Ժան-Լուի Բարո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ժան-Լուի Բարո
ֆր.՝ Jean-Louis Barrault
Դիմանկար
Ծնվել էսեպտեմբերի 8, 1910(1910-09-08)[1][2][3][…]
ԾննդավայրԼե Վեզինե
Մահացել էհունվարի 22, 1994(1994-01-22)[1][2][3][…] (83 տարեկան)
Մահվան վայրՓարիզ[4]
ԳերեզմանՊասի գերեզմանատուն
ՔաղաքացիությունFlag of France.svg Ֆրանսիա
Մայրենի լեզուֆրանսերեն
ԿրթությունՇապտալ
Մասնագիտությունդերասան, թատերական ռեժիսոր, միմոս, կինոռեժիսոր, թատրոնի դերասան, կինոդերասան, սցենարիստ, գրող և ռեժիսոր
ԱմուսինMadeleine Renaud?
Զբաղեցրած պաշտոններSociétaire of the Comédie-Française?
ԱնդամությունԲավարիայի գեղարվեստի ակադեմիա և Եվրոպական ազատությունների համար մտավորականների կոմիտե[5]
Jean-Louis Barrault Վիքիպահեստում

Ժան-Լուի Բարո (ֆր.՝ Jean-Louis Barrault, սեպտեմբերի 8, 1910(1910-09-08)[1][2][3][…], Լե Վեզինե - հունվարի 22, 1994(1994-01-22)[1][2][3][…], Փարիզ[4]), ֆրանսիացի ականավոր դերասան և ռեժիսոր։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավարտել է Փարիզի հեղինակավոր Շապտալ վարժարանը։ Սովորել է Շ. Դյուլենի մոտ, 1933-1935 թվականներին խաղացել վերջինիս թատերախմբում, հետագայում բեմադրել է մի շարք թատերգություններ Դյուլենի թատրոնում։ Հիմնականում բեմադրել է Ժյուլ Լաֆորգի, Ուիլյամ Ֆոլքների, Կնուտ Համսունի թատերգությունները (վերջինս՝ Ռոժե Բլենի հետ)։ Մի ժամանակ տարված է եղել միմոսական արվեստով։ 1940-1946 թվականին Կոմեդի ֆրանսեզում՝ ֆրանսիական կատակերգական թատրոնում, բեմադրել է Ժան Ռասինի ստեղծագործությունները, Պոլ Լուի Շառլ Մարի Կլոդելի «Ատլասե կոշիկ»-ը։ 1945 թվականին մեծ հաջողությամբ խաղացել է Բատիստ Դեբյուրոյի դերը Մարսել Կառնեի «Երեխաները դրախտում» ֆիլմում (ըստ Ժակ Պրևերի սցենարի)։

1946 թվականին հիմնադրել է «Ռենո-Բարո» թատերական ընկերությունը կնոջ՝ դերասանուհի Մադլեն Ռենոյի (1900-1994) հետ, 1953 թվականից թողարկվել են ընկերության տետրերը։ Ներկայացումները բեմադրվել են «Մարինյի» թատրոնի շենքում։

1959 թվականին Մշակույթի նախարարի առաջարկով Անդրե Մալրոն գլխավորել է մայրաքաղաքային «Օդեոն» թատրոնը։

Թատրոնի բեմում դասական խաղացանկի (Ուիլյամ Շեքսպիր, Ռասին) պիեսներն էին լինում և ժամանակակից մի շարք  ստեղծագործություններ՝ Սեմյուել Բեքետի, Ժան Ժենեի, Մարգերիտ Դյուրասի դրամաները։

1968 թվականի մայիսին Բարոն թատրոն է բացել խռոված ուսանողների համար, որոնք այնտեղ էին եղել մեկ ամիս շարունակ։ Անդրե Մալրոյի ճնշման տակ նա ստիպված էր լքել տնօրենի պաշտոնը և թատերախմբի հետ թողնել Օդեոնը։ Ստեղծել է Դ'Օրսե սեփական թատրոնը (ֆր.՝ Le théâtre du Rond-Point), որտեղ բեմադրել է բնօրինակ կոմպոզիցիաներ՝ Ֆրանսուա Ռաբլեի, Վոլտերի, Ֆրիդրիխ Նիցշեի, Ալֆրեդ Ժարիի ստեղծագործությունների հիման վրա։

Հարազատներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նրա զարմուհին՝ կինոդերասան Մարի-Կրիստին Բարոն՝ ռեժիսոր Ռոժե Վադիմի կինը՝ 1990-2000 թվականներին, խաղացել է Ֆոլկեր Շլյոնդորֆի, Վուդի Ալլենի, Անջեյ Վայդայի, Էրիկ Ռոմերի և այլոց հետ։

Ստեղծագործական մեթոդ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Տոտալ թատրոն»-ի հետևորդ Բարոն ինքն իրեն ֆրանսիացի հայտնի դրամատուրգ, պոետ և դերասան Անտոնեն Արտոյի աշակերտ էր համարում։

Հատընտիր թատերական բեմադրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1946 թվական-«Les Fausses Confidences» Պիեռ Կառլե դե Շամբլեն դե Մարիվո
  • 1946 թվական-«Համլետ (ողբերգություն)», (Շեքսպիրի Hamlet-ը)
  • 1947 թվական-«L’Ours», հեղինակ՝ Անտոն Չեխով
  • 1947 թվական-«Amphitryon», հեղինակ՝ Մոլիեր
  • 1947 թվական-«Le Procès», հեղինակ՝ Ֆրանց Կաֆկա, տեքստը՝ Անդրե Ժիդի և Ժան-Լուի Բարոյի
  • 1948 թվական-«L’Etat de siege», հեղինակ՝ Ալբեր Կամյու
  • 1948 թվական-«Occupe-toi d’Amélie», հեղինակ՝ Ժորժ Ֆեյդո
  • 1949 թվական-«Les Fourberies de Scapin», հեղինակ՝ Մոլիեր
  • 1950 թվական-«Marlborough s’en va-t-en guerre», հեղինակ՝ Մարսել Աշար
  • 1950 թվական-«Le Répétition ou L’Amour puni», հեղինակ՝ Ժան Անույ
  • 1950 թվական-«Les Mains sales», հեղինակ՝ Ժան Պոլ Սարտր
  • 1951 թվական-«On ne badine pas avec l’Amour», հեղինակ՝ Ալֆրեդ դը Մյուսե
  • 1951 թվական-«Bacchus», հեղինակ՝ Ժան Կոկտո
  • 1953 թվական-«Christophe Colomb», հեղինակ՝ Կլոդել
  • 1953 թվական-«Pour Lucrèce», հեղինակ՝ Ժիրոդ
  • 1954 թվական-«Le Misanthrope», հեղինակ՝ Մոլիեր
  • 1954 թվական-«Le Cerisale», հեղինակ՝ Անտոն Չեխով
  • 1955 թվական-«L’Orestie», հեղինակ՝ Էսքիլես
  • 1955 թվական-«Bérénice», հեղինակ՝ Ռասին
  • 1955 թվական-«Intermezzo», հեղինակ՝ Ժիրոդ
  • 1955 թվական-«Volpone», հեղինակ՝ Բենջամին Ջոնսոն, տեքստը՝ Ժյուլ Ռոմենի և Ստեֆան Ցվայգ
  • 1958 թվական-«Le Soulier de satin», հեղինակ՝ Կլոդել

Ներկայացումներ-մնջախաղներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կինոմատոգրաֆիա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1942 թվական-«Ֆանտաստիկ սիմֆոնիա» (La symphonie fantastique)
  • 1945 թվական-Երեխաները դրախտում (Les Enfants du paradis)
  • 1948 թվական-Մարդկանց մարդը (D’homme à hommes)
  • 1950 թվական-Կարուսել (La Ronde)
  • 1959 թվական-Կարմելիտոկ երկխոսություն (Le Dialogue des Carmélites)
  • 1961 թվական-Բուրգունդյան բակի գաղտնիքները (Le Miracle des loups)

Խաղացել է այնպիսի ֆիլմերում, որոնց ռեժիսորներն են

Տեքստեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Réflexions sur le théâtre». Paris: J. Vautrain, 1949 թվական
  • «Je suis homme de théâtre». Paris: Éditions du Conquistador, 1955 թվական
  • «Nouvelles réflexions sur le théâtre». Paris: Flammarion, 1959 թվական
  • «Souvenirs pour demain». Paris: Éditions du Seuil, 1972 թվական
  • «Comme je le pense». Paris: Gallimard, 1975 թվական
  • «Մտորումներ թատրոնի մասին», 1963 թվական

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Frank A. Jean-Louis Barrault. Textes de Jean-Louis Barrault. Points de vue critiques, témoignages, chronologie, bibliographie. Paris: Seghers, 1971
  • Jean-Louis Barrault: écrits, répertoire, filmographie et critique, 1935—1989/ Hélène Volat-Shapiro, Gerhard M. Vasco, eds. Paris: Lettres modernes; Minard, 1992
  • Mignon P.-L. Jean-Louis Barrault: le théatre total. Monaco: Editions du Rocher, 1999
  • Lorelle Y. Dullin-Barrault: l'éducation dramatique en mouvement. Paris: Amandier, 2007

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]