Jump to content

Եվգենի Բերտելս

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Եվգենի Բերտելս
Евге́ний Эдуа́рдович Берте́льс
Ծնվել էդեկտեմբերի 13 (25), 1890[1]
Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն[2]
Մահացել էհոկտեմբերի 7, 1957(1957-10-07)[2][3][4][…] (66 տարեկան)
Մոսկվա, ԽՍՀՄ[2]
ԳերեզմանՆովոդեվիչյան գերեզմանոց
Քաղաքացիություն Ռուսական կայսրություն,  Խորհրդային Ռուսաստան և  ԽՍՀՄ
Մասնագիտությունարևելագետ, իրանագետ, թուրքագետ և համալսարանի դասախոս
Հաստատություն(ներ)Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արևելագիտության ինստիտուտ
Գործունեության ոլորտարևելագիտություն, Իրանագիտություն և թյուրքագիտություն
ԱնդամակցությունՌուսաստանի գիտությունների ակադեմիա[5]
Ալմա մատերՍանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարան
Տիրապետում է լեզուներինռուսերեն[6] և պարսկերեն
Եղել է գիտական ղեկավարAzada Rustamova? և Gazanfar Aliev?
Պարգևներ
Լենինի շքանշան Աշխատանքային Կարմիր դրոշի շքանշան
և 2-րդ աստիճանի ստալինյան մրցանակ[7]
Երեխա(ներ)Dmitry Bertels? և Q61136821?
ՀայրEduard Karl Bertels?

Եվգենի Էդուարդովիչ Բերտելս (ռուս.՝ Евге́ний Эдуа́рдович Берте́льс, դեկտեմբերի 13 (25), 1890[1], Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն[2] - հոկտեմբերի 7, 1957(1957-10-07)[2][3][4][…], Մոսկվա, ԽՍՀՄ[2]), խորհրդային արևելագետ, ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ (1939), Թուրքմենական (1951) և Ուզբեկական (1956) ԽՍՀ ԳԱ–ների պատվավոր անդամ, Իրանի (1944) և Գամասկոսի Արաբական (1955) ԳԱ թղթակից անդամ, Ուզբեկական (1944) և Տաջիկական (1946) ԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ։

Կենսագրություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1914 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական, 1920 թվականին՝ արևելյան լեզուների ֆակուլտետները։ Աշխատանքի է անցել ԽՍՀՄ ԳԱ Ասիական թանգարանում, որտեղ և գործել է մինչև կյանքի վերջը[8]։ Հեղինակ է շուրջ 500 աշխատությունների, որոնք նվիրված են Մերձավոր և Միջին Արևելքի, Միջին Ասիայի և Անդրկովկասի ժողովուրդների գրականությանը, լեզուներին, պատմությանը։ Նրա գրչին են պատկանում հայտնի ուսումնասիրություններ՝ նվիրված Ֆիրդուսուն, Նիզամուն, Ջամիին, Նավոիին և Արևելքի դասական այլ բանաստեղծների։ Բերտելսն իրանական տեքստաբանության սովետական դպրոցի հիմնադիրն է ու ղեկավարը։ Նրա «Նիզամի» (հրտ․ 1947) մենագրությունն արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակի (1948)։ Բերտելսն անդրադարձել է նաև հայ ժողովրդի պատմության և մշակույթի հարցերին, Ա․ Մակեդոնացու մասին հունական վեպի հայերեն թարգմանությանը։ Բարձր է գնահատել Ս․ Նազարյանցի արևելագիտական գործունեությունը, հատկապես՝ Ֆիրդուսուն նվիրված դոկտորական նրա դիսերտացիան (1951)։

Ծանոթագրություններ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. 1 2 Литераторы Санкт-Петербурга. XX век (ռուս.) / под ред. О. В. Богданова
  2. 1 2 3 4 5 6 Бертельс Евгений Эдуардович // Большая советская энциклопедия (ռուս.): [в 30 т.] — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  3. 1 2 Erik Amburger database (գերմ.)
  4. 1 2 AlKindi (Դոմինիկյան Արևելագիտության ինստիտուտի առցանց կատալոգ)
  5. ↑ Летопись Российской академии наук. Т. VII. 1946—1953 (ռուս.) — М.: Архив Российской академии наук, 2022. — С. 643. — 896 с. — ISBN 978-5-6046932-6-1
  6. ↑ CONOR.Sl
  7. ↑ Летопись Российской академии наук. Т. VII. 1946—1953 (ռուս.) — М.: Архив Российской академии наук, 2022. — С. 242. — 896 с. — ISBN 978-5-6046932-6-1
  8. ↑ Люди и судьбы. Биобиблиографический словарь востоковедов — жертв политического террора в советский период (1917—1991) / Издание подготовили Я. В. Васильков и М. Ю. Сорокина. — СПб.: Петербургское востоковедение, 2003. — С. 66. — ISBN 5-85803-225-7
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 2, էջ 426)։
Ստացված է «https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=Եվգենի_Բերտելս&oldid=10518104» էջից