Jump to content

Եվգենի Մուրաև

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Եվգենի Մուրաև
ուկրաիներեն՝ Євгеній Володимирович Мураєв
Դիմանկար
Ծնվել էդեկտեմբերի 2, 1976(1976-12-02) (49 տարեկան)
ԾննդավայրԶմիյով, Խարկովի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Քաղաքացիություն ԽՍՀՄ և  Ուկրաինա
Մայրենի լեզուռուսերեն
ԿրթությունԽարկովի ազգային համալսարան և Յարոսլավ Իմաստունի անվան ազգային իրավաբանական ակադեմիա
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ
ԱշխատատուԽարկովի ազգային համալսարան
Զբաղեցրած պաշտոններՈւկրաինայի ժողովրդական պատգամավոր և Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավոր
ԿուսակցությունՇրջանների կուսակցություն, Opposition Platform — For Life?, Opposition Bloc?, անկախ քաղաքական գործիչ[1], Aktsent? և Nashi?
ԱնդամությունՈւկրաինայի 7-րդ գումարման Գերագույն ռադա և 8th Verkhovna Rada?
 Yevhen Muraiev Վիքիպահեստում

Եվգենի Վլադիմիրովիչ Մուրաև (ուկրաիներեն՝ Євгеній Володимирович Мураєв, դեկտեմբերի 2, 1976(1976-12-02), Զմիյով, Խարկովի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի քաղաքական գործիչ, Ուկրաինայի VII և VIII գումարումների Գերագույն Ռադայի անդամ, երկու գումարումների Խարկովի մարզային խորհրդի անդամ, Հարկային և մաքսային քաղաքականության խորհրդարանական հանձնաժողովի անդամ։ Տարածաշրջանների կուսակցության նախկին անդամ և «Կյանքի համար» կուսակցության քաղաքական խորհրդի նախկին նախագահն է։ «ՆԱՇԻ» կուսակցության առաջնորդն էկ։ Եղել է 2019 թվականի ընտրություններում Ուկրաինայի նախագահի թեկնածու, բայց հանել է իր թեկնածությունը՝ հօգուտ Ալեքսանդր Վիլկուլի։

Ընտանիք, կրթություն և աշխատանք

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մուրաևը ծնվել է 1976 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Խարկովի մարզի Գոտվալդ քաղաքում (այժմ ՝ Զմիյով): Հայրը՝ Վլադիմիր Կուզմիչ Մուրաևը, զբաղեցրել է «Ռապիդ» ԲԲԸ-ի գլխավոր տնօրենի պաշտոնը, որը զբաղվել է տների շինարարությամբ: Մայրը՝ Օլգա Ալեքսեևնա Մուրաևան, Խարկովի Ա. Ն. Բեկետովի անվան քաղաքային տնտեսության ազգային համալսարանի քիմիայի ամբիոնի դոցենտ է:

Ավարտել է Խարկովի ֆիզիկա-մաթեմատիկական թիվ 27 լիցեյը։ Դպրոցում եղել է պիոներական ջոկատի ղեկավար և ջոկատի խորհրդի նախագահ[2]: 1994 թվականին ընդունվել է Խարկովի պետական համալսարանի (այժմ՝ Կարազինի անվան Խարկովի ազգային համալսարան տնտեսագիտության ֆակուլտետ՝ մասնագիտանալով ֆինանսների և վարկի ոլորտում, որն ավարտել է գերազանցությամբ 1999 թվականին[3]: 1996 թվականին ներկայացրել է Ուկրաինան Բելգիայի Լիեժ քաղաքում կայացած Եվրոպական ուսանողական կոնգրեսում։ Զբաղվել է բռնցքամարտով և ղեկավարել է Խարկովի բռնցքամարտի ֆեդերացիան։ Երկրորդ բարձրագույն կրթությունը ստացել է Յարոսլավ Մուդրիի անվան ազգային իրավաբանական համալսարանում, որն ավարտել է գերազանցությամբ 2014 թվականին։

2000 թվականից ի վեր աշխատել է մի շարք առևտրային կառույցներում՝ զբաղեցնելով ղեկավար պաշտոններ։ Զբաղեցրել է «Անկլավ» ՍՊԸ-ի (նավթամթերքի մեծածախ առևտուր) տնօրենի պաշտոնը։

2001-2007 թվականներին եղել է «ՄԿՄ-Խարկով» ՍՊԸ-ի տնօրեն (նավթամթերքի մեծածախ առևտուր):

Քաղաքական կարիերա

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2006 թվականին Մուրաևն առաջին անգամ ընտրվել է Խարկովի 5-րդ գումարման մարզային խորհրդի պատգամավոր «Վեչե» կուսակցությունից։ Մարզային խորհրդում ղեկավարել է վառելիքաէներգետիկ համալիրի, էներգախնայողության և բնակարանային-կոմունալ ծառայությունների մշտական հանձնաժողովը։ Երկրորդ անգամ մարզային խորհրդի պատգամավոր է ընտրվել 2010 թվականին՝ Տարածաշրջանների կուսակցությունից։

2010 թվականի ապրիլի 15-ին Ուկրաինայի նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչի հրամանագրով նշանակվել է Զմիյովի շրջանի պետական վարչակազմի նախագահ։ Իր պաշտոնավարման ընթացքում Զմիյովշչինան սոցիալ-տնտեսական զարգացման տարածաշրջանային վարկանիշային աղյուսակում 17-րդ դիրքից բարձրացել է առաջին[4]: Երկու տարվա ընթացքում շրջանում շահագործման են հանձնվել երեք խորջրյա խմելու ջրի հորատանցքեր և երկու մաքրման համալիր-բիոսարահարթներ, կազմակերպվել է կենցաղային կոշտ թափոնների կենտրոնացված հավաքագրում և հեռացում, մեկնարկել է սոցիալական բնակարանների, մանկապարտեզների, ակումբների և մարզադաշտի շինարարություն, ինչպես նաև մեկնարկել է թանգարանների և հուշարձանների վերակառուցման ծրագիրը։ Զմիյովի շրջանը եղել է միակն Ուկրաինայում, որտեղ 2012 թվականին բնակարանային և կոմունալ ծառայությունների բարեփոխումների և զարգացման ծրագրի իրականացման արդյունքում բնակչության համար ջեռուցման արժեքը կրճատվել է 12.5%-ով երկու բնակավայրերում[5]:

2012 թվականի նոյեմբերի 21-ին ազատվել է շրջանի ղեկավարի պաշտոնից՝ կապված Ուկրաինայի Գերագույն ռադա ընտրվելու հետ։ Գրեթե հինգ անգամ ավելի շատ ձայներ է ստացել, քան իր մոտակա մրցակիցը, նրա օգտին քվեարկել է ընտրողների 56.15%-ը[6]։ Միևնույն ժամանակ, ասել է, որ պատրաստ է զբաղվել խորհրդարանում ցանկացած գործունեությամբ։

Իհարկե, ես կուզենայի զբաղվել տնտեսագիտությամբ։ Այն ինձ մոտ է։ Բայց ամեն ինչ կախված է կուսակցության ղեկավարությունից։ Ես կաշխատեմ այն ուղղությամբ, որը ղեկավարությունն անհրաժեշտ կհամարի խմբակցության շրջանակում։

2014 թվականի հոկտեմբերի 26-ին վերընտրվել է խորհրդարանում (Ընդդիմադիր դաշինք կուսակցությունից)։ Եղել է Գերագույն ռադայի հարկային և մաքսային քաղաքականության հանձնաժողովի անդամ։ 2015 թվականի մարտի 31-ին միացել է ընդդիմադիր կառավարությանը որպես տնտեսական զարգացման և առևտրի նախարար[7]: Որպես ժողովրդական պատգամավոր՝ շարունակել է իրականացնել էներգետիկ անկախության և էներգախնայողությանն ուղղված սոցիալական նախագծեր։ Շրջանում նախատեսվել է փոխարինել սոցիալական հաստատությունների պատուհանները և 39 կաթսայատներ վերազինել այլընտրանքային վառելիք օգտագործելու համար, որոնցից 25-ը գործարկվել են 2014 թվականին[8]:

2016 թվականի հունիսի 3-ին հայտարարել է «Ընդդիմադիր դաշինք» կուսակցության խմբակցությունից դուրս գալու մասին[9]:

2018 թվականի սեպտեմբերի 21-ին հայտարարել է Վադիմ Ռաբինովիչի «Կյանքի համար» կուսակցությունից դուրս գալու մասին։ «Մենք կվերցնենք մարդկանց, գաղափարները, ձեր վստահությունն ու աջակցությունը։ Մեզ համար քաղաքականությունը բիզնես նախագիծ չէ, որը կարող է ապահովել լավ կերակրված ծերություն կամ շտապ կերպով հորինված թոք-շոու։ Մենք ստեղծում ենք մի կուսակցություն, որտեղ պատահական մարդիկ չեն լինի»[10]։

2018 թվականի սեպտեմբերի 25-ին հայտարարել է նոր՝ «ՆԱՇԻ» կուսակցության ստեղծման մասին, որըն ինքն էլ գլխավորել է[11]:

Մասնակցել է 2019 թվականի նախագահական ընտրություններին, սակայն մարտի 7-ին հանել է իր թեկնածությունը՝ հօգուտ Ալեքսանդր Վիլկուլի[12]՝ հաղթանակի դեպքում Ուկրաինայի վարչապետի պաշտոնը ստանալու դիմաց։ Մուրաևը հայտարարել է «ՆԱՇԻ» և «Ընդդիմադիր դաշինք / Ընդդիմադիր դաշինք - Խաղաղության և զարգացման կուսակցություն» կուսակցությունները միավորելու ապագա ծրագրերի մասին և որ ինքը կգլխավորի միավորված կուսակցության ցուցակը 2019 թվականի Գերագույն ռադայի ընտրություններում։

2019 թվականի արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում գլխավորել է «Ընդդիմադիր դաշինքի» կուսակցական ցուցակը[13]: Կուսակցությունը չի կարողացել հաղթահարել տոկոսային արգելքը:

Ռուսաստանի ներխուժումը Ուկրաինա

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ներխուժման առաջին օրը նա Ֆեյսբուքում գրառում է հրապարակել, որում սկսված պատերազմի համար մեղադրել է Ուկրաինայի կառավարությանը («Այս բոլոր տարիները մեր կառավարությունը ապրել է պատերազմի համար, իր ողջ քաղաքականությունը կառուցել է դրա շուրջ, և հիմա պատերազմը մեզանից յուրաքանչյուրի շեմին է։ Սրանք սխալ և հիմար որոշումների հետևանքներն են, որոնց համար բոլորը պետք է վճարեն»), առանց դատապարտելու կամ որևէ կերպ հիշատակելու Ռուսաստանին[14]: Փետրվարի 25-ին նա իր Ֆեյսբուքյան էջում հայտնել է, որ «Նախագահը և բարձրաստիճան պաշտոնյաները կոչ են անում բանակցությունների և արտահայտում են իրենց պատրաստակամությունը փոխզիջման գնալու համար։ Եվ ընդհանուր առմամբ, սա ճիշտ որոշում է, որը կկանգնեցնի սպանություններն ու ավերածությունները։ Միայն թե սա այլևս փոխզիջում չէ, այլ կապիտուլյացիա. ամեն ինչի մասին կարելի էր համաձայնության գալ ութ տարի առաջ և այս ութ տարիների ընթացքում բազմիցս», այս գրառումը հետագայում ջնջվեց[15]: Նույն օրը նա հրապարակել է իր վերջին գրառումը Telegram ալիքում («Արևմուտքը հանձնել է Ուկրաինան»), որն այդ ժամանակ ուներ 18 հազար բաժանորդ[16]:

2022 թվականի մայիսի 22-ին Մուրաևը լքել է Ուկրաինայի տարածքը[17], սեպտեմբերին «Ուկրաինսկա պրավդան» քաղաքական գործչի կնոջը գտավ Վիեննայում[18]:

2022 թվականի հունիսի 14-ին «ՆԱՇի» կուսակցությունն արգելվել է Ուկրաինայի դատարանի որոշմամբ[19]:

2022 թվականի նոյեմբերի 30-ին Անվտանգության դաշնային ծառայությունը խուզարկություններ է անցկացրել Մուրաևի տանը։ Կասկածվել է պետական դավաճանության (Ուկրաինայի քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդված) և իր կողմից վերահսկվող ՆԱՇ հեռուստաալիքի միջոցով Ուկրաինայի տեղեկատվական անվտանգությանը վնաս հասցնելու մեջ[20]։

Հրատարակված նյութում առկա չհաստատված տեղեկությունների համաձայն՝ նա եղել է Մոսկվայում 2022 թվականի վերջին, որտեղ ժամանել է Թուրքիայի միջոցով[21]:

2023 թվականի հուլիսին ՈՒԱԾ-ն Մուրաևին կասկածել է պետական դավաճանության մեջ[22]։

2025 թվականի հունվարին իր YouTube ալիքում հարցազրույց է հրապարակել, որում ասել է, որ գտնվում է Չինաստանում[23]:

Քվեարկություն խորհրդարանում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Եվգենի Մուրաևը եղել է 7-րդ գումարման ժողովրդական պատգամավորներից մեկը, որը 2014 թվականի հունվարի 16-ին քվեարկել է այսպես կոչված «բռնապետական օրենքների» օգտին[24][25]:

2014 թվականի հունիսի 19-ին Մուրաևը քվեարկել է Վալերիա Գոնտարևային Ուկրաինայի ազգային բանկի ղեկավարի պաշտոնում նշանակելու օգտին[26]:

2017 թվականին Մուրաևը խորհրդարանում մասնակցել է ընդամենը քվեարկությանը 0.4%-ին[27][28]:

2018 թվականին Մուրաևը Գերագույն Ռադայում բաց է թողել քվերակության 99.11%-ը[29]:

Միջադեպեր

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2018 թվականի հունիսի 7-ին 112 հեռուստաալիքով հեռարձակվող հաղորդման ժամանակ Ուկրաինան հայտարարել է, որ մարդկանց տարբեր խմբեր երկիմաստ վերաբերմունք ունեն Ռուսաստանում ահաբեկչության համար դատապարտված Օլեգ Սենցովի նկատմամբ.

Սենցովային կարելի է տարբեր կերպ ընկալել։ Մարդը պատրաստել է հրդեհներ և պայթյուններ, ուստի բնակչության մի մասի համար նա ահաբեկիչ է։ Ազգայնականների համար, հավանաբար, նա հերոս է։ Ժամանակը ցույց կտա, թե ով է ճիշտ։

Ժողովրդական ճակատի Գերագույն ռադայի պատգամավոր Սերգեյ Պաշինսկին դիմել է Անվտանգության ծառայությանը և գլխավոր դատախազությանը՝ պահանջելով Մուրաևի դեմ քրեական գործ հարուցել «պետական դավաճանություն» և «հանցագործության մասին գիտակցաբար կեղծ հաղորդում» հոդվածներով[30]: Ի պատասխան՝ Մուրաևն ինքը դիմել է գլխավոր դատախազությանը՝  հայտարարությամբ, որ ժողովրդական պատգամավոր Պաշինսկին հանցագործություն է կատարել՝ ըստ Ուկրաինայի քրեական օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի՝ «Հայտնի հանցագործության մասին մանիպուլյացիոն անհիմն հաղորդում» և 344-րդ հոդվածի՝ «Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավորի վրա ցանկացած ձևով անօրինական ազդեցություն՝ նրա պաշտոնական պարտականությունների կատարման խոչընդոտման նպատակով»[31]։

Ավելի ուշ նա փորձել է դատի տալ լրագրող Այդեր Մուժդաբաևին, որը նման հայտարարությունների լույսի ներքո քաղաքական գործչին անվանել է «Ռուսաստանի գործակալ» և «Պուտինի խոսնակ»[32]:

2022 թվականի հունվարին Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարությունը հայտարարել է, որ Կրեմլը ցանկանում է Ուկրաինայում իշխանության բերել ռուսամետ առաջնորդի, և որ Մուրաևը կարող է լինել այդ անձը[33]: Մուրաևն ինքը հերքել է այս տեղեկությունը՝ նշելով, որ «... նրան «Կիևի ռուսամետ առաջնորդ» անվանելով՝ ինչ-որ մեկը ցանկանում է փակել երկրում գործող ևս մեկ անկախ հեռուստաալիք»[34]: ԱՄՆ հետախուզությունը հաստատել է Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարության հայտարարությունը[35]:

Հայացքներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ուկրաինայի չեզոք կարգավիճակի[36] և ապակենտրոնացման կողմնակից է՝ մինչև բոլոր տարածաշրջաններին հատուկ կարգավիճակի տրամադրումը ներառյալ[37]:

2018 թվականի մարտի 22-ին NewsOne-ին տված հարցազրույցում ափսոսանք է հայտնել, որ Ուկրաինան զիջել է իր ինքնիշխանությունը Միացյալ Նահանգների «արտասահմանյան հովանավորներին»[38][39][40]:

2018 թվականի մարտի 28-ին NewsOne-ի «Ուկրաինական ձևաչափ» հաղորդման եթերում հայտարարել է, որ Վաշինգտոնի և Արժույթի միջազգային հիմնադրամի խորհրդատվության պատճառով Ուկրաինայում տեղի է ունենում «ցեղասպանություն»։ Նրա կարծիքով, ճգնաժամից դուրս գալու համար անհրաժեշտ է համապատասխան մասնագետների խորհրդատվություն[41]:

Հասարակական գործունեություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Եվգենի Մուրաևը պարահանդեսային պարերի «Վիեննական վալսի գավաթ - VW» մրցույթի կազմակերպիչներից է, որը 2015 թվականին ձեռք է բերել բաց համաուկրաինական մրցույթի կարգավիճակ, ինչպես նաև «Սլոբոժանշչինայի Գրան Պրի 2014-2015»-ի IV փուլը[42]: Խարկովի մարզում ամեն տարի անցկացվում է Ե. Մուրաևի գավաթի համար համաուկրաինական սամբոյի մրցույթը[43] և ավտոմրցարշավի գավաթի երկու փուլ, որոնց մասնակցում է նաև ժողովրդական պատգամավորը[44]: Մուրաևի նախաձեռնությամբ Լոզովսկի շրջանի Սոկոլովո գյուղում, Զմիև քաղաքում և Յակովլևկա գյուղում կահավորվել են մանկական ուսումնական և մարզական համալիրներ: 2012 թվականից ի վեր շրջանում տեղադրվել է ավելի քան 100 մանկական և մարզական հրապարակ[45]: Մեծ ուշադրություն է դարձնում ռազմա-պատմական թեմաներին: Մուրաևի գլխավորած շրջանային պետական վարչակազմի աջակցությամբ, 2010 և 2011 թվականներին Զմիևսկի շրջանում անցկացվել են Հիշողության ժամեր, որոնք կազմակերպվել են «Օրիենտիր» ռազմահայրենասիրական միավորման կողմից: Այս միավորման իրականացված դաշտային որոնողական աշխատանքների արդյունքում հայտնաբերվել են 1943 թվականին զոհված 37 անհայտ զինվորների մնացորդներ[46] և պայթեցված խորհրդային ԿՎ-1 տանկի մասեր[47]: Մուրաևի նախաձեռնությամբ վերանորոգվել են հուշարձաններ և հուշատախտակներ, օգնություն է ցուցաբերվել տեղական պատմության թանգարանի վերակառուցմանը, հրատարակվել են «Զմիևշչինայի հիշատակի գիրքը», «Սոկոլովո. Մոռացված հերոսներ»[48] և «Շիրոնիցի. Սխրանք առանց գրաքննության»[49] գրքերը:

Բիզնես և ֆինանսներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2014 թվականին Եվգենի Մուրաևը դարձել է NewsOne հեռուստաալիքի[50] և Խարկովի Robinson TV ինտերնետային ալիքի գլխավոր շահառուն։

2018 թվականի նոյեմբերի 7-ին «ՆԱՇ» հեռուստաալիքը (հեռարձակվում է Maxxi TV-ի լիցենզիայով) հայտնվել է մալուխային ցանցերում և արբանյակային հեռարձակմամբ։ Մուրաևին պատկանող հեռուստաալիքը հայտարարված է որպես տեղեկատվական ալիք՝ շեշտը դնելով կանոնավոր թոք-շոուների վրա։ Հեռարձակումը սկսվել է մի շարք շքեղ թիզերային տեսանյութերով[51]։

2018 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ներառվել է այն ուկրաինացի անձանց ցուցակում, որոնց նկատմամբ Ռուսաստանի կառավարությունը պատժամիջոցներ է կիրառել, սակայն ծննդյան տարեթիվը տարբեր է (1967 թվական՝ 1976-ի փոխարեն)[52]:

2023 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Ռուսաստանի նախարարների կաբինետը Մուրաևին հանել է պատժամիջոցների ցանկից[53]:

Պարգևներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  • «Սլոբոժանսկայա փառք» պատվավոր կրծքանշան։
  • Խարկովի քաղաքային խորհրդի պատվավոր դիպլոմ (2009):
  • Խարկովի մարզային պետական վարչակազմի և Խարկովի մարզային խորհրդի պատվոգիր։
  • Պատվո խաչ «Իշխան Սվյատոսլավ» (2007):
  • «Սուրբ իշխան Ալեքսանդր Նևսկի» պատվո խաչ (2007):
  • Սուրբ Հավասար Առաքյալների Իշխան Վլադիմիրի շքանշան (2012):
  • Ռոստովի Սուրբ Դեմետրիոսի շքանշան (2012):
  • «Խարկովի տարվա բնակիչ-2005» տարածաշրջանային վարկանիշի դափնեկիր[54]:

Անձնական կյանք

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2005 թվականից մինչև 2017 թվականը  եղել է ամուսնացած Վալերիա Մուրաևայի (ծնված 1977 թվականին), որը II գումարման ժողովրդական պատգամավորի և բանկիրի դուստր է[55]։

Առաջին կնոջից ունի երկու որդի՝ Միխայիլը (ծնված 2007 թվականին) և Իգորը (ծնված 2009 թվականին): Վալերիա Օլեգովնա Մուրաևան շարունակում է մնալ Եվգենի Մուրաևի քաղաքական համախոհը՝ աջակցելով նրան ՆԱՇԻ կուսակցության ստեղծման գործում[56]: Եղել է Խարկովի մարզային խորհրդի անկուսակցական պատգամավոր, ընտրվել է ընդդիմադիր դաշինքից, իսկ 2020 թվականի ամռանը առաջադրվել է Խարկովի մարզային պետական վարչակազմի ղեկավարի տեղակալի պաշտոնում[57]:

Ներկայիս կինը՝ Եկատերինա Անատոլիևնա Մուրաևան (Գորդիենկո) (ծնված 1993 թվականին), իրավաբան և դերասանուհի է[58][59], 2020 թվականին զույգն ունեցել է դուստր, 2021 թվականին՝ որդի։

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. ↑ http://itd.rada.gov.ua/mps/info/page/15819
  2. ↑ «Евгений Мураев. «В гостях у Дмитрия Гордона» (2019) — YouTube». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 29-ին. Վերցված է 2022 թ․ հունվարի 29-ին.
  3. ↑ Мураев, Евгений Владимирович Archive copy Wayback Machine-ի միջոցով: Досье.info
  4. ↑ У рейтингу міст і районів Харківської області з соціально-економічного розвитку за I квартал перше місце посіли Зміївський і Харківський райони. Արխիվացված 2016-06-23 Wayback Machine 18 липня 2012 р.
  5. ↑ Стоп — спартанским условиям работы. В Змиевском тубдиспансере реконструировали устаревшую котельную Արխիվացված 2015-03-25 Wayback Machine Медиа-группа «Объектив», 16.10.2012 г.
  6. ↑ Результати голосування на виборчих дільницях округу № 181 Archive copy Wayback Machine-ի միջոցով: Сайт Центральної виборчої комісії, Вибори народних депутатів України 28 жовтня 2012 року.
  7. ↑ «Оппозиционное правительство: кто вошел, как оно будет работать и чего планирует добиться». www.segodnya.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ օգոստոսի 18-ին. Վերցված է 2015 թ․ սեպտեմբերի 7-ին.
  8. ↑ Программа энергосбережения в приоритете Արխիվացված 2024-12-12 Wayback Machine Медиа Змиев, 16.10.2014 г.
  9. ↑ «Я принял решение выйти из фракции Оппозиционного блока». www.facebook.com. Վերցված է 2016 թ․ հունիսի 4-ին.
  10. ↑ «Евгений Мураев» (ռուսերեն). www.facebook.com. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հոկտեմբերի 30-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 19-ին.
  11. ↑ «Евгений Мураев» (ռուսերեն). www.facebook.com. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 28-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 19-ին.
  12. ↑ «Мураев снялся с выборов в пользу Вилкула». Украинская правда. 2019 թ․ մարտի 7. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 7-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 8-ին.
  13. ↑ «Оппоблок объявил первую десятку списка во главе с Мураевым». LIGA.net. 2019 թ․ հունիսի 10. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հունիսի 20-ին. Վերցված է 2019 թ․ հունիսի 19-ին.
  14. ↑ «Дошка ганьби. Українські політики і медійні персони, які підтримали агресію Росії проти України». Детектор медиа. 2022 թ․ մարտի 15. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ ապրիլի 6-ին. Վերցված է 2022 թ․ հոկտեմբերի 16-ին.
  15. ↑ «Внутренний враг: три примера коллаборации или ее попыток со стороны украинских политиков». Mind.ua (ռուսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ մայիսի 23-ին. Վերցված է 2022 թ․ ապրիլի 14-ին.
  16. ↑ «Перевертні та інші істоти. Що відбувається з телеграм-каналами проросійських блогерів, політиків та медіа (ОНОВЛЕНО)». Новое время. 2022 թ․ սեպտեմբերի 15. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ հոկտեմբերի 16-ին. Վերցված է 2022 թ․ հոկտեմբերի 16-ին.
  17. ↑ Стало известно, куда «пропал» Евгений Мураев Archive copy Wayback Machine-ի միջոցով: / «ХВИЛЯ» 02.06.2022
  18. ↑ ««Венская терроборона». Журналисты УП нашли в столице Австрии Тупицкого, жену Мураева и «слугу народа» Холодова — расследование». Новое время. 2022 թ․ սեպտեմբերի 22. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ հոկտեմբերի 16-ին. Վերցված է 2022 թ․ հոկտեմբերի 16-ին.
  19. ↑ «Суд запретил партию Мураева». РБК-Украина (ռուսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունիսի 14-ին. Վերցված է 2022 թ․ հունիսի 14-ին.
  20. ↑ «СБУ провела обыски у Мураева (ФОТО)». Громадське радіо (ռուսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ դեկտեմբերի 1-ին. Վերցված է 2022 թ․ դեկտեմբերի 1-ին.
  21. ↑ «За Украиной – в Москву! - Евгений Мураев на деньги Дмитрия Фирташа во что бы то ни стало, пытается сохранить украинскую государственность». versia.ru (ռուսերեն). Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ նոյեմբերի 30-ին. Վերցված է 2022 թ․ դեկտեմբերի 1-ին.
  22. ↑ «СБУ повідомила про підозру в державній зраді екснардепу Мураєву». myukraine.in.ua (ուկրաիներեն). 2023 թ․ հուլիսի 25. Արխիվացված օրիգինալից 2023 թ․ օգոստոսի 5-ին. Վերցված է 2023 թ․ օգոստոսի 5-ին.
  23. ↑ «Мураев из Китая дал интервью пропагандистам». pravda.com.ua. 2025 թ․ հունվարի 18. Արխիվացված օրիգինալից 2025 թ․ հունվարի 18-ին. Վերցված է 2025 թ․ հունվարի 18-ին.
  24. ↑ «В Раду проходять 62 депутатів, які підтримали диктаторські закони – Сюмар». pravda.com.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ դեկտեմբերի 14-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 19-ին.
  25. ↑ «Поіменне голосування за проект Закону про внесення змін до Закону України «Про судоустрій і статус суддів» та процесуальних законів щодо додаткових заходів захисту безпеки громадян (№3879)». Офіційний портал Верховної Ради України. rada.gov.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ փետրվարի 25-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 19-ին.
  26. ↑ «Поіменне голосування за проект Постанови про призначення Гонтаревої В.О. на посаду Голови Національного банку України (№4114а)». Офіційний портал Верховної Ради України. rada.gov.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 23-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 19-ին.
  27. ↑ «Нардепи-прогульники 2017 року». chesno.org. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ փետրվարի 26-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 19-ին.
  28. ↑ «Верховна Рада України. Статистика голосувань за вибраний період». Офіційний портал Верховної Ради України. rada.gov.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 12-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 19-ին.
  29. ↑ «Верховна Рада України. Статистика голосувань за вибраний період». Офіційний портал Верховної Ради України. rada.gov.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մարտի 12-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 19-ին.
  30. ↑ Коалиция просит СБУ обвинить Мураева в госизмене Արխիվացված 2025-08-19 Wayback Machine Украинская правда, 08.06.2018
  31. ↑ Игра не в одни ворота: Мураев подал заявление на Пашинского Արխիվացված 2025-04-27 Wayback Machine Украинская правда, 13.06.2018 г.
  32. ↑ «За "агента России": Мураев снова проиграл иск против журналиста». LIGA.net. 2019 թ․ հունիսի 18. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հունիսի 20-ին. Վերցված է 2019 թ․ հունիսի 19-ին.
  33. ↑ «Kremlin plan to install pro-Russian leadership in Ukraine exposed». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ փետրվարի 14-ին. Վերցված է 2022 թ․ հունվարի 23-ին.
  34. ↑ «I'm not Vladimir Putin's patsy, says media magnate and 'Ukrainian patriot' Yevhen Murayev dismisses as 'nonsense' Britain's accusation t». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 23-ին. Վերցված է 2022 թ․ հունվարի 23-ին.
  35. ↑ «UK foreign office says Kremlin is planning to install a pro-Russian leader in Ukraine». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 23-ին. Վերցված է 2022 թ․ հունվարի 23-ին.
  36. ↑ «Нейтральный и внеблоковый статус — Murayev» (ռուսերեն). murayev.com. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ հունվարի 20-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 19-ին.
  37. ↑ «Вся власть регионам — Murayev» (ռուսերեն). murayev.com. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունվարի 28-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 19-ին.
  38. ↑ «В Раде признали, что Украина отдала суверенитет спонсорам из США». Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ մարտի 30-ին. Վերցված է 2018 թ․ մարտի 29-ին.
  39. ↑ «В Раде заявили, что Украина продала свой суверенитет заокеанским спонсорам». Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ մարտի 22-ին. Վերցված է 2018 թ․ մարտի 29-ին.
  40. ↑ «В Раде пожаловались на утрату Украиной суверенитета». Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ մարտի 29-ին. Վերցված է 2018 թ․ մարտի 29-ին.
  41. ↑ «Из-за советов США и МВФ на Украине происходит «геноцид», считают в Раде». Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ մարտի 29-ին. Վերցված է 2018 թ․ մարտի 29-ին.
  42. ↑ Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine // Харьков Инфо, 28.04.2015 г.
  43. ↑ Турнир по самбо на призы народного депутата Украины Е. Мураева Արխիվացված 2016-03-17 Wayback Machine // Медиа Змиёв, 29.04.2013.
  44. ↑ Адреналин в крови: под Харьковом прошли гонки на квадроциклах и внедорожниках Արխիվացված 2017-05-03 Wayback Machine // MigNews, 16.11.2014 г.
  45. ↑ Мураев обязуется содействовать строительству детских и спортивных площадок Արխիվացված 2015-10-01 Wayback Machine // Слово і Діло. Народний контроль
  46. ↑ История организации Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine // ВПО «Ориентир»
  47. ↑ Под Змиёвом откопали танк Արխիվացված 2016-03-04 Wayback Machine // MediaPort, 11.08.2011.
  48. ↑ Презентация книги «Соколово: забытые герои» Արխիվացված 2016-04-01 Wayback Machine // Медиа Змиёв, 24.06.2014 г.
  49. ↑ Широнинцы: подвиг без цензуры Արխիվացված 2016-03-15 Wayback Machine // Медиа Змиёв, 16.09.2014 г.
  50. ↑ «Структура собственности | NewsONE» (ռուսերեն). newsoneua.tv. Վերցված է 2017 թ․ մայիսի 3-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ url-status (link)
  51. ↑ «В Украине стартовал телеканал НАШ Евгения Мураева | НОВОСТИ СОБЫТИЯ ЛЮДИ» (ռուսերեն). news24ua.com. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ նոյեմբերի 20-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 19-ին.
  52. ↑ «О внесении изменений в постановление Правительства Российской Федерации от 1 ноября 2018 г. No 1300» (PDF). government.ru (ռուսերեն). 2018 թ․ դեկտեմբերի 25. Արխիվացված է օրիգինալից (PDF) 2020 թ․ հունվարի 13-ին. Վերցված է 2018 թ․ դեկտեմբերի 26-ին.
  53. ↑ «Кабмин РФ исключил экс-депутата Рады Мураева из санкционного списка». TACC. Արխիվացված օրիգինալից 2023 թ․ հոկտեմբերի 30-ին. Վերցված է 2023 թ․ հոկտեմբերի 30-ին.
  54. ↑ Мураев Евгений Владимирович Archive copy Wayback Machine-ի միջոցով: ГенштабЪ
  55. ↑ «Єдиний державний реєстр судових рішень». 2017 թ․ ապրիլի 3. Արխիվացված է օրիգինալից 2021 թ․ օգոստոսի 19-ին. Վերցված է 2017 թ․ հոկտեմբերի 23-ին.
  56. ↑ ««Наши» в Украине: известный нардеп создает партию с путинским названием». Апостроф (ռուսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ նոյեմբերի 19-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 19-ին.
  57. ↑ «Я враховую думку спільноти — голова Харківської ОДА у відповідь на протести щодо призначення Мураєвої». Громадское радио. 2020 թ․ հուլիսի 1. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 1-ին. Վերցված է 2020 թ․ հուլիսի 1-ին.
  58. ↑ Мураев рассказал правду о своем семейном положении Արխիվացված 2021-04-13 Wayback Machine // КП в Украине, 13.02.2019 г.
  59. ↑ «"Спасибо деду за победу": Сожительница нардепа Мураева снимается в кино страны-агрессора». 24 канал. 2018 թ․ դեկտեմբերի 8. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ հունվարի 29-ին. Վերցված է 2022 թ․ հունվարի 29-ին.

Արտաքին հղումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Եվգենի Մուրաև» հոդվածին։
Ստացված է «https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=Եվգենի_Մուրաև&oldid=10713750» էջից