Էբուլիոսկոպիա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Էբուլիոսկոպիա (լատ.՝ ebullio — եռում եմ և հուն.՝ σκοπεω — դիտել), ֆիզիկաքիմիական հետազոտության եղանակ, որը հիմնված է լուծույթի և մաքուր լուծիչի եռման ջերմաստիճանների տարբերությունը (Δtեռմ.) չափելու վրա: Էլեկտրոլիտային դիսոցման բացակայության դեպքում և ըստ Ռաուլի օրենքի չցնդող նյութի անսահման նոսր լուծույթի համար Δtեռմ. = EէC, որտեղ Eէ-ն համեմատականության գործակիցն է (էբուլիոսկոպիկ հաստատունը), բնորոշ է յուրաքանչյուր լուծիչի համար և կախված չէ լուծված նյութի բնույթից: C-ն լուծույթի կոնցենտրացիան է՝ արտահայտված Մոլարով 1000 գ լուծիչում: Էբուլոսկոպիան կիրառվում է լուծված նյութի մոլեկուլային զանգվածը, լուծիչի ակտիվությունը և լուծված նյութի կամ թույլ էլեկտրոլիտի դիսոցման աստիճանը որոշելու համար: Այսպես, նյութի մոլեկուլային զանգվածը որոշում են ըստ հավասարման՝

 M= \frac {P_{1}\cdot E\cdot 100}{P_{2}\cdot \Delta t}

որտեղ P1-ը և P2-ը համապատասխանաբար լուծված նյութի և լուծիչի զանգվածներն են՝ գրամով արտահայտված: Δtեռմ. չափում են մետաստատիկ ջերմաչափի կամ զգայուն ջերմազույգի միջոցով:Eէ կարելի է որոշել փորձով կամ թերմոդինամիկական հավասարումների օգնությամբ: Փորձնական դժվարությունների պատճառով էբուլոսկոպիան, ի տարբերություն կրիոսկոպիայի, մոլեկուլային զանգվածը որոշելու համար հազվադեպ է կիրառվում: