Էտտորե Բաստիկո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Էտտորե Բաստիկո
Bastico1942.jpg
 
Քաղաքացիություն՝ Flag of Italy.svg Իտալիա
Կուսակցություն՝ Ազգային ֆաշիստական կուսակցություն
Մասնագիտություն՝ ռազմական պատմաբան, սպա և քաղաքական գործիչ
Ծննդյան օր ապրիլի 9, 1876(1876-04-09)
Ծննդավայր Բոլոնյա, Իտալիա
Վախճանի օր դեկտեմբերի 2, 1972(1972-12-02) (96 տարեկանում)
Վախճանի վայր Հռոմ, Իտալիա
 
Պարգևներ

Գերմանական ոսկե խաչ

Էտտորե Բաստիկո (իտալ.՝ Ettore Bastico, ապրիլի 9, 1876(1876-04-09), Բոլոնյա, Իտալիա - դեկտեմբերի 2, 1972(1972-12-02), Հռոմ, Իտալիա), իտալացի ռազմական և պետական գործիչ: Իտալիայի մարշալ (1942 թվականի օգոստոսի 12):

Ծառայության սկիզբ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բաստիկոն իր ծառայությունը սկսել է 1896 թվականից: Ավարտելով Մոդենի ակադեմիան` ծառայության է անցել կրտսեր լեյտենանտի կոչումով բերսալիերների գնդում: 1899 թվականի դեկտեմբերի 21-ից եղել է լեյտենանտ, իսկ հետո` կապիտան, 1909 թվականի սեպտեմբերի 3-ից ծառայել է բերսալյերների երկրորդ գնդում:

Իտալա-թուրքական պատերազմի և Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից է: Եղել է 50-րդ, 25-րդ, 28-րդ և 32-րդ դիվիզիաների շտաբների ղեկավարը:

1919-1923 թվականներին եղել է ռազմածովային ակադեմիայի համակարգողը Լիվորնոյում:

1923-1927 թվականներին եղել է բերսալյերների 9-րդ գնդի հրամանատարը, 1929-1931 թվականներին` «Գորինա»-ի 14-րդ բրիգադի հրամանատարը:

1932-1933 թվականներին եղել է «Արքայազն Եվգենի Սավոյսկի» 1-ին հեծելազորային դիվիզիայի հրամանատարը:

1933-1935 թվականներին ղեկավարել է «Պիստոյա» մոտոհրաձգային դիվիզիան:

Աֆրիկական կազմակերպություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1935 թվականին տեղափոխվում է Եթովպիա, որտեղ մասնակցում է Իտալա-էթովպական պատերազմին: Այդ թվականից էլ «մարտի 23» սևվերնաշապիկավորների 1-ին դիվիզիայի հրամանատարն է:

1936-1939 թվականներին ղեկավարել է 3-րդ կորպուսը:

1936 թվականի դեկտեմբերի 24-ին նշանակվել է 2-րդ կորպուսի հրամանատար:

Վերադարձը Եվրոպա և մասնակցությունը Իսպանական պատերազմին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1936 թվականին Մուսոլինին որոշում ընդունեց ուղարկել իտալական զորքերին քաղաքացիական պատերազմի արդյունքում գրավված Իսպանիա: Բաստիկոյին ուղարկեցին Իտալիա, նա նշանակվեց Իսպանիայում իտալական զորախմբի ղեկավար (Corpo Truppe Volontarie, CTV):

1938 թվականին մեկնել է Իտալիա: Նշանակվել է 2-րդ բանակի հրամանատար, որը 1940 թվականից գտնվում էր Գլխավոր հրամանատարության հսկողության տակ:

1939 թվականից սենատոր է եղել:

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1941 թվականի հուլիսի 12-ին ստացել է Դոդեկանեսի կղզիների գեներալ-նահանգապետի, Լիբիայի գեներալ-նահանգապետի և Առանցքի ուժերի և Հյուսիսաֆրիկյան ռազմագործողության երկրների ռազմական ուժերի հրամանատարի կոչում է ստացել: Այդ ժամանակ պաշտոնապես իրեն էր ենթարկվում նաև Ռոմելի Գերմանական աֆրիկական կորպուսը, ինչպես նաև XX մոտոհրաձգային և XXI իտալական կորպուսները: Սակայն փաստացիորեն Ռոմելն արհամարհում էր Բաստիկոյին և ինքն էր հրամաններ տալիս զորքերին` այդ մասին չտեղեկացնելով հրամանատարին:

1942 թվականին իտալական զորքերը Հյուսիսային Աֆրիկայում կրճատվեցին` դառնալով 3 կորպուսներ:

Հեռացում և հրաժարական[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1942 թվականի փետրվարին Ռոմելը փաստացիորեն հեռացրեց Բաստիկոյին ղեկավարումից, և նա վերադարձավ Իտալիա, որտեղ և հրաժարվեց գործերից: 1943 թվականից պաշտոնապես թողել է դիրքերը:

Կյանքի մնացած հատվածն անցկացրել է զբաղվելով պատմությամբ և գրական գործունեությամբ:

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Գալեացո Չիանո, Ֆաշիստի օրագիր 1939—1943, Մոսկվա, 2010, էջ 676, ISBN 978-5-903514-02-1

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]