 504—506. — (Encyclopedia of Earth Science book series (EESS)). — ISBN 978-0-412-74040-4 —
- 1 2 Лихтенштейн // Энциклопедия «Кругосвет».
- 1 2 «Liechtenstein | Map, Tourism, & Royal Family | Britannica». www.britannica.com (անգլերեն). 2026-08-03. Վերցված է 2026-08-11-ին.
- ↑ Statistisches Jahrbuch Liechtensteins 2023 / Karin Knöller, Mario Schädler. — Amt für Statistik, 2023. — P. 39. — 402 p. — ISBN 978-3-9525033-4-8
- ↑ Gunz, K. 1946. Geomorphologische Skizze von Liechtenstein. – Jahrbuch des Historischen Vereins für das Fürstentum Liechtenstein, 46: 23–72.
Broggi, M. F. 2003. Natur und Landschaft Liechtensteins. – In: Waldburger, E., Pavlovic, V. & Lauber, K., Flora des Fürstentumes Liechtenstein in Bildern, p. 9–16. – Bern, Stuttgart, Wien: Haupt Verlag.
Statistisches Jahrbuch Liechtensteins 2018 / Karin Knöller, Mario Schädler. — Amt für Statistik, 2018. — P. 37. — 390 p. — ISBN 978-3-9523518-9-5
Цитируется по работе Josef Hafellner, Pieter P. G. van den Boom Combined lichenological results of two one day trips to Liechtenstein(գերմ.) // Herzogia. — 2018. — Т. 31. — № 2. — С. 931–948. — - ↑ Frick Alexander "Drei Kapuziner"(գերմ.) // Jahrbuch des Historischen Vereins für das Fürstentum Liechtenstein. — 1950. — Т. 50. — С. 131—132. — ISSN 0258-1426.
- ↑ Jahresbericht der Naturforschenden Gesellschaft Graubündens. — 1991. — Vol. 107. — P. 88, 95.