Ինքնիրացում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Ինքնիրացում, անձի կարողության իրականացում:

Արիստոտելը գրում էր, որ երջանկությունը հասանելի է սեփական պոտենցիալ կարողությունների իրականացման միջոցով[1]:

Ինքնիրացման պրոբլեմատիկան ակտիվորեն ուսումնասիրել է ամերիկացի հոգեբան Ա. Մասլոուն[2]:

Մասլոուն գտնում էր, որ ինքնիրացման պահանջմունքը ըստ «բուրգի պահանջմունքների» հերթականության մարդու պահանջմունքներից ամենավերջինն է: Ավելի ցածր պահանջմունքների բավարարումից, արդիական են դառնում ավելի բարձր մակարդակի պահանջմունքները, բայց դա չի նշանակում, որ նախորդ պահանջմունքների տեղը զբաղեցնում են նոր պահանջմունքները:

Ինչպես նաև պահանջմունքները չեն գտնվում անխախտելի հաջորդականության մեջ և չունեն ֆիքսված դիրքեր, ինչպես դա ցուցադրվում է «պահանջմունքների բուրգի» վրա: Այսպիսի օրինաչափությունը ունի ավելի կայուն դիրք, բայց նաև տարբեր մարդկանց մոտ պահանջմունքների փոխադարձ դասավորվածությունը կարող է տարափոխվել:

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Абрахам Маслоу. Мотивация и личность = Motivation and Personality / Пер. А. М. Татлыбаевой. — СПб.: Евразия, 1999. — 478 с. — 4000 экз. — ISBN 5-80710016-6.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]