Ինյացիո Լա Ռուսա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Ինյացիո Լա Ռուսա (Ինյացիո Բենիտո Մարիա Լա Ռուսա; երբեմն սխալ Իգնացիո; իտալ.՝ Ignazio Benito Maria La Russa; հուլիսի 18, 1947(1947-07-18), Պատերնո, Կատանիա, Սիցիլիա, Իտալիա) —իտալացի քաղաքական գործիչ, պաշտպանության նախարար Սիլվիո Բեռլուսկոնիի կառավարությունում (2008-2011)։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երբ Լա Ռուսեն 13 տարեկան էր, ընտանիքը տեղափոխվեց Միլան։ Ինյացիոն ավարտել է Պավիայի համալսարանը, որոշ ժամանակ աշխատել է Իտալիայի Վճռաբեկ դատարանում։ Դեռ ուսանողական տարիներին մասնակցել է երիտասարդական ծայրահեղ աջ կազմակերպությունների, իսկ ավելի ուշ միացել նեոֆաշիստական իտալական Սոցիալական շարժմանը։ 1985 թվականին ընտրվել է Լոմբարդիայի մարզային խորհրդի, իսկ 1992 թվականին՝ Իտալիայի պատգամավորների պալատի (այդ ժամանակից ի վեր մշտապես վերընտրվել է) և Սենատի անդամ միաժամանակ։ 1994 թվականին դարձել է պատգամավորների պալատի փոխնախագահ։ Իտալական Սոցիալական շարժման փլուզումից և ավելի չափավոր ազգային դաշինքի ստեղծումից հետո Լա Ռուսան դարձավ նոր կուսակցության փոխնախագահ։ Ազգային դաշինքում Լա Ռուսան և Մաուրիցիո Գասպարին ղեկավարում էին չափավոր խմբակցություն։ 2001-2003 և 2004-2008 թվականներին Լա Ռուսան եղել է պատգամավորների պալատի Ազգային դաշինքի խմբակցության նախագահը, իսկ 2008 թվականից մինչև Ազատության ժողովրդի հետ միավորվելը եղել է կուսակցության ղեկավարի պաշտոնակատար։

2008 թվականի արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից և աջ կենտրոնամետ կառավարության ձևավորումից հետո Լա Ռուսան դարձավ Իտալիայի պաշտպանության նախարար։ Լա Ռուսան նաև իշխող «Ազատության ժողովուրդ» կուսակցության երեք համակարգողներից մեկն է։

2009 թվականին Լա Ռուսան թույլատրեց ավելացնել ԱԹՍ-ների և ուղղաթիռների քանակը Աֆղանստանում հետախուզական գործողությունների համար[1]։ 2009 թվականի հունվարին հայտարարվել էր Իտալիայի Սիգոնելլա շրջանում ՆԱՏՕ-ի նոր ռազմաօդային բազայի տեղակայման մասին[2]։ Ֆարնբորո-2010 ավիասալոնում Լա Ռուսան հայտարարել է Eurofighter Typhoon բազմաթիրախային կործանիչների գնումների 25 միավորով կրճատման մասին՝ կապված պետական ծախսերի կրճատման ծրագրի հետ[3]։ 2010 թվականի հունիսին Լա Ռուսան հայտարարել էր 2011-13 թվականների ընթացքում Աֆղանստանից զորքերը դուրս բերելու Իտալիայի մտադրության մասին[4]։ Սակայն ավելի ուշ Լա Ռուսան հայտարարել Է Աֆղանստանում ռազմական կոնտինգենտի ավելացման մասին՝ մինչև 2010 թվականի վերջը 3150-ից մինչև 4000 մարդ՝ պահպանելով զորքերի դուրսբերման ժամկետները[5]։

2012 թվականին Լա Ռուսոն ընդգրկվել է Իտալիայի եղբայրներ կուսակցության հիմնադիրների թվում[6]։

2022 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ընտրվել է նոր 19-րդ գումարման Սենատի նախագահ՝ ստանալով 200 ձայնից 116-ը (ընդ որում՝ «Առաջ, Իտալիա» կուսակցությունից սենատորների մի մասը քվեարկությանը չի մասնակցել, և Լա Ռուսան կարող էր նման արդյունքի հասնել միայն ձախ կենտրոնամետ ընդդիմության աջակցությամբ)[7]։

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լա Ռուսան ամուսնացած է Լաուրա Դե Չիկոյի հետ, ունի երեք երեխա՝ Ջերոնիմո (առաջին կնոջից՝ Մարիկա Կատտարելիից), ինչպես նաև Լորենցո Կոկիս (Lorenzo Cochis) և Լեոնարդո ապակե (Leonardo Apache)[8]։

Ֆուտբոլ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ինյացիո Լա Ռուսան Միլանի «Ինտեր» ֆուտբոլային ակումբի երկրպագու է[9]։ Մի անգամ Լա Ռուսան նույնիսկ սկանդալի զոհ է դարձել՝ հայտնվելով Թուրինի «Յուվենտուսի» հասցեին վիրավորանքներ պարունակող շարֆի հետևում։ Միջադեպը սուր քննադատության է արժանացել հանրության կողմից։ Պաշտոնապես Լա Ռուսան ներողություն է խնդրել՝ նշելով, որ դա ոչ այլ ինչ է, քան պատահականություն, և որ նույնիսկ իր ընտանիքում շատ մարդիկ են աջակցում «Յուվենտուսին»[10]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. "Итальянским военным пообещали вертолеты и беспилотники". Lenta.ru. 2009 թ․ հուլիսի 22. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 10-ին. Retrieved 2020 թ․ մայիսի 2.
  2. "Новая военная база НАТО будет размещена на острове Сигонелла". ՌԻԱ Նովոստի. 2009 թ․ հունվարի 20. Արխիվացված է the original 2009 թ․ հունվարի 23-ին. Retrieved 2010 թ․ օգոստոսի 1.ՌԻԱ Նովոստի указывают, что Сигонелла — не действующая база на Сицилии, а остров
  3. "Италия намерена отказаться от дальнейшей закупки истребителей EF-2000 «Тайфун»". armstrade.org. 2010 թ․ հուլիսի 22. Արխիվացված է the original 2016 թ․ մարտի 4-ին. Retrieved 2020 թ․ մայիսի 2.
  4. "Италия выведет войска из Афганистана до конца 2013 года - Минобороны". ՌԻԱ Նովոստի. 2010 թ․ հունիսի 15. Արխիվացված է the original 2010 թ․ հունիսի 18-ին. Retrieved 2010 թ․ օգոստոսի 1.
  5. "Минобороны Италии: Рим выполнит обязательства в Афганистане". Взгляд. 2010 թ․ հուլիսի 29.(չաշխատող հղում)
  6. Fabrizio De Feo (2012 թ․ դեկտեմբերի 22). "Parte la sfida della destra Pdl «Fratelli d'Italia» punta al 7%" (in իտալերեն). il Giornale. Արխիվացված է the original 2015 թ․ փետրվարի 8-ին. Retrieved 2015 թ․ փետրվարի 8. {{cite web}}: Unknown parameter |deadlink= ignored (|url-status= suggested) (help)
  7. "La Russa eletto al Senato: "Sarò il presidente di tutti, lo giuro". Quasi tutta Forza Italia non lo vota, Berlusconi si fa scappare un insulto. Sul risultato del voto Renzi allontana i sospetti: "Se fossimo stati noi lo rivendicherei". Camera: scendono le quotazioni di Molinari" (in իտալերեն). la Stampa. 2022 թ․ հոկտեմբերի 13. Արխիվացված է the original 2022 թ․ հոկտեմբերի 13-ին. Retrieved 2022 թ․ հոկտեմբերի 13. {{cite web}}: Unknown parameter |deadlink= ignored (|url-status= suggested) (help)
  8. Giorgio Dell’Arti (2014 թ․ ապրիլի 29). "Ignazio La Russa". Cinquantamila Giorni (in իտալերեն). Corriere della Sera. Արխիվացված է the original 2015 թ․ հունվարի 21-ին. Retrieved 2015 թ․ փետրվարի 8. {{cite web}}: Unknown parameter |deadlink= ignored (|url-status= suggested) (help)
  9. "La Russa: «Leonardo allenatore, ottima scelta!»". Արխիվացված է the original 2011 թ․ հունվարի 2-ին. Retrieved 2010 թ․ դեկտեմբերի 31. {{cite web}}: Unknown parameter |deadlink= ignored (|url-status= suggested) (help)
  10. "Ла Русса извинился перед болельщиками «Ювентуса» - ForzaJuve.ru". Արխիվացված է the original 2015 թ․ փետրվարի 8-ին. Retrieved 2013 թ․ փետրվարի 8. {{cite web}}: Unknown parameter |deadlink= ignored (|url-status= suggested) (help)