Դագոբերտ II

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Դագոբերտ II
Dagobert II..png
 
Մասնագիտություն՝ միապետ
Ծննդյան օր 652[1]
Ծննդավայր անհայտ
Վախճանի օր դեկտեմբերի 23, 679[1]
Վախճանի վայր Mouzay
Դինաստիա Մերովինգներ[1]
Հայր Sigebert III?
Մայր Chimnechilde?[1]
Զավակներ Sigebert IV de Franks?

Դագոբերտ II (Dagobert II, ծնվ. 652 թվական — մահ. 679 թվականի դեկտեմբերի 23, ֆրանկների թագավոր, կառավրել է 676 - 679 թվականներին, Մերովինգների հարստություն: Կառավարել է Ավստրազիայում: Սիգիբերտ III-ի և Խիմնեհիլդայի տղան:

Պահպանվել է նամակ, որում Դագոբերտ II-ը Ստավլոտսկի վանքին նվիրել է տարածք: Սակայն ոչ մի ֆրանկացի ժամանակագիր չի հիշեցնում այդ նամակի մասին, և միայն Սալաբերգայում են խոսում, որ 677 թվականին պատերազմ էր գնում Տեոդորխ III և Դագոբերտ II թագավորների միջև: Այդ մասին պատմում է ինչ որ բրիտանական վանականի ժամանակագրություն[2][3]:

«Դագոբերտ» անունը ֆրանկերենից թարգմանաբար նշանակում է «Պայծառ, ինչպես օրը»[4]:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դագոբերտի կառավարություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դագոբերտ II-ի Տրեմիսը:

Թեպետ Դագոբերտը գրանցված է Ծույլ թագավորների ցուցակում, նստելով գահին նա չդարձավ խույլ թագավոր, այլ հակառակը իրեն ցույց տվեց որպես Խլոդվիգ I-ի արժանի հաջորդ: Արագ հարմարվելով , նա ամրապնդեց իր կառավարությունը, թագավորությունում անկարգությունին վերջ դրեց և օգտագործեց բոլոր ուժերը, որպեսզի թագավորությունում կարգուկանոն հաստատի: Նա կառավարում էր շատ կոշտ և իրեն ենթարկեց անհնազանդ լսարանին, որոնք շատ ուժեղ էին էկոնոմիկական և ռազմական գործում, որպեսզի դիմադրեին գահին: Վերջապես խոսվում է, որ նա Րեն լե Շատոյում հավաքեց անգնահատելի ոսկիներ, որոնք նախատեսված էին Աքվիտանիան ազատագրելու համար, և որը մոտ 40 տարի առաջ Մերովինգների տրամադրությունից դուրս էր եկել և դարձել էր անկախ պետություն: Բայց եթե Ուիլֆրիդ Յորսկին Ավստրազիայի նոր թագավորից սպասում էր, որ նա կդառնա եկեղեցու պաշտպանը, այն չարաչար սխալվում էր, որովհետև Դագոբերտը այդ ուղղությամբ ոչ մի բան չկատարեց[5]: Հակառակը նա փորձում կանգնեցնել հռոմեական եկեղեցու մեծանալու բոլոր փորձերը, որը շատ էր զայրացնում եկեղեցական առաջնորդներին: Այդ հաշվին գոյություն ունի ֆրանսիացի բարձրաստիճան կաթոլիկի նամակ, ով վշտորեն բողոքում էր Ուիլֆրիդին պարտքերի համար, որը բարձրացրել էր Դագոբերտը: Դագոբերտը առաջին ամուստությունից արդեն ուներ 3 աղջիկ, բայց ժառանգ չկար, և ահա երկրորդ կինը նրան ևս եկորւ աղջիկ ծննդաբերեց, իսկ հետո 676 թվականին տղայի, որի անունը դրեց Սիգիբերտ[6][7][8][9] :

Դագոբերտի սպանություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դագոբերտ II-ի տանջալի մահը:

Համարվում է, որ Դագոբերտը մահացավ եկեղեցական դավադրությունից: 679 թվականին երեք տարի կառավարելուց հետո, Դագոբերտը այդ ժամանակ կարողացավ հավաքել բազմաթիվ հակառակորդներ, որոնց թվում էին սուրբ և կրոնական մարդիկ: Սկզբից եկեղեցին, որի ընդարձակմանը նա թափանցիկորեն խոչընդոտում էր: Իսկ ինչ վերաբերվում է հարևան թագավորությունների ֆրանկական կառավարիչներին, ապա նրանք միանգամից վախենում և նախանձում էին ուժեղ և կենտրոնացված օրակարգից: 679 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Դագոբերտը ուղղևորվեց դեպի Վեվր վբլիզի անտառ՝ որսորդության (հյուսիս-արևելյան Ֆրանսիա): Հոգնածությունից ընկնելով, թագավորը կեսօրին զենքի կողքը ընկավ ու քնավ ծառի տակ[10]: Քնի ժամանակ իր ծառաներից մեկը գաղտի եկավ թագավորի մոտ և սպանեց նրան: Պարզ էր, որ նա գործում էր մայորդոմ Էբրոինի հրամանով: Նա թաղված է Ստենե սյուր Մյոզի Սեն Րեմի եկեղեցում (Վերդենի մոտակայք): Նրա տղա Սիգիբերտի մասին ոչինչ հայտնի չէ:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Settipani C. La Préhistoire des Capétiens: Première partie : Mérovingiens, Carolingiens et RobertiensVilleneuve-d'Ascq: 1993. — P. 108–110. — ISBN 978-2-9501509-3-6
  2. Քաղվածելու սխալ՝ Սխալ <ref> պիտակ՝ Oddens անվանումով ref-երը տեքստ չեն պարունակում:
  3. According to the eighth century Vita Sancti Wilfrithi ( Life of St Wilfrid), and also mentioned in one of the versions of the Vita Sancti Arbogasti by Utho Argentinensis.
  4. «The Oxford Merovingian Page»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2005-05-26-ին 
  5. Ökumenisches Heiligenlexikon: Dagobert II (in German)
  6. The History of a Mystery, BBC 2 Television, transmitted on 17 September 1996
  7. The Real Da Vinci Code, Channel Four Television, presented by Tony Robinson, transmitted on 3 February 2005
  8. Bill Putnam, John Edwin Wood. The Treasure of Rennes-le-Chateau, A Mystery Solved (Sutton Publishing Limited, Gloucestershire GL5 2BU, England, 2003.)
  9. Jean-Luc Chaumeil, Rennes-le-Château – Gisors – Le Testament du Prieuré de Sion (Le Crépuscule d’une Ténébreuse Affaire), Editions Pégase, 2006
  10. Lexikon des Mittelalters: III.429 (in German)

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Առաջնական աղբյուրներ

  • «Vita S.Sigeberti regis Austrasiae auctore Sigeberto monacho Gemblacence». RHGF, tom 2, pp. 597—602.
  • «Liber historia Francorum». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 2, pp. 215—328.
  • «Vita Sadalbergae abbatisae Laudunensis». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 5, pp. 40-66.
  • «Vita Remacli episcopi et abbatis». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 5, pp. 88-111.
  • «Vita Nivardi episcpoi Remensis». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 5, pp. 151—171.
  • «Inventio Memmii episcopi Catalaunensis». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 5, pp. 363—367.
  • «Vita Amandi episcopi auctore Milone». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 5, pp. 450—483.
  • «Vita Wilfridi episcopi Eboracensis auctore Stephano». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 6, pp. 163—263.
  • MGH. Diplomatum imperii, tom 1, pp. 41-42,91,186.
  • «Vita Audoini episcopi Rotomagensis». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 5, pp. 536—567.
  • «Vita Dagoberti III regis Francorum». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 2, pp. 509—524.
  • MGH, Diplomata regum Francorum e stripe Merovigica, pp. 300—301
  • «Chronologica regum Francorum stirpis Merowingicae, catalogi, computationes annorum vestutae cum commentariis». MGH, seria Rerum Merovingicarum, tom 7, pp. 468—516.
  • «Chronica Sigeberti Gemblacensis a.381-1111». MGH, seria scriptores, tom 6, pp. 300—374.
  • «Ludovici du Four de Longuerue Annales ab anno sexto Dagoberti I, Christi DCXXVIII, ad annum DCCLIV et Pippini regnante tertium». RHGF, tom 3, pp. 685—707.
  • Henschenius G. «De tribus Dagobertis Francorum regibus diatriba», Antverpiae, 1655, p. 61-151
  • «Exegesis praelimainaris II. De genealogio stemmate regum Francorum primae stripsisper tres Dagobertos deducendo». Acta Sanctorum Martii, tom III, Antverpiae, 1668, p. XII—XXIV
  • «Exegesis praeliminaris. De tribus Dagobertis Francorum regibus et eorum genealogico stemmate». Acta Sanctorum Aprilis, tom III, Antverpiae, 1675, p. I—XV

Հետախուզություններ

  • Лебек С.: Происхождение франков
  • Продолжатели Фредегара
  • Книга истории франков
  • Эрлихман В.В.: Правители мира
  • Майкл Бейджент, Ричард Ли и Генри Линкольн Святая Кровь и Святой Грааль / Пер. О. Фадиной и А. Костровой. — М.: Эксмо, 2007. — 496 с. — (Тайны древних цивилизаций). — ISBN 5-699-13933-8
  • De Peyronnet M. «Histoire des Francs», tom 2, Paris, 1835,
  • Gerard P.A.F. «Histoire des Francs d`Austrasie», Paris, 1864.
  • Digot A. «Histoire de Lorraine», tom 1, Nancy, 1880.
  • Guerin P. «Le petits Bollandistes», tom 14, Paris, 1888, p. 424—429

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տոհմածառ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]