Բեատրիս Վուդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox artiste.png
Բեատրիս Վուդ
Beatrice Wood 1908-photo 2.jpg
Ծնվել է մարտի 3, 1893({{padleft:1893|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:3|2|0}})[1][2]
Ծննդավայր Սան Ֆրանցիսկո, Կալիֆոռնիա, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ[3]
Վախճանվել է մարտի 12, 1998({{padleft:1998|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:12|2|0}})[1][2] (105 տարեկանում)
Մահվան վայր Օխայ, Վենտուրա շրջան, Կալիֆոռնիա, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ
Քաղաքացիություն Flag of the United States.svg Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ
Կրթություն Ժյուլիանի ակադեմիա
Մասնագիտություն նկարչուհի, քանդակագործ, խեցեգործ և գրող
Ոճ դադաիզմ
Պարգևներ Women's Caucus for Art Lifetime Achievement Award
Beatrice Wood Վիքիպահեստում

Բեատրիս Վուդ (անգլ.՝ Beatrice Wood, մարտի 3, 1893({{padleft:1893|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:3|2|0}})[1][2], Սան Ֆրանցիսկո, Կալիֆոռնիա, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ[3] - մարտի 12, 1998({{padleft:1998|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:12|2|0}})[1][2], Օխայ, Վենտուրա շրջան, Կալիֆոռնիա, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ), ամերիկացի նկարիչ, գրող, լրագրող, ով ստեղծագործել է դադաիզմի և սյուռեալիզմի բնագավառներում:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բեատրիսը ծնվել է հարուստ, հարգարժան ընտանիքում: 1898 թվականին Վուդեր ընտանիքը տեղափոխվել է Նյու Յորք, որտեղից հաճախ նրանք ուղևորվում էին Եվրոպա: Աղջկա երիտասարդությունը մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը, անցել է Փարիզում, որտեղ նա 1912 թվականից Ժյուլիանայի գեղարվեստի ակադեմիայում ուսումնասիրել է արվեստի պատմություն: Մի որոշ ժամանակ Բեատրիսն ապրել է Ժիվերնիում, Կլոդ Մոնեի քաղաքում: Ռազմական գործողությունները սկսվելուն պես նա վերադարձել է Նյու Յորք: Այստեղ Բեատրիս Վուդը Մարսել Դյուշանի և Անրի-Պիեռ Ռոշեի հետ միասին հրապարակում է Ամերիկայում առաջին դադաիզմի ամսագիրը՝ The Blind Man[4]: 1920-ական թվականներին Բեատրիս Վուդին սկսեցին անվանել «Մամա դադա»[5]:

Վուդն ուներ անկախ, արտասովոր բնավորություն: Անհաջող սիրային արկածի և ամուսնության արդյունքում նա հասնում է Մոնրեալ, որտեղ որոշ ժամանակ հանդես է գալիս որպես պարային շոուի պարուհի: Նրա հարաբերությունները հարուստ ծնողների հետ շատ լարված էին, քանի որ նրանք չէին ցանկանում, որ իրենց աղջիկը բոհեմական ապրելակերպով ապրի: Ցանկանալով դառնալ ազատ նկարիչ և այդ միջոցով վաստակել իր ապրուստը՝ Բեատրիսը մեկնում է Լոս Անջելես, այնտեղ ուսումնասիրում կերամիկայի հմտությունները և 1930-ական թվականների սկզբից զբաղվում է այդ արվեստով: Այնուհետև բնակություն է հաստատում Կալիֆոռնիայի Օխայ քաղաքում, որտեղ շատ ժամանակ է տրամադրում արևելյան առեղծվածային ուսմունքներին և փիլիսոփայությանը: Նա կապ է հաստատել գուրու-թեոսոֆիստ Ջիդդու Կրիշնամուրտիի հետ, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել նկարչուհու վրա: 1938 թվականին նա նորից ամուսնանում է, այս անգամ ճարտարագետ Սթիվ Հոգգի հետ:

1961 թվականին Ճապոնիայում տեղի է ունենում Վուդի աշխատանքների ցուցահանդեսը, 1961-1965 թվականներին նա ապրել և ստեղծագործել է Հնդկաստանում, 1972 թվականին կրկին այցելել է Հնդկաստան:

Չհարելով որևէ կոնկրետ քաղաքական կամ գաղափարախոսական տեսությունների՝ Բեատրիս Վուդը զգալիորեն ազդել է իր ժամանակի գեղարվեստական ուղղությունների վրա, մասնավորապես՝ դադաիզմի: Իր մտերիմ ընկերների և սիրեցյալների շարքում են եղել 20-րդ դարի համաշխարհային մշակույթի այնպիսի խոշոր գործիչներ, ինչպեսիք են՝ կոմպոզիտոր Էդգար Վարեզը, քանդակագործ Կոնստանտին Բրանկուզին, նկարիչներ Ֆրանսիս Պիկաբիան, Ման Ռեյը և Ջոզեֆ Ստելլան, գրող Անաիս Նինը:

Վուդը մի շարք գրական ստեղծագործությունների հեղինակ է, ինչպիսիք են The Angel Who Wore Black Tights, ինքնակենսագրական I Shock Myself, ինչպես նաև Pinching Spaniards և 33rd Wife of a Maharajah: A Love Affair in India: Ստեղծագործել է «Countess Lola Skrevinskaya» (Կոմսուհի Լոլա Սկրևինսկայա) կեղծանվամբ:

Luster Chalice, Բեատրիս Վուդ, Բեատրիս Վուդի արվեստի կենտրոն և Հեփի Վալլի հիմնադրամ, մշտական հավաքածու

Վուդի ծննդյան հարյուրամյակին ընդառաջ նկարահանվել է «Բեատրիս Վուդ: Մադա Դադա» (Beatrice Wood: Mama of Dada) վավերագրական ֆիլմը: Նա Ջեյմս Քեմերոնի Տիտանիկ ֆիլմում եղել է 101-ամյա մի այրու՝ Ռոզա Դյուիտ Բյուկեյտերի հերոսի նախատիպը, որը մարմնավորել է դերասանուհի Գլորիա Ստյուարտը:

Վուդը մահացել է 1998 թվականի մարտի 12-ին, իր 105-ամյա ծննդյան տարեդարձից 9 օր անց:

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Wood, Beatrice (1985). I Shock Myself: The Autobiography of Beatrice Wood. San Francisco: Chronicle Books.
  • Clark, Garth (2001). Gilded Vessel: The Lustrous Life and Art of Beatrice Wood. Guild Publishing.
  • Wallace, Marlene (1994). Playing Chess With the Heart: Beatrice Wood at 100. San Francisco: Chronicle Books.
  • "Beatrice Wood". New Mexico Museum of Art. Retrieved 9 December 2013.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]