Բավարար հիմունքի օրենք

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Բավարար հիմունքի օրենք, ընդհանուր տրամաբանական սկզբունք, ըստ որի դրույթը ճշմարիտ է համարվում միայն այն դեպքում, եթե նրա համար կարող է ձևակերպվել բավարար հիմունք։

Բավարար հիմունք է այն դրույթը կամ դրույթների ամբողջությունը, որը նախապես ճշմարիտ է և որից տրամաբանորեն բխում է հիմնավորվող դրույթը։ Հիմունքի ճշմարտությունը կամ կարող է ապացուցվել փորձնական ճանապարհով, պրակտիկայում կամ բխեցվել այլ դրույթների ճշմարտությունից։

Բավարար հիմունքի օրենքն առաջին անգամ ձևակերպել է գերմանացի փիլիսոփա, մաթեմատիկոս, ֆիզիկոս Լայբնիցը, թեպետ և այն ավելի վաղ էլ ենթադրվում էր տրամաբանության շատ համակարգերում (օրինակ, փիլիսոփաներ Լևկիպոսի, Արիստոտելի մոտ)։ Դրան էր նվիրված Շոպենհաուերի դոկտորական դիսերտացիան «Բավարար հիմունքի չորս տեսակի արմատների մասին» (1813 թ.)։ Իր բնույթով բավարար հիմունքի օրենքը շատ ընդհանուր մեթոդաբանական սկզբունք է։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Փիլիսոփայական բառարան Ե., 1975 թ.