Դմիտրի Պեսկով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Դմիտրի Պեսկով
Dmitry Peskov.jpeg
 
Կրթություն՝ Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների ինստիտուտ
Մասնագիտություն՝ դիվանագետ և քաղաքական գործիչ
Ծննդյան օր հոկտեմբերի 17, 1967(1967-10-17) (52 տարեկան)
Ծննդավայր Մոսկվա, ԽՍՀՄ
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Հայր Սերգեյ Պեսկով
Ամուսին Տատյանա Նավկա
Զավակներ Elizaveta Peskova?
 
Պարգևներ

Պատվո շքանշան, Բարեկամության շքանշան և «Մանաս» օրդեն

Դմիտրի Սերգևիչ Պեսկով (հոկտեմբերի 17, 1967(1967-10-17), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս պետական գործիչ: ՌԴ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ, 2012 թվականից Վլադիմիր Պուտինի մամլո քարտուղար[1][2][3]: Ռուսաստանի Դաշնության առաջին կարգի պետական գործող խորհրդական (2005)[4][5]:

Ռուսաստանի Դաշնության ղեկավար Վլադիմիր Պուտինի մամլո խոսնակ (2008-2012)[1][2][3]:

Ծագում և կրթություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1967 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Մոսկվայում, ուսանող, հետագայում ռուս դիվանագետ Սերգեյ Պեսկովի (1948-2014) ընտանիքում[1][2][3][6]:

1989 թվականին Դմիտրի Պեսկովն ավարտել է Լոմոնոսովի անվան Մոսկվայի պետական համալսարանի Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների ինստիտուտը՝ «արևելագետ-պատմաբան» և «թարգմանիչ» մասնագիտություններով[1][2][3]:

Կարիերա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դիվանագիտական աշխատանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1989 թվականին աշխատել է ԽՍՀՄ Արտաքին գործերի նախարարությունում[1][2][3]:

1990-ից 1994 թվականներին եղել է հերթապահ ռեֆերենտ, կցորդ, ԽՍՀՄ-ի երրորդ, ապա Թուրքիայում ՌԴ-ի դեսպանատան քարտուղար[1][2][3]: 1994-ից 1996 թվականներին աշխատել է Ռուսաստանի Արտաքին գործերի նախարարության կենտրոնական ապարատում[2][3]: 1996-ից 2000 թվականներին Թուրքիայում ռուսական դեսպանության երկրորդ, ապա առաջին քարտուղար[1][2]:

1999 թվականի նոյեմբերին Պեսկովն առաջին անգամ դառնում է հեռուստատեսային դեմք: Ստամբուլում տեղի ունեցող Եվրոպայի անվտանգության և համագործակցության կազմակերպության գագաթնաժողովի ընթացքում, Բորիս Ելցինի հետ հանդիպման ժամանակ, իր թուրքերենի փայլուն իմացությամբ նա մեծ տպավորություն է թողնում Ռուսաստանի առաջին նախագահի վրա և մնացած բոլոր երեք օրերը նրա հետ հայտնվում է հեռուստատեսային հեռարձակումներում[7]:

Պուտինի մամլո ծառայությունում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2000 թվականին, Վլադիմիր Պուտինի նախագահի պաշտոնակատար նշանակվելու և հետագայում նախագահ ընտրվելու դեպքում, Պեսկովը պիտի դառնար նրա աշխատակազմի մամլո ծառայության ղեկավար և կապերի բաժնի պետ: Հետագայում նա դառնում էՌԴ ղեկավարի աշխատակազմի տեղակալ և նախագահի մամլո խոսնակ[1][2][3][5]:

ԶԼՄ-ների տվյալներով Պեսկովը կատարել նաև Պուտինի  թարգմանչի գործառույթները,  վերջինիս թուրք ղեկավարների հետ հանդիպման ժամանակ[2]:

2003 թվականին ղեկավարել է Սանկտ Պետերբուրգի 300 ամյակին նվիրված տոնակատարությունը:

2004 թվականի ապրիլի 9-ին նշանակվել է Ալեքսեյ Գրոմովի առաջին քարտուղար (ով այդ ժամանակ ՌԴ աշխատակազմի մամլո խոսնակն էր): Ըստ Գրոմովի, Պեսկովը պարտավոր էր զբաղվել տեղեկատվական համակարգի աշխատանքով, այսինքն ապահովել գործադիր իշխանությունների հետ նախագահի մամլո ծառայության ապարատային փոխգործակցությունը: Բացի այդ, նա պիտի կազմակերպեր խոշոր մասշտաբի տեղեկատվական նախագծեր, զբաղվեր մամլո ասուլիսերի և «ուղիղ եթերների» հեռարձակմամբ, ինչպես նաև փոխգործակցեր այլ երկրների լրագրողների հետ: Բացի Զանգվածային լրատվության միջոցների հայտնած լուրերի, Պեսկովն իրավունք է ստացել նաև հայտնելու երկրի ղեկավարի դիրքորոշումն այս կամ այն հարցում[2][3][5]:

2006 թվականի հուլիսին, Սանկտ Պետերբուրգի Մեծ ութնյակի պետերբուրգյան գագաթնաժողովում ղեկավարել է Պուտինի ելույթը:

2008 թվականի փետրվարին նշանակվել է «Միր (հեռուստառադիոընկերության)» տնօրեն[5]:

Պայմանագիր Ketchum ընկերության հետ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2006 թվականի հունիսին Պեսկովն իր ձեռքն է վերցնում «Մեծ ութնյակի» երկրների Սանկտ Պետերբուրգի գագաթնաժողովի քարտուղարի պարտականությունները: Դրանից մեկ ամիս անց նա հայտնում է, որ ռուսական իշխանություններին միջոցառումը կազմակերպելու համար օգնելու է ամերիկյան Ketchum PR-ընկերությունը: Դմիտրի Պեսկովը հրաժարվում է բացահայտել պայմանագրի գումարի չափը (ըստ մի տվյալի, այն կազմում էր ամերիկյան 2 միլիոն դոլար, մեկ այլ տվյալի՝ 4 միլիոն ֆունտ ստերլինգ):

ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինն ու Դմիտրի Պեսկովը մամլո ասուլիսի ժամանակ, 2012 թվական

Մանրամասնություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պեսկովը տիրապետում է թուրքերեն, արաբերեն, անգլերեն լեզուներին[2][5]: Զբաղվում է մեծ թենիսով, վազքով և դահուկային սպորտով[8]:

2013 թվականին նա հրապարակայնորեն հայտնում է, որ ժամանակին համակրել է Ռուսաստանի Լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցությանը, պատճառաբանելով, որ Ժիրինովսկին կրթությամբ նույնպես թուրքագետ էր[9]:

Ի տարբերություն Պուտինի մյուս աջակիցների Պեսկովն ընդգրկված չէ Եվրամիության և ԱՄՆ-ի հանդեպ պատժամիջոցներ կիառող սանկցիոներների ցանկումՈւկրանիայի հանդեպ կիրառվող սանկցիաների ժամանակ նա հաճախ է մեկնում ՆԱՏՕ-ի երկրներ հանգստանալու և սպորտային մրցություններ երկրպագելու համար[10]

2014 թվականի մարտից Ռուսաստանի շախմատի ֆեդերացիայի հոգաբարձուների խորհրդի նախագահ է[11]: 2016 թ. նոյեմբերին Պեսկովը, որպես ռուսական շախմատիստ Սերգեյ Կարյակինի երկրպագու մեկնում է Նյու Յորք՝ մասնակցելու շախմատի աշխարհի առաջնությանը[12]:

«Միջազգային հարաբերությունների ռուսական խորհուրդ» պրեզիդիումի անդամ: Ռուսական աշխարհագրական ընկերության մեդիա խորհրդի նախագահ (2010 թվականից)[5]:

Պեսկովը վաղուց տառապում է բրոնխային հեղձուկ հիվանդությամբ, շատ անգամներ եղել է նույնիսկ կյանքին վտանգ սպառնացող վիճակում[7]:

Ավագ դուստրը՝ Ելիզավետա Պեսկովան հիշում է, որ 2000-ական թվականներին, երբ հայրն արդեն աշխատում էր նախագահ Պուտինի աշխատակազմում, եղել են գիշերներ, որ գումարի բացակայության համար նա ամբողջ գիշեր ստպված տաքսի է վարել[13][14]:

Գնահատականներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պեսկովի խոսքերով, Պուտինը դժգոհ է լինում նրա աշխատանքից և հաճախ կոշտ քննադատության է ենթարկում մամլո խոսնակին[9] Այսպես, օրինակ, 2018 թվականի մարտին, Պուտինն ամերիկյան TBC հեռուստաընկերությանը տված հարցազրույցում Պեսկովին կշտամբում է նրանում, որ նա «երբեմն փոթորկվում է», տալով այնպիսի հանրային մեկնաբանություններ, որոնք երբեք նրան լիազորված չեն եղել[15][16]:

Պեսկովի կինը՝ Տատյանա Նավկան, ամուսնուն բնորոշում է որպես «սպիտակ գվարդիականի մեծահոգությամբ մոլական բծախնդրությամբ մարդ» [17]:

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պաշտոնապես ամուսնանցել է երեք անգամ: Ունի երեք որդի և երկու դուստր[5]:

Առաջին կինը եղել է Անաստասիա Բուդյոնան՝ ԽՍՀՄ զորահրամանատար Սեմյոն Բուդյոննիի թոռը: 1990 թվականին ծնվում է նրանց որդի Նիկոլայը[18]: Կոռուպցիայի դեմ պայքարի կազմակերպության ուսումնասիրության համաձայն, 2017 թվականին Պեսկովի որդին՝ Նիկոլայ Չոուլզ, ոչ մի տեղ չի աշխատում, վարում է բոհեմյան ապրելակերպ, Մեծ Դորոգոմիլովսկ փողոցի բնակելի տան մակերեսը կազմում է 110 կմ², վարում է արտասահմանյան արտադրության մեքենաներ: Ալեքսեյ Նավալնին հայտնում էր, որ ճանապարհային անվտանգության կանոները խախտտելու համար, Նիկոլայը ստացել է 116 չվճարված տուգանքներ, ինչպես նաև հիմք ընդունելով անգլիական դատարանների որոշումները ասում էր, որ նույն Նիկոլայ Չոուլզ անունով անձը Մեծ Բրիտանիայում դատապարտված է եղել մի քանի տարի ազատազրկման: Նույն ինքը՝ մամլո քարտուղարի որդին, ծանոթանալով հետաքննության արդյունքներին, դրանք անվանել է «մղձավանջ» և «սադրանք»[19]:

1994 թվականին 27 տարեկան Պեսկովը կրկին ամուսնանում է 18-ամյա Եկատերինա Սոլոցինսկայի հետ (ամուսնանալուց հետո՝ Պեսկովա, ծնվ. 1976 թվականին, սովետական դիվանագետների դուստր և թոռնուհի): Երկրորդ ամուսնությունը տևում է մինչև 2012 թվականը: Կնոջ խոսքով նրանց ամուսնալուծության պատճառը ամուսնու դավաճանությունն էր: Եկատերինան մասնագիտությամբ կոսմետոլոգ է: Այժմ նա ապրում է Փարիզում, որտեղ ունի առանձին բնակարան, զբաղվում է բարեգործությամբ համագործակցելով «Ֆրանկո-ռուսական երկխոսություն» հիմնադրամի հետ: Երկրորդ ամուսնությունից ունի դուստր՝ Ելիզավետան (ծնվ. 1998) և երկու որդի՝ Միկն ու Դենին[7][20]: Ելիզավետան ապրելով Փարիզում, ավարտում է գիշերօթիկ դպրոցը և հետաքրքրվում մարքեթինգով: Նա հաճախ այցելում է Մոսկվա: 2017 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին եղել է «Ավանտի» ընկերության նախագահի խորհրդական[21]): 2017 թվականի սեպտեմբերին ռուսական Forbes կայքում հրապարակում է «Գիտության արտացոլանք.Արդյոք նոր տեխնոլոգիաները կսպանեն ավանդական կրթությանը» թեմայով սյունակ, որում հայտնաբերվում է գրագողություն և կայքն անմիջապես վերացնում է այդ նյութը:

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Բարեկամության շքանշան (22 նոյեմբեր 2003 թիվ), «Սանկտ Պետերբուրգի 300 ամյակին նվիրված միջազգային այցերի և նախապատրաստությունների կազմակերպման դիմաց»[22]:
  • Ռուսաստանի պատվո շքանշան (2007 թվական օգոստոսի 6), «Սոչի քաղաքի XXII և XI ձմեռային օլիմպիական խաղերի կազմակերպական աշխատանքներին ակտիվ մասնակցելու համար»[23].
  • Երկու երախտագիտական պարգև ՌԴ նախագահից (2004, 2007) և մեկ՝ ՌԴ կառավարության կողմից(2009)[5].
  • Երրորդ աստիճանի «Մանաս» շքանշան (Ղրղզստան, 2017)[24]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Քաղվածելու սխալ՝ Սխալ <ref> պիտակ՝ lenta1 անվանումով ref-երը տեքստ չեն պարունակում:
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 Песков Дмитрий Сергеевич // База данных «Лабиринт» В. В. Прибыловского
  4. Указ Президента РФ от 29 января 2005 г. № 101 «О присвоении квалификационного разряда Маркову О. А. и Пескову Д. С.»
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 Քաղվածելու սխալ՝ Սխալ <ref> պիտակ՝ юбилей անվանումով ref-երը տեքստ չեն պարունակում:
  6. Дмитрий Песков — биография, фото, новости // «Ведомости».
  7. 7,0 7,1 7,2 Соловьёва Ксения (2014-09-11)։ «Екатерина Пескова: «Я думала, Дима другой»»։ Tatler։ Վերցված է 2015-02-02 
  8. «Захарова, Песков и Греф на забеге ПМЭФ»։ Gazeta.ru։ 2016-06-17։ Վերցված է 2016-10-27 
  9. 9,0 9,1 «Д.Песков рассказал о браке дочери В.Путина и симпатиях В.Жириновскому»։ РБК։ 2013-11-25։ Վերցված է 2017-04-25 
  10. Decision 2014/145/CFSP
  11. Дмитрий Песков избран председателем попечительского совета Российской шахматной федерации// ИТАР-ТАСС, 12 марта 2014
  12. «Дмитрий Песков: "Надеемся на победу Карякина"»։ Спорт-Экспресс։ 2016-11-10։ Վերցված է 2016-11-11 
  13. Юрий Воронцов, Анна Лозинская (2017-03-06)։ ««Мне смешно, когда говорят, что я должна жить в России». Елизавета Пескова о своей парижской жизни»։ Gazeta.ru։ Վերցված է 2017-03-06 
  14. «Дочь Пескова рассказала о способе отца заработать во времена ее детства»։ РБК։ 2017-03-06։ Վերցված է 2017-03-06 
  15. «Путин о работе Пескова: несёт иногда такую «пургу» // [[Газета.Ru]]» (ռուսերեն)։ www.gazeta.ru։ Վերցված է 2018-03-10 
  16. «Путин: Песков иногда несет «пургу» // НТВ.Ru» (ռուսերեն)։ www.ntv.ru։ Վերցված է 2018-03-10 
  17. Артур Громов (2015-05-01)։ «Свадьба на льду. 1 августа состоится свадьба Татьяны Навки и Дмитрия Пескова»։ Gazeta.ru։ Վերցված է 2015-08-01 
  18. «Песков рассказал о сыне-«шалопае»»։ РБК։ 2015-10-26։ Վերցված է 2015-10-26 
  19. «Сын Пескова прокомментировал расследование Алексея Навального»։ РБК։ 2017-08-18։ Վերցված է 2017-08-18 
  20. «Биография Дмитрия Пескова»։ РИА Новости։ 2012-05-22։ Վերցված է 2014-12-11 
  21. Александра Гармахапова. «Меркантильные и жадные крохоборы. Все мало им!» // «Кавказ. Реалии», 01.09.2017
  22. Указ Президента Российской Федерации от 22 ноября 2003 года № 1382 «О награждении государственными наградами Российской Федерации»
  23. Указ Президента Российской Федерации от 6 августа 2007 года № 1028 «О награждении государственными наградами Российской Федерации»
  24. Лавров и Песков получили высшие государственные награды Киргизии // Интерфакс, 20.06.2017

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]