Երդում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տես՝ Երդում (այլ կիրառումներ)
Հորացիոսների երդումը, (գործ Լուի Դավիդի)

Երդում, սեփական անմեղսունակությունը, իրավացիությունը, նվիրվածությունն ու հավատարմությունն ապացուցելու արարողություն։

Էություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավանդական սեղմ բանաձև է՝ բաղկացած երդման պայմանից ու հետևանքից։ Պայմանը որոշակի իրադրությունն է, որը հարուցել է երդման անհրաժեշտությունը, հետևանքը՝ անեծքները, կամ սուրբ ու նվիրական առարկաների, երևույթների վկայակոչումները։

Կիրառում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երդմանը վերագրվել է հմայական գերբնական զորություն, հավատացել են նրա իրականացմանը, ուստի և խուսափել սուտ երդումից։ Պետության սկզբնավորումից մինչև մեր օրերը այն կիռարվում է որոշակի վայրերում, սուրբ ու նվիրական առարկաների վրա՝ ուղեցվելով ծիսական արարողություններվ։ Հաճախ վավերացվել է գրով (երդմնագիր), կնիքով ու ստորագրությամբ։ Սովորույթային իրավունի համաձայն գոյություն ունեցող երդման կարգը իր Դատաստանագրքում արձանագրել է նաև Մխիթար Գոշը։[1]

Հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Երդմունք հին հայոց մեջ, Վենետիկ 1932