Դաշնակցային պայմանագիր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Դաշնակցային պայմանագիր, միջազգային համաձայնագիր, որով պայմանադիր կողմերը պարտավորվում են քաղաքական որոշակի կուրս իրականացնելու նպատակով հանդես գալ միասնական պլատֆորմով։ Իրենց ձներով և բովանդակությամբ բազմազան են։ Կարող են լինել երկկողմ և բազմակողմ, վերաբերել տնտեսական, քաղաքական տարբեր հարցերի։ Դաշնակցային պայմանագրեր հայտնի են եղել դեռևս հեռավոր անցյալից, բայց առավել մեծ մասշտաբներով կիրառվում են մեր օրերում։ Կապիտալիստական պետությունների փոխհարաբերություններում դրանք կնքվում են հիմնականում նվաճողական պատերազմների նախապատրաստման և իրականացման, միջազգային իրադրությունում լարվածություն ստեղծելու նպատակով (ՆԱՏՕ, ՍԵԱՏՕ, ՍԵՆՏՕ և այլն)։ Դաշնակցային պայմանագրեր կնքվել են 1918-1922 թվականներին՝ խորհրդային անկախ հանրապետությունների միջև բարեկամություև հաստատելու և ընդհանուր պաշտպանություն իրականացնելու համար։ Օրինակ է հակահիտլերյան կոալիցիայի անդամ երկրների միջև կնքված պայմանագիրը։ 1945 թվականից հետո ԽՍՀՄ և սոցիալիստական մյուս պետությունների միջև Դաշնակցային պայմանագրերը (հատկապես Վարշավայի պայմանագիրը 1955) ուղղված են սոցիալիզմի լագերն ու միջազգայիև խաղաղությունն ամրապնդելուն։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 3, էջ 284 CC-BY-SA-icon-80x15.png