Դիմիտրիոս Վալվիս

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Դիմիտրիոս Վալվիս
Valvis Dimitrios.jpg
Ծնվել էմայիսի 8, 1814(1814-05-08)
ԾննդավայրՄեսոլոնգիոն, Մեսոլոնգիոն, Արևմտյան Հունաստան, Հունաստան
Մահացել էնոյեմբերի 30, 1892(1892-11-30) (78 տարեկանում)
Մահվան վայրԱթենք, Հունաստան
ՔաղաքացիությունFlag of Greece.svg Հունաստան
ԿրոնՀունական ուղղափառ եկեղեցի
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ, իրավաբան և դատավոր
Զբաղեցրած պաշտոններՀունաստանի վարչապետ
Պարգևներ և
մրցանակներ
Փրկչի շքանշանի Մեծ խաչ
Ստորագրություն
Dimitrios Valvis - ypografi.JPG
Valvis Dimitrios Վիքիպահեստում

Դիմիտրիոս Վալվիս (հուն․՝ Δημήτριος Βάλβης, մայիսի 8, 1814(1814-05-08), Մեսոլոնգիոն, Մեսոլոնգիոն, Արևմտյան Հունաստան, Հունաստան - նոյեմբերի 30, 1892(1892-11-30), Աթենք, Հունաստան), 19-րդ դարի հույն իրավաբան և քաղաքական գործիչ: 1886 թվականին կարճ ժամանակով դարձել Է Հունաստանի վարչապետ։ Հունաստանի վարչապետ Զինովիոս Վալվիսի եղբայրն է:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դիմիտրիոս Վալվիսը ծնվել է 1808 թվականի մայիսի 8-ին (ըստ որոշ աղբյուրների՝ 1814 թվականին) Մեսոլոնգիոն քաղաքում, հոգևորական Իոաննիս Վալվիսի ընտանիքում[1]: 1821-1829 թվականների անկախության պատերազմի տարիներին Մեսոլոնգիոնը երեք անգամ պաշարել է Օսմանյան բանակը՝ 1822 , 1823 և 1825-1826 թվականներին։

Նրա հայրը՝ քահանան Իոաննիս Վալվիսը և հորեղբայրը, ինչպես նաև քահանաներ Վալվիսը և Զաֆիրիս Վալվիսը, մասնակցել են քաղաքի պաշտպանությանը երեք հարձակումների ժամանակ: Երրորդ պաշարման հենց սկզբում դեռահաս Դիմիտրիոս Վալվիսը հոր կողմից ուղարկվեց Կալամոս կղզի, որը գտնվում էր բրիտանական տիրապետության տակ, իսկ այնտեղից՝ Իտալիա, որտեղ ապրում էր նրա քեռին՝ Սպիրիդոն Վալվիսը[2], որտեղ էլ ուսումնասիրել է իրավագիտություն: 1826 թվականի ապրիլին, քաղաքի սովից հյուծված և ուժասպառ պաշտպանները հուսահատ փորձեցին ճեղքել շրջափակման օղակը, որի ընթացքում զոհվեցին քահանաներ Պանթոլեոն և Զաֆիրիս Վալվիսը։ Իոաննիս Վալվիսը եղել է քաղաքի վերջին պաշտպանների շարքում, որոնց ղեկավարում էր եպիսկոպոս Հովսեփը (Ռոգոն):

Եպիսկոպոս Հեվսեփը և քահանա Իոաննիս Վալվիսը 3 օր պաշտպանում էին հողմաղացը, որից հետո իրենց պայթեցին այդտեղ հարձակվող թուրքերի հետ[3]: Դիմիտրիոս Վալվիսը, ինչպես նաև եղբայրը՝ Զինովիոսը, Պիզայում սովորում էին իրավագիտություն: Վալվիսը հայրենիք է վերադարձել 1834 թվականին՝ պատերազմի ավարտից և Հունական պետության վերակենդանացված անկախությունից հետո: Այդ ժամանակ Հունաստանի գահն անցնում է Բավարիայի իշխան Օտտոն I-ին, իսկ Վալվիսը իր գործունեությունը շարունակում է բավարական դատական մարմիններում: 1872 թվականին Վալվիսը դառնում է Արեոպագոսի (Գերագույն դատարան) նախագահ և այս պաշտոնում մնում մինչև 1885 թվականը: Որպես Գերագույն դատարանի նախագահ՝ 1874 թվականինին գլխավորում է Արտակարգ դատարանը, և հենց իր որոշմամբ սիմոնիայի համար ազատազրկվում են Դիմիտրիոս Վուլգարիսի կառավարության նախկին անդամները:

Քաղաքական անկայուն իրավիճակի պատճառով արքա Գեորգիոս I 1886 թվականի մայիսի 3-ին Վալվիսին նշանակում է երկրի վարչապետ: Վալվիսը մնում է վարչապետի պաշտոնում ընդամենը մի քանի օր, որից հետո նա վերադառնում է Գերագույն դատարանի նախագահի պաշտոնին: Դիմիտրիոս Վալվիսին շնորհվել է Փրկչի շքանշանի Մեծ խաչ:

Դիմիտրիոս Վալվիսը մահացել է 1892 թվականի նոյեմբերի 30-ին Աթենքում[4]: Նա թաղված է Աթենքի առաջին գերեզմանատանը: Դիմիտրիոս Վալվիսը ամուսնացած չէր և երեխաներ չուներ:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]