Թունելային դիոդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Թունելային դիդոդները կիսահաղորդիչներ են, որոնց աշխատանքի հիմքում ընկած է քվանտային ֆիզիկայով բացատրվող թունելային երևույթը: Հիմնականում կիրառվում են մեծ հաճախությունների դեպքում(մինչև 15.5 ԳՀց)։ Առավել հետաքրքիր է, որ լարման որոշակի տիրույթում այս դիոդները ունեն բացասական դիֆերենցիալ դիմադրություն՝ լարումն աճեցնելիս հոսանքի ուժը նվազում է։ Այս դիոդները հայտնաբերել է ճապոնացի գիտնական Լեո Էսակին 1957 թվականին։