Jump to content

Լեյլա Սլիմանի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Լեյլա Սլիմանի
Ծնվել էհոկտեմբերի 3, 1981(1981-10-03)[1][2][3][…] (45 տարեկան)
ԾննդավայրՌաբաթ, Մարոկկո[1][4]
Մասնագիտությունվիպասան, լրագրող և գրող
Լեզուֆրանսերեն[5]
Քաղաքացիություն Մարոկկո և  Ֆրանսիա
ԿրթությունՓարիզի քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտ[1], ESCP Business School?[1], Ֆլորան դասընթացներ[1], Lycée Descartes? (1999) և Լիցեյ Ֆենելոնա
Ժանրերէսսե
Ուշագրավ աշխատանքներThe Country of Others? և Իդեալական դայակ (վեպ)
ԱշխատավայրJeune Afrique?[1][6]
Պարգևներ
 Leïla Slimani Վիքիպահեստում

Լեյլա Սլիմանի (ֆրանսերեն՝ Leïla Slimani, հոկտեմբերի 3, 1981(1981-10-03)[1][2][3][…], Ռաբաթ, Մարոկկո[1][4]), մարոկկոյական ծագմամբ ֆրանսիացի կին գրող և լրագրող, ինչպես նաև դիվանագետ, որը Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպությունում ներկայացնում է Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնին[13][14]։ 2016 թվականին «Իդեալական դայակ» վեպի համար արժանացել է Գոնկուրյան մրցանակի։

Կենսագրություն և գործունեություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լեյլա Սլիմանիի մայրական տատը` Էնն Դոբը (ի ծնե` Ռյուտշ, ծնված 1921 թվականին), մեծացել է Էլզասում։ 1944 թվականին տատը ծանոթացել է ապագա ամուսնու՝ Ֆրանսիայի ազատագրման ժամանակ ֆրանսիական գաղութային բանակի մարոկկացի գնդապետ Լահդար Դհոբի հետ։ Պատերազմից հետո Էննը հետևել է ամուսնուն և մեկնել Մարոկկոյի Մեկնես քաղաք։ Տատի ինքնակենսագրական վեպը հրատարակվել է 2003 թվականին, նա դարձել է ընտանիքի առաջին գրողը։ Դուստրը` Լեյլայի մայր Բեաթրիս Նաջաթ Դհոբ-Սլիմանին, օտորինոլարինգոլոգ էր (Մարոկկոյում առաջին կին բժիշկներից մեկը)[15], ամուսնացել է ֆրանսիական կրթություն ստացած մարոկկացի տնտեսագետ Օթման Սլիմանիի հետ։ Օթմանը Մարոկկոյում զբաղեցրել է տնտեսական հարցերով պետական քարտուղարի պաշտոնը, այնուհետև եղել է բանկի կառավարիչ, բայց խոշոր ֆինանսական սկանդալից հետո մինչև իր մահը` 2004 թվականը, այդպես էլ չի կարողացել կարգի բերել գործերը։ Բեաթրիսն ու Օթմանն ունեցել են երեք դուստր. Լեյլա Սլիմանին միջնեկն էր։ Նա ծնվել է 1981 թվականի հոկտեմբերի 3-ին, Ռաբաթում և մեծացել ազատական, ֆրանսալեզու ընտանիքում` հաճախելով ֆրանսիական դպրոցներ։

1998 թվականին Լեյլան Ֆրանսիայից Մարոկկո է տեղափոխվել, ավարտել է Փարիզի Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտը և Կոմերցիայի բարձրագույն դպրոցը։ «Jeune Afrique» հրատարակչությունում աշխատել է լրագրող, իսկ 2012 թվականին իրեն լիովին նվիրել է գրականությանը[16]։

Գրական գործունեությունից բացի Լեյլան մի որոշ ժամանակ հաճախել է նաև դերասանական դասընթացների` ծրագրելով դառնալ դերասանուհի։ 2006 թվականին նա նկարահանվել է մարոկկուհի Նարգիզ Նեժարի «Արթնացի՛ր, Մարոկկո» (անգլ.՝ Wake-Up Morocco) ֆիլմում, որի սյուժեի հիմքում ընկած է նախկին ֆուտբոլիստի մասին պատմությունը, որն ապրում էր իր թոռնուհու հետ Կասաբլանկայի մոտ գտնվող կղզյակում և չէր դադարում մտածել այն փողի մասին, որը կարող էր վաստակել վաղուց անցած եզրափակիչ խաղում, եթե գիշերը չանցկացներ մի կնոջ հետ։ Վերջինս, իր հերթին ապրում է նույն կղզյակում և դեռ մտածում է ֆուտբոլիստի մասին...[17]:

2013 թվականին Մարոկկոյում լույս տեսած Դախլա ծոցի մասին փաստավավերագրական գիրքը դարձել է Լեյլա Սլիմանիի անդրանիկ գիրքը[18]։

2015 թվականին Սլիմանիի «Օգրիի այգում» վեպը, որը կանանց կլինիկական սեռական կախվածությունը նկարագրում է որպես դժոխք ընկնել (գրքի մտահղացումը ծնվել է, երբ 2011 թվականին հեղինակը կրծքով կերակրել է իր երեխային` հեռուստատեսությամբ դիտելով Դոմինիկ Ստրոս-Կանի շուրջ սեռական սկանդալի զարգացումը), Մարոկկոյում արժանացել է Մամունիայի մրցանակի[19]։

Լեյլան 2016 թվականի Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիր է` «Իդեալական դայակ» վեպի համար[20], որը մտահղացվել Է 2012 թվականին Նյու Յորքում տեղի ունեցած իրական իրադարձությունների ազդեցության տակ[21]։ Վեպը լավ է ընդունվել քննադատների կողմից և արագ դարձել է բեսթսելլեր. երեք ամսվա ընթացքում տպագրվել է ավելի քան 76 000 օրինակ (այսինքն՝ դեռ մրցանակի շնորհումից առաջ)։ Հետագայում «Իդեալական դայակը» դարձել է Ֆրանսիայի` 2016 թվականի ամենակարդացվող գիրքը։ Մինչև 2017 թվականի վերջը Ֆրանսիայում վաճառվել է վեպի մոտ 600 000 օրինակ[22][23]։ 2019 թվականին վեպն էկրանավորվել է։ Համանուն նախագծի ռեժիսորը Լյուսի Բոռլետոն է, Միրիամի դերը խաղացել է դերասանուհի Լեյլա Բեխտին, Փոլի դերը` Անտուան Ռեյնարտցը, Լուիզայի դերը` Կարին Վիարը։

Անձնական կյանք

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լեյլան փարիզցի բանկիր իր ամուսնու հետ ծանոթացել է 2005 թվականին։ Հարսանիքը տեղի է ունեցել 2008 թվականի ապրիլի 24-ին։ 2011 թվականին ծնվել է նրանց որդին, 2017 թվականին՝ դուստրը։

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 http://next.liberation.fr/livres/2014/09/29/leila-slimani-madame-bovary-x_1111174
  2. 1 2 FemBio տվյալների շտեմարան (գերմ.)
  3. 1 2 BD Gest' (ֆր.)
  4. 1 2 Store norske leksikon(նորվ.) — 1978. — ISSN 2464-1480
  5. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #1058990217 // Gemeinsame Normdatei (գերմ.) — 2012—2016.
  6. ↑ http://www.libe.ma/Leila-Slimani-en-lice-pour-le-Prix-Goncourt_a78521.html
  7. ↑ http://www.culture.gouv.fr/Nous-connaitre/Organisation/Conseil-de-l-Ordre-des-Arts-et-des-Lettres/Arretes-de-Nominations-dans-l-ordre-des-Arts-et-des-Lettres/Nomination-dans-l-ordre-des-Arts-et-des-Lettres-hiver-2017
  8. ↑ http://www.lexpress.fr/culture/livre/le-prix-goncourt-attribue-a-leila-slimani-pour-chanson-douce_1846902.html
  9. ↑ http://2018.outdor.fr/edition-2017/
  10. ↑ https://www.ccma.cat/324/les-llibreries-premien-francesc-seres-i-leila-slimani-amb-el-premi-llibreter/noticia/3108648/
  11. ↑ https://www.sudouest.fr/pyrenees-atlantiques/bayonne/biarritz-le-jury-du-boncourt-a-decerne-son-prix-3767611.php
  12. ↑ https://www.elle.fr/Loisirs/Livres/Prix-litteraire-des-lectrices/Grand-Prix-des-Lyceennes-2017-les-photos-de-la-ceremonie-3492860
  13. ↑ «Macron nomme l'écrivaine Leïla Slimani représentante pour la francophonie». Le Huffington Post (ֆրանսերեն). 2017 թ․ նոյեմբերի 6. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 8-ին.
  14. ↑ «Leïla Slimani». Institut français (անգլերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2019-11-08-ին. Վերցված է 2019 թ․ նոյեմբերի 8-ին.
  15. ↑ Siegfried Forster (2016 թ․ նոյեմբերի 3). «Goncourt: Leïla Slimani, une lauréate au profil atypique» (ֆրանսերեն). RFI. Վերցված է 2017 թ․ նոյեմբերի 29-ին.
  16. ↑ Françoise Dargent (2017 թ․ մարտի 23). «Leïla Slimani: «Les auteurs marocains font entendre leur voix à Livre Paris»» (ֆրանսերեն). Le Figaro. Վերցված է 2017 թ․ նոյեմբերի 29-ին.
  17. ↑ «Wake-Up Morocco» (ֆրանսերեն). Africine. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 2-ին.
  18. ↑ Sanaa EDDAÏF (2013 թ․ նոյեմբերի 12). «Un beau livre consacré à la baie de Dakhla» (ֆրանսերեն). l'Economiste. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 2-ին.
  19. ↑ «Dark novel on female sex addiction wins prize in Morocco» (անգլերեն). France-24. 2015 թ․ սեպտեմբերի 29. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 2-ին.
  20. ↑ Stéphanie Dupays (2016 թ․ նոյեմբերի 4). «Le prix Goncourt est décerné à Leïla Slimani» (ֆրանսերեն). Le Monde. Վերցված է 2017 թ․ նոյեմբերի 29-ին.
  21. ↑ «Leïla Slimani : rencontre avec la romancière de l'ultramoderne solitude des femmes» (ֆրանսերեն). Elle. 2016 թ․ օգոստոսի 27. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 2-ին.
  22. ↑ Collins, Lauren (2018 թ․ հունվարի 1). «The Killer-Nanny Novel That Conquered France». The New Yorker. Վերցված է 2017 թ․ դեկտեմբերի 25-ին.
  23. ↑ El Masaiti, Amira (2017 թ․ փետրվարի 2). «Leïla Slimani's Chanson Douce Is Most Read of 2016 in France». Morocco World News. Վերցված է 2018 թ․ ապրիլի 3-ին.
  24. ↑ Բառացի թարգմանության հնարավոր տարբերակներ են` «Քաղցր երգ», «Սիրելի երգ», «Քնքուշ երգ» և այլն։

Արտաքին հղումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Լեյլա Սլիմանի» հոդվածին։