Գիլգամեշ (էպոս)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox book.png
Գիլգամեշ
Անվանվել է Գիլգամեշ արքա
Տեսակ գրական ստեղծագործություն
Ժանր epic
Բնօրինակ լեզու Աքքադերեն
Կերպար(ներ) Գիլգամեշ արքա
Հրատարակման տարեթիվ 1884
Epic of Gilgamesh Վիքիպահեստում
Գիլգամեշ էպոսի պատառիկ

Գիլգամեշ, շումերաբաբելական հերոսական էպոսի պայմանական անվանումն է։ Համարվում է գտնված ամենահին գրական ստեղծագործությունը։

Գիլգամեշը Շումերի (մ.թ.ա. 28-րդ դար) Ուրուկ քաղաքի կիսաառասպելական տիրակալն է։

Գիլգամեշի մասին էպիկական երգերն առաջացել են մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակում։ Առավել լավ է պահպանված աքքադական «Ամեն ինչ տեսածի մասին...» մեկնակերպը, որի գրառումը գալիս է մ.թ.ա. 19-18-րդ դարերից։ Տաղաչափությունը շեշտային է (բանատողի մեջ հիմնականում չորս շեշտակիր վանկ)։ «Գիլգամեշին» բնորոշ են հերոսական էպոսի գծերը՝ ավանդական սյուժեն (հերոսի բուռն երիտասարդությունը, նրա հանդիպումը Էնկիդու հակառակորդ վայրենու հետ, որը հետո դառնում է նրա դաշնակիցը), հերոսական թափառաշրջիկները (որի ընթացքում բարեկամները մի շարք սխրանքներ են կատարում), աստվածապայքարի մոտիվները (Իշտար աստվածուհու սիրո մերժումը, նրա ուղարկած ցլի սպանությունը)։ Էպոսի գլխավոր կոլիզիան Էնկիդուի մահն է, որը ցնցում է Գիլգամեշին։ Նա սկսում է անմահություն փնտրել։ Արևի աստծու ուղիով գնում է երանելի Ուտնապիշտիմի կղզին, որը համաշխարհային ջրհեղեղ է վերապրել, ձեռք է բերում հավերժական երիտասարդության ծաղիկը, բայց օձն առևանգում է այն (անդրաշխարհ ճամփորդելու ավանդական այս մոտիվը էպոսում ենթարկված է հերոսական նպատակների)։ «Գիլգամեշ» էպոսում համաշխարհային գրականության պատմության մեջ առաջին անգամ բարձրանում է մարդու մահկանացու լինելու և նրա կյանքի իմաստի խնդիրը։ Մահվան ողբերգական անխուսափելիությունը հաղթահարվում է հերոսական արարքների անմահությամբ։ Գիլգամեշի մասին լեգենդը տարածված է եղել նաև Պաղեստինում, խեթերի, խուռիների և այլոց մոտ։[1]

Էպոսի հայտնաբերում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1849 թվականին անգլիացի հնէաբան Օստին Հենրի Լայարդը պեղումների արդյունքում հայտնաբերեց ասորական քաղաք Նինվեն։ Հետագա պեղումների արդյունքում հայտնաբերվեց Աշուրբանիպալ արքայի սեպագիր գրադարանը։ Այդ գրադարանի սեպագիր սալիկները Լայարդի օգնական Հորմուզդ Ռասսամը, ով 1852 թվականին հայտնաբերեց գրադարանի երկրորդ մասը, ուղարկեց Բրիտանական թանգարան։[2]

Ավելի ուշ, գտնված սալիկների ուսումնսիրությամբ զբաղվեց տաղանդավոր ինքնուս, թանգարանի եգիպտաասորական բաժնի օգնական Ջորջ Սմիթը։ 1862 թվականի դեկտեմբերի 3-ին նա զեկույցով հանդես եկավ «Աստվածաշնչյան հնէաբանության միությունում»։ Զեկույցում նա պնդում էր, որ գտել էր մի առասպել ջրհեղեղի մասին, որը մոտ է Աստվածաշնչում շարադրվածին։ Այս լուրը համընդհանուր հետաքրքություն առաջացրեց։ «Դեյլի թելեգրաֆ» շաբաթաթերթը նույնիսկ խոստացավ 1000 ֆունտ նրան, ով կգտնի ասքի պակասող մասերը։ Ջորջ Սմիթն օգտվեց դրանից և ուղևորվեց Միջագետք։[3][4][5][6]

Շարունակելով սալիկների վերծանումը՝ Սմիթը բացահայտեց, որ ջրհեղեղի մասին գրառումը ինչ-որ մեծ ստեղծագործության մաս է հանդիսանում, որը բաբելացիներն անվանում էին «Ասք Գիլգամեշի մասին»։ Ըստ գրիչների՝ «Ասքը» կազմված էր 12 երգերից, որոնցից յուրաքանչյուրը կազմում էր 300 տող։ Շուտով նա հասկացավ, որ ասքից հատվածներ էին պակասում, քանի որ որոշ սալիկներ բացակայում էին։ 1873 թվականին իր կողմից կազմակերպված արշավի արդյունքում հաջողվեց գտնել 384 սալիկ, որոնց թվում գտնվեց նաև Էպոսի բացակայող մասը։[3][4][5][6]

20-րդ դարի սկզբին և կեսին գտնվեցին մի շարք սալիկներ, որոնք պարունակում էին էպոսի մասեր տարբեր լեզուներով։[4][7]

2015 թվականին էպոսին ավելացվեց ևս 20 նոր տող: Սա տեղի ունեցավ այն բանից հետո, երբ Իրաքի պատմության թանգարանի աշխատակիցները մի քանի տասնյակ կավե սալիկներ գնեցին մաքսանենգներից, որոնք չէին էլ կասկածում դրանց բովանդակության մասին: Ինչպես պարզվեց հետագայում, սալիկներից մեկի վրա արձանագրված էր էպոսի մինչ այդ անհայտ հատված:

Էպոսի նկարագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ասքեր Գիլգամեշի մասին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գիլգամեշի պատկերը՝ հայտնաբերված 1876 թվականին

«Գիլգամեշի մասին էպոսը» ստեղծվել է մեկ ու կես հազարամյակի ընթացքում։ Մեր օրեր են հասել սեպագիր սալիկներ, որոնցում Գիլգամեշի մասին երգերը, որոնք էպոսի մաս են կազմում, գրված են Հին Արևելքի չորս լեզուներով՝ շումերերեն, աքքադերեն, խուռիերեն և խեթերեն։ Այս տեքստերից հնագույնները շումերերեն են։ Չնայած այդ հանգամանքին՝ ամենաարժեքավորը համարվում է աքքադերեն տարբերակը, որը հսկայական գեղարվեստական արժեք է ներկայացնում։[7]

Գիլգամեշի մասին շումերական պահպանված առասպելները չեն միավորվում ստեղծագործությունների որոշակի խմբի շրջանակում: Դրանցից միայն ինն են պահպանվել, և դրանք բոլորը դասակարգվում են որպես էպիկ ստեղծագործություններ։ Ասքերից երեքը պահպանվել են վերապատմված տեսքով, մնացած վեցը` պահպանվել են և հրատարակվել։[8]

Վաղ ասքերը վերաբերում են այսպես կոչված Նիպպուրյան կանոնին, որը աքքադաշումերական էպոսի մաս էր կազմում։ Ի սկզբանե դրանց նախատիպերը հավանաբար եղել են գրառված տեղեկություններ Ուրուկ քաղաքի և դրա տիրակալների մասին։ Բացի Գիլգամեշից, ով Ուրուկի հինգերորդ տիրակալն էր, մեզ են հասել ասքեր Էնմերկարի ՝ Ուրուկի երկրորդ կառավարչի և Լուգալբանդայի՝ չորրորդ տիրակալի և Գիլգամեշի հոր մասին։[8]

Գիլգամեշի հետ կապված աքքադաշումերական պատմությունները թվագրված են մեր ժամանակներից մոտ չորս հազար տարի առաջ (մ.թ.ա. մոտ 18-րդ դար)։ Սակայն հաշվի առնելով գրիչների թույլ տված բազմաթիվ սխալները և անճշտությունները, ինչպես նաև լեզուն, որն այդ ժամանակաշրջանի համար արխայիկ է, հետազոտողները կարծում են, որ էպոսն ավելի վաղ է գրվել։[9]

Հաշվի առնելով, որ պոեմն ըստ երևույթին ստեղծվել է մինչև Ուրյան միասնական պանթեոնի հիմնումը, նաև հենվելով Միջագետքի հարավում աքքադերենի տարածման վերաբերյալ տվյալների վրա՝ էպոսի ստեղծման ժամանակաշրջանը վերագրում են մ.թ ա. 23-21-րդ դարերին։[10]

Ներկայումս հայտնի ասքերն են.

  • «Գիլգամեշը և Ագգան» – պատմվում է Ագգայի` Քիշի արքայի և Գիլգամեշի միջև հակամարտության մասին։ Ի տարբերություն մյուս ավանդազրույցների՝ այստեղ Գիլգամեշը չի բնութագրվում կախարդական-հեքիաթային հատկանիշներով։ Այս պոեմը չէր ներառվում Գիլգամեշի մասին էպոսի մեջ։[9][11][12]
  • «Գիլգամեշը և Ողջերի սարը» (Գիլգամեշը և Ողջերի երկիրը, Գիլգամեշը և Անմահի սարը) պատմում է Գիլգամեշի արշավանքի մասին Խուվավա հսկայի դեմ, ով պահպանում էր սուրբ մայրիները։[9][12]
  • «Գիլգամեշը և երկնային ցուլը» ասքը նկարագրում է Գիլգամեշի կողմից մերժված աստվածուհու՝ Իննինի (Իշտար) սերը և Գիլգամեշի ու իր ստրուկի մարտը զայրացած աստվածուհու կողմից ուղարկված երկնային ցլի հետ։ Ավանդազրույցի վերջը պահպանված չէ։[9][12]
  • «Գիլգամեշը և ուռենին» (Գիլգամեշը, Էնկինդուն և անդրաշխարհի թագավորությունը) ասքը պատմում է, թե ինչպես Գիլգամեշը Իննին աստվածուհու խնդրանքով ուռենուց վռնդում է առյուծագլուխ արծվին և Լիլիթին, որից հետո փայտից կառուցում է նստարան և օթյակ՝ աստվածուհու համար, թմբուկ և փայտիկ՝ իր համար։ Ավելի ուշ թմբուկն ընկնում է անդրաշխարհ, իսկ նրա հետևից գնացած ստրուկ Էնկիդուն չի կարողանում վերադառնալ, քանի որ մի շարք արգելքներ էր խախտել: Միայն Գիլգամեշի խնդրանքից հետո են աստվածները թույլ տալիս, որ նա հանդիպի Էնկիդուի հոգու հետ։[9][12]
  • «Գիլգամեշի մահը» ասքը պատմում է, թե ինչպես է Գիլգամեշը փնտրում անմահություն, բայց հասկանում է, որ այն անհասանելի է։ Պոեմը մասամբ է պահպանվել։[12].
  • «Ջրհեղեղ» ասքը ներառում է մարդու ստեղծման, թագավորական իշխանության հաստատման, ջրհեղեղի պատմությունը, և թե ինչպես Զիուսուդրա արքան, նավ կառուցելով, փրկվեց ջրհեղեղից և անմահ դարձավ։[13]

Ավանդազրույցների ստեղծումից հետո արդեն ոչ ոք չէր էլ հիշում Գիլգամեշի պատմական կերպար լինելու փաստի մասին։ Էպիկական ժանրով գրված պոեմները բովանդակությամբ պարզ են, ոճով՝ հնամենի, արխայիկ, որով բավականին տարբերվում են Գիլգամեշի մասին աքքադերեն պոեմից, որը սեղծվել է դրանցից կարճ ժամանակ անց։[9]

Էպոսի ստեղծում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գիլգամեշի պատկերով արձանագրություն, Հնագիտական թանգարան, Անկարա, Թուրքիա

Էպոսի հետազոտողների կարծիքով՝ Գիլգամեշի մասին առաջին երգերը ստեղծվել են մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի առաջին կեսերին։ Մեր ժամանակներ հասած առաջին գրառումները ստեղծվել են մոտ 800 տարի առաջ։ Մոտավորապես նաև այդ ժամանակներին է պատկանում պոեմի աքքադական տարբերակի ստեղծման ընթացքը, որը վերջնականապես պատրաստ է եղել մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի վերջում։ Այդ հազարամյակում Պաղեստինում և Փոքր Ասիայում ստեղծվել էր մեկ այլ աքքադական տարբերակ՝ «ծայրամասայինը»։ Այս ժամանակներին են պատկանում նաև էպոսի խուռիերեն և խեթերեն թարգմանությունները։ Երկրորդ հազարամյակի վերջերին և մ. թ. ա 7-6-րդ դարերում ստեղծվեց էպոսի վերջնական տարբերակը՝ «նինվեյանը», որն էլ հենց գտնվել էր Աշուրբանիպալի գրադարանում[7]

Էպոսի հիմքում ընկած են ինչպես դիցաբանական մոտիվներ, որոնք հիմնվում էին շումերների կրոնական հավատալիքների վրա, այնպես էլ պատմական լեգենդներ։ Գիլգամեշը եղել է պատմական անձ, ով կառավարել է շումերական Ուրուկ քաղաքը՝ մ. թ.ա. 2800-2700 թվականներին։ Նրա անունը շումերերենում պայմանականորեն փոխանցվում է որպես «Բիլգամես» (Bil-ga-mes)․ հիշատակվում է 2-րդ հազարամյակի սկզբով թվագրվող շումերական կավե սալիկում` շումերական տիրակալների անվանացանկում: Այնուամենայնիվ, Գիլգամեշը բավական շուտ սկսեց աստվածացվել: Նրա անունը սկսեց հիշատակվել շումերական աստվածների շարքում արդեն մ.թ.ա. 18-րդ դարից: Նրա շուրջ սկսեցին հյուսվել բազմաթիվ լեգենդներ, որտեղ նա ներկայացվում էր որպես աստվածային հերոս` Նինսուն աստվածուհու և Լուգալբանդա հերոսի (մյուս տարբերակներով՝ «լիլու» ոգու) որդին։ Ավելի ուշ Գիլգամեշի անունը հանրահայտ դարձավ Բաբելոնում, Խեթական թագավորությունում և Սիրիայում։ Նրա հետ էին կապում կենդանիների դեմ կռվող հերոսի կերպարը։ Նրա ուղեկիցն էր համարվում կիսամարդ-կիսացուլ հերոսը։

Ավելի ուշ Գիլգամեշը համարվում էր մարդկանց դևերից պաշտպանող աստված, անդրաշխարհի դատավոր։ Նրա պատկերը կախում էին տան մուտքի դիմաց, քանի որ հավատում էին, որ այդ միջոցով օթևանը պաշտպանվում էր չար ոգիներից։ Միաժամանակ պաշտոնական պաշտամունքում Գիլգամեշը որևէ կարևոր դեր չէր կատարում[14][15]։

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Էպոսի» գլխավոր հերոսներն են հզոր ռազմիկ, Ուրուկի արքա կիսաստված Գիլգամեշը և Էնկիդուն՝ վայրի մարդ, որին Արուրու աստվածուհին ստեղծել էր կավից։ Աստվածուհին ստեղծել էր Էնկիդուին` ի պատասխան Ուրուկի բնակիչների խնդրանքին, ովքեր դժգոհ էին իրենց տիրակալից՝ Գիլգամեշից, որին մեղադրում են նրանում, որ նրա վայրագությունը սահման չի ճանաչում։ Էնկիդուն պետք է դիմակայեր Գիլգամեշին, և հնարավոր է՝ հաղթեր նրան[16]։

Էնկիդուն քաղաքակիրթ կյանքին ծանոթ չէ, ապրում է տափաստանում՝ վայրի կենդանիների շրջապատում, և չի էլ ենթադրում, թե ինչի համար է ստեղծված։ Դրա հետ մեկտեղ Գիլգամեշը տեսիլքներ է ունենում, որոնցից հասկանում է, որ իրեն վիճակված է ընկեր գտնել[16]։

Մի անգամ Ուրուկ տեղեկություն է հասնում այն մասին, որ տափաստանում հայտնվել է ինչ-որ հզոր մարդ, որը չի թողնում որս անել՝ պաշտպանելով կենդանիներին։ Գիլգամեշը որոշում է նրա մոտ ուղարկել անառակ կնոջ` համարելով, որ դա կստիպի կենդանիներին լքել Էնկիդուին։ Նա հասնում է իր նպատակին, Էնկիդուն գայթակղվում է, որից հետո անառակ կինը նրան իր հետ քաղաք է տանում, որտեղ նա քաղաքակրթության հետ է առնչվում և առաջին անգամ համտեսում հաց և գինի։

Քաղաքում Էնկիդուն հանդիպում է Գիլգամեշին։ Նրանց միջև մենամարտ է տեղի ունենում, բայց նրանցից ոչ մեկին չի հաջողվում հաղթել։ Դրանից հետո նրանք դառնում են ընկերներ և երկուսով սկսում սխրագործություններ կատարել։ Նրանք կռվում են կատաղի Խումբաբայի հետ, որը պաշտպանում էր լեռնային մայրիները, այնուհետև նրանց հակառակորդն է դառնում հրեշավոր ցուլը` ուղարկված Իշտար աստվածուհու կողմից, ով բարկացած էր իր հետ սերը կիսելու Գիլգամեշի մերժումից։ Խումբաբայի սպանությունն առաջացնում է աստվածների զայրույթը, որը ջարդվում է Էնկիդուի վրա, արդյունքում նա մահանում է[16]։

Էնկիդուի մահը ցնցում է Գիլգամեշին: Վշտից նա փախչում է անապատ, սգում ընկերոջ համար, նրա թախիծն անսահման է։ Գիլգամեշն առաջին անգամ հասկանում է, որ մահկանացու է, և գիտակցում, որ մահը բոլոր մարդկանց ճակատագիրն է[16]։

Իր դեգերումների հետևանքով Գիլգամեշը հայտնվում է երանելիների կղզում, որտեղ ապրում էր Ուտնապիշտիմը, ով միակն էր բոլոր մարդկանցից, որ դարձել էր անմահ։ Գիլգամեշը ցանկանում է հասկանալ, թե ինչպես է Ուտնապիշտիմին դա հաջողվել, որն էլ պատմում է համաշխարհային ջրհեղեղի պատմությունը, որից հետո նա միակ փրկվածն է եղել։ Դրանից հետո Ուտնապիշտիմը ասում է Գիլգամեշին, որ հանուն նրա աստվածների խորհուրդը կրկին չի հավաքվի։ Հետո նա առաջարկում է Գիլգամեշին միջոց գտնել` հաղթահարելու քունը, սակայն պարզվում է, որ դա անիրականանալի է[16]։

Ուտնապիշտիմի կինը, խղճալով հերոսին, ամուսնուն համոզում է հերոսին հրաժեշտի նվեր տալ։ Գիլգամեշը գիտելիքներ է ստանում հավերժական երիտասարդության ծաղկի մասին, որը շատ դժվար էր գտնել։ Գիլգամեշին հաջողվում է գտնել ծաղիկը, սակայն փորձել՝ ոչ։ Երբ նա որոշում է լողանալ, օձն ուտում է ծաղիկը, փոխում մաշկը և երիտասարդանում[16]։

Կատարվածից հետո հերոսը վերադառնում է Ուրուկ, որտեղ իր ղեկակալ Ուրշանաբիին առաջարկում է զբոսնել քաղաքի պարիսպներով, որոնք կառուցվել են իր` Գիլգամեշի կողմից։ Գիլգամեշը ցույց է տալիս պարիսպները և հույս հայտնում, որ սերունդները կհիշեն իր գործերը։ 12-րդ երգը, որն ավելի ուշ ծագում ունի և մեխանիկորեն միացվել է «Էպոսին», շումերական «Գիլգամեշը և ուռենին» պոեմի երկրորդ մասի աքքադերեն բառացի թարգմանությունն է։ Այն պատմում է այն մասին, թե ինչպես Էնկիդուն որոշում է իջնել անդրշիրիմյան աշխարհ, որպեսզի վերադարձնի թմբուկը, բայց դրա հետ մեկտեղ խախտում է կախարդական արգելքները և չի կարողանում վերադառնալ։ Գիլգամեշը աստվածներին է դիմում խնդրանքով, արդյունքում՝ նրան թույլ է տրվում խոսել Էնկիդուի հոգու հետ, որը պատմում է, թե ինչ տխուր է մեռյալների ճակատագիրը։ Տվյալ հատվածը, թեև կապված չէ նախորդ սյուժեի հետ, թույլ է տվել ընդգծել այն միտքը, որ մահվանից հնարավոր չէ խուսափել[17]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Մելս Սանթոյան (2009). Գրականագիտական բառարան. Երևան: «Վան Արյան». էջ էջ 50. 
  2. Керам К. Боги, гробницы, ученые. — С. 215—216.
  3. 3,0 3,1 Керам К. Боги, гробницы, ученые. — С. 217—219.
  4. 4,0 4,1 4,2 Дьяконов И. М. Эпос о Гильгамеше. — С. 132—134.
  5. 5,0 5,1 Матвеев К. П., Сазонов А. А. Эпос о Гильгамеше и его связь с Библией.
  6. 6,0 6,1 Крамер Сэмюэл Н. История начинается в Шумере. — С. 215—216.
  7. 7,0 7,1 7,2 Дьяконов И. М. Эпос о Гильгамеше. — С. 91—92.
  8. 8,0 8,1 Афанасьева В. К. Гильгамеш и Энкиду. Эпические образы в искусстве. — С. 97—99.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 Дьяконов И. М. Эпос о Гильгамеше. — С. 109—113.
  10. Дьяконов И. М. Эпос о Гильгамеше. — С. 113—114.
  11. Афанасьева В. К. Гильгамеш и Энкиду. Эпические образы в искусстве. — С. 103.
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 Крамер Сэмюэл Н. История начинается в Шумере. — С. 222—225.
  13. Крамер Сэмюэл Н. История начинается в Шумере. — С. 175—180.
  14. Дьяконов И. М. Эпос о Гильгамеше. — С. 103—108.
  15. Иванов В.В. Ещё одно рождение Гильгамеша. — С. 257—280.
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 16,5 Афанасьева В. К. Гильгамеш и Энкиду. Эпические образы в искусстве. — С. 110—111.
  17. Дьяконов И. М. Эпос о Гильгамеше. — С. 121—122.