Ժոզեֆ Բեդիե

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ժոզեֆ Բեդիե
Joseph Bédier
Joseph Bedier portrait.jpg
Ծնվել էհունվարի 28, 1864(1864-01-28)[1][2][3][…]
Փարիզի 6-րդ շրջան, Փարիզ
Մահացել էօգոստոսի 29, 1938(1938-08-29)[4][2][3][…] (74 տարեկան)
Լե Քրան Սյեր
ՔաղաքացիությունFlag of France (1794–1815, 1830–1958).svg Ֆրանսիա
Մասնագիտությունպրոֆեսոր, գրական քննադատ, բանասեր և վիպասան
Հաստատություն(ներ)Կոլեժ դե Ֆրանս, Ֆրիբուրգի համալսարան, Ստորին Նորմանդիայի համալսարան և Սորբոն
Գործունեության ոլորտգրականագիտություն և Ռոմանիստիկա
Պաշտոն(ներ)նախագահ, ադմինիստրատոր և seat 31 of the Académie française?
ԱնդամակցությունՖրանսիական ակադեմիա, Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա և ԱՄՆ միջնադարի պատմության ակադեմիա
Ալմա մատերԲարձրագույն նորմալ դպրոց և Լյուդովիկոս Մեծի լիցեյ
Տիրապետում է լեզուներինֆրանսերեն[4], գերմաներեն, իտալերեն, իսպաներեն և պորտուգալերեն
Գիտական ղեկավարGaston Paris?
ՊարգևներՊատվո լեգեոնի Մեծ խաչի ասպետ Grand Prix Gobert? Ակադեմիական ոսկե դափնի Գրոնինգենի համալսարանի պատվավոր դոկտոր Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամ Marcelin Guérin Prize? Jean Reynaud Prize? և Saintour Prize?
Երեխա(ներ)Ժան Բեդիե
ՀայրԱդոլֆ Բեդիե
Joseph Bédier Վիքիպահեստում

Ժոզեֆ Բեդիե (ֆր.՝ Joseph Bédier, հունվարի 28, 1864(1864-01-28)[1][2][3][…], Փարիզի 6-րդ շրջան, Փարիզ - օգոստոսի 29, 1938(1938-08-29)[4][2][3][…], Լե Քրան Սյեր), ֆրանսիացի բանասեր-միջնադարագետ։

Հեղինակել է «Էպիկական ասքեր» (1908-1913) հիմնարար աշխատությունը, որտեղ էպոսը կրոնական լեգենդների գեղարվեստական մշակում է համարել։ Ուսումնասիրել է ասպետական վեպը, վերաշարադրել «Տրիստան և Իզոլդա» սիրավեպը[5]։

Ժոզեֆ Բեդիեն հայերեն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Base Léonore (ֆր.)ministère de la Culture.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Encyclopædia Britannica
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Internet Speculative Fiction Database — 1995.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  5. Ռընե Ուելլեք, Օսթին Ուորրեն (2008)։ Գրականության տեսություն։ Երևան: Սարգիս Խաչենց։ էջ էջ 475