Թունելային դիոդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Թունելային դիոդ

Թունելային դիդոդները կիսահաղորդիչներ են, որոնց աշխատանքի հիմքում ընկած է քվանտային ֆիզիկայով բացատրվող թունելային երևույթը։ Հիմնականում կիրառվում են մեծ հաճախությունների դեպքում(մինչև 15.5 ԳՀց)։ Առավել հետաքրքիր է, որ լարման որոշակի տիրույթում այս դիոդները ունեն բացասական դիֆերենցիալ դիմադրություն՝ լարումն աճեցնելիս հոսանքի ուժը նվազում է։ Այս դիոդները հայտնաբերել է ճապոնացի գիտնական Լեո Էսակին 1957 թվականին։