ԳԱԶ-69

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
ԳԱԶ-69
Gaz69-2.jpg
Ընդհանուր տվյալներ
Տեսակավտոմեքենայի մոդել
ԱրտադրողGAZ?
ՆախորդGAZ-67?
ՀաջորդUAZ-469?
Անիվային բազա2300 Միլիմետր
GAZ-69 Վիքիպահեստում

ԳԱԶ-69 (ռուս.՝ ГАЗ-69), խորհրդային թեթև մարդատար ավտոմեքենա` բարձր անցանելիությամբ: Թողարկվել է 1952 թվականից մինչև 1972 թվականը, իսկ Ռումինիայում` մինչև 1975 թվականը[1]։

Պատմությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

ԳԱԶ-69 ավտոմեքենան ստեղծվել է Գորկու ավտոմոբիլային գործարանի կոնստրուկտորների կողմից, որը փոխարինելու էր ԳԱԶ-67Բ մոդելին: Ավտոմեքենան նախագծվել էր դեռևս 1946 թվականին, իսկ փորձնական նմուշներն արդեն պատրաստ էին 1948 թվականից: Սերիական արտադրությունն սկսվել է 1953 թվականի օգոստոսից: Այն Գորկու ավտոմոբիլային գործարանում թողարկվել է մինչև 1956 թվականը, որից հետո արտադրությունը ամբողջովին փոխանցվել է ՈւԱԶ-ին (Ուլյանովսկի ավտոմոբիլային գործարան):

Ի սկզբանե, այս ավտոմեքենան թողարկվել է երկու մոդիֆիկացիաներով` ԳԱԶ-69 (երկու դռներով և ութ նստատեղ ունեցող թափքով) և ԳԱԶ-69Ա (չորս դռներով և հինգ նստատեղով): Վերջին տարբերակը նախատեսված էր գյուղատնտեսության համար և ժողովրդի մեջ հայտնի էր «հրամանատարական» (командирский) անունով:

Արտադրման երկու տասնամյակների ընթացքում թողարկվել է ավելի քան 600 հազար ԳԱԶ-69 և ԳԱԶ-69Ա ավտոմեքենա: Այն արտահանվում էր նաև աշխարհի 56 երկրներ: Բացի այդ, 1957 թվականից այդ ավտոմեքենայի զանգվածային արտադրություն սկսվեց նաև Ռումինիայում, իսկ 1962 թվականից` Հյուսիսային Կորեայում:

Տեխնիկական բնութագիր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Երկարությունը - 3850 մմ
  • Լայնությունը - 1750 մմ
  • Բարձրությունը - 2030 մմ (ԳԱԶ-69Ա - 1920 մմ)
  • Առջևի անվածիրը - 1440 մմ
  • Հետին անվածիրը - 1440 մմ
  • Բեռնատարողությունը - 500 կգ
  • Բենզաբակի տարողությունը - 48+27 լ (ԳԱԶ-69Ա - 60 լ)
  • Զանգվածը - 1525 կգ

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Автомобили ГАЗ-69 и ГАЗ-69А. Инструкция по эксплуатации. Издание одиннадцатое. г. Ульяновск, 1962 г.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Краткий автомобильный справочник. // Государственный научно-исследовательский институт автомобильного транспорта (НИИАТ) // М. 1983 г.